>DIARY: If you wanna change the world, what are you waiting for?

>

Photobucket

Niet meer dromen, uren praten over wat je wilt doen, maar die tijd besteden om het ook daadwerkelijk te doen. Niet alleen maar visualiseren, maar de rondjes visualisatie bewaren voor de sportuurtjes en voor het slapen gaan. Niet meer op de bank liggen dromen, maar achter je bureau zitten en beginnen.

Beginnen met wat je wilt. Op papier brengen waar je al die tijd over hebt nagedacht, je gedachten clusteren en beginnen.
Want als je de wereld wilt veranderen, waar wacht je dan nog op? Stel het niet meer uit, want je kunt het, dat weet je in je dromen, het is tijd dat je dat vertrouwen ook krijgt als je gewoon met beide benen op de grond staat. Want dat vertrouwen mag er zijn, het is de basis van je succes.
Wees je zelf, en doe het.

Liefs,

>HOLIDAY: Can’t wait for summer

>

Photobucket
Photobucket
Nog vier maanden en Ashley en ik liggen op een ligbed aan een strand op het Griekse eiland Zakynthos. We wilden allebei low budget, zon en rust, nou kun je dan beter doen dan een weekje naar een onbekend Grieks eiland boeken, ergens halverwege juni? (Ik hoop niet dat jullie een serieus antwoord op die vraag kunnen geven, want de reis is al geboekt en ik houd graag dat positieve gevoel dat ik nu heb!)


Ik kan niet wachten tot de zomer! Ik ga niet alleen een weekje met Ashley weg, er staat ook nog minstens één citytrip gepland en natuurlijk zal ik ook dit jaar weer m’n ouders voor minstens tien dagen bezoeken in het prachtige Italië!

Ik heb nooit gezegd dat ik zielig was, toch?

Liefs,

>DIARY: On Moving Out (Part VII: First Night)

>

Photobucket

Photobucket
Photobucket

Gisteravond spendeerde ik éindelijk de avond én nacht in het nieuwe huisje. Met mijn geweldige allergische achtergrond was het eerder gewoon niet verstandig, maar het huisje krijgt nu vorm en de laatste muur is zelfs al geverfd! De hoeveelheid stof valt nu ook reuze mee, dus niks meer wat mijn eerste nacht in de weg kon zitten.
Remco kookte voor ons, en wijdde zijn eigen keuken in. Steak Tartaar, gebakken aardappeltjes en een salade met tomaat en basilicum, serieus, dit wil ik nu elke avond natuurlijk. Na het eten kropen we op de bank en keken we The Kings Speech, ik vind dat zo’n prachtige film en Rem had hem nog niet gezien, dus mooi excuus om hem nogmaals te bekijken.
Rem met z’n Whiskey uit z’n geboortejaar in z’n hand, ik met Baileys met ijs (in hartjesvorm!). Ik drink nooit Baileys, omdat ik weet wat er in zit en dat maakt me niet vrolijk. Maar gisteravond kon dat me eventjes niks schelen, ik zou twee glazen drinken en daarna gewoon stoppen. En of ik nou drie glazen wijn drink of twee glazen Baileys, dat maakt eigenlijk ook niks uit. 
Om elf uur begonnen mijn ogen steeds dicht te vallen, ik keek naar Rem en die lag al heel rustig met z’n ogen dicht. De film was nog niet afgelopen, maar ik had echt geen zin om te vechten tegen de slaap. Dus sleepte ik ons richting de slaapkamer en we zouden pas tien uur later weer wakker worden door de bel van de voordeur.

Liefs,

>LISTS: Things that I’ve learned this week

>

– Ik kan mijn lichaam niet te slim af zijn. Ik kan niet zomaar twee nachten slecht slapen, de tweede avond val ik al om 18.00u in een diepe winterslaap en word ik pas om 9.00u de volgende ochtend wakker.

– Ik ben dus in staat om 15 uur achter elkaar te slapen.

– Je kunt wel heel veel van jezelf willen, maar uiteindelijk kom je jezelf tegen.

– Verven is niet zo mijn ding. Ik dacht dat ik dat heel erg leuk zou vinden, maar als ik die kwast in m’n handen heb ben ik alleen maar bang dat ik in een vlaag van verstandsverbijstering de verkeerde muur schilder. Wit gaat nog wel, maar donkergrijs is mij te spannend. Ik ben er ook helemaal niet goed in trouwens.

– Ik vind fruit lekkerder dan chocola. Ik voel me niet alleen lekkerder na een banaan, het smaakt ook eigenlijk veel beter. Misschien is het een fase, misschien ben ik na zoveel jaar echt wel klaar met chocola.

– Ik vind ja zeggen veel leuker dan nee. Ik kan wel nee zeggen, geen probleem, maar zodra de tegenpartij teleurgesteld is heb ik mijn woorden alweer teruggenomen.

– Ik ben toe aan een cursus ‘het nemen van persoonlijke beslissingen’. Eerst dacht ik, ik wil gewoon een PB, een Persoonlijke Beslisser, maar toen dacht ik.. ja maar Annemerel, je bent degene wie je bent door de beslissingen die je maakt, als je iemand anders laat beslissen ben je Annemerel niet meer. Nu wil ik dus gewoon zelf leren persoonlijke beslissingen te maken. Snappez-vous?

– Ik moet niet met honger boodschappen doen, in de rij bij de kassa neem ik verkeerde beslissingen..

Liefs,

>HOLIDAY: Just one more week..

>

Photobucket
Photobucket

Nog één week totdat ik in de auto van m’n vader stap, m’n zusje links naast me op de achterbank, m’n vader achter het stuur voor me, mijn moeder naast hem. Uurtje of zeven in de ochtend, normaal veel te vroeg natuurlijk, maar volgende week maakt dat me niet uit, want ik stap dus in die auto en ik sluit mijn ogen voor minstens tien uur en word pas weer wakker net over de grens van Duitsland, in Oostenrijk.

We overnachten in het hotel waar we ieder jaar overnachten, we eten ’s avonds de schnitzel die we ieder jaar op vrijdagavond eten. We gaan vroeg naar bed en staan de volgende ochtend om half zeven al weer op. We ontbijten van het meest uitgebreide ontbijtbuffet dat ik ooit gezien heb. Ik eet kaiserschmarrn en scrambled eggs, het liefst door elkaar. Ik drink groene thee, die in Oostenrijk altijd anders lijkt te smaken, en als toetje trakteer ik mezelf op een kiwi, die me ieder jaar weer zuur laat kijken (wat is dat toch met dat Oostenrijkse fruit?)

Om acht uur rijden we richting Serfaus, het dorpje waar we de komende zeven dagen zullen verblijven. De eerste keer dat ik het bordje Serfaus zie maakt m’n hart een sprongetje en ga ik op zoek naar de juiste muziek, want ik wil m’n vakantie natuurlijk wel herinneren met een leuk muziekje op de achtergrond.

Als ik de autodeur open kan ik er niks aan doen, dan moet ik een beetje lachen, lachen van geluk. We droppen onze spullen in het appartement, schieten snel in onze skikleding en met ski’s op de rug en skischoenen onhandig om onze schouders, stokken in de hand, lopen we een kwartiertje naar de lift. Daar zorgen we er gelijk voor dat we die ski’s de overige dagen gewoon netjes onder de lift kunnen laten staan, want dat sjouwen valt ieder jaar weer tegen.

We skiën, we drinken warme chocolademelk, we skiën, eten goulashsoep, we skiën, gaan als laatste naar beneden, storten op de bank, eten pizza of patat met knakworstjes, en liggen voor 22.00u op één oor, met onze ogen gesloten en onze gedachten ergens ver in dromenland.

En dit patroon herhaalt zich een week lang. Vanaf de tweede ochtend verandert het ochtendritueel een klein beetje. In plaats van het uitgebreide ontbijtbuffet loop ik iedere ochtend om 7.00u naar de bakker, wat dus veel leuker is dan dat het klinkt. We zouden iedere dag broodjes aan onze deur kunnen krijgen, toch kies ik ieder jaar weer voor de ochtendwandeling naar de bakker. Er is niets mooier om het dorp wakker te zien worden, door de straten wandelen in alle rust.. muziekje op, die frisse berglucht.

Arrghh ik moet kappen voordat er sentimentele traantjes in m’n ogen verschijnen. Needless to say, ik kan niet wachten tot volgende week!

Liefs,