>Barcelona! (DAY 1)

>

Woensdag een uurtje of drie ’s ochtends. Mijn wekker gaat na nog geen anderhalf uur slaap. Normaal val ik na een paar minuten in bed, of ik wil of niet, in een diepe slaap. Maar dat gebeurd natuurlijk nooit als je het heel graag wilt. Om drie uur was ik dan ook nog lichtelijk vermoeid en in de auto met mijn vriendje naar Schiphol heb ik ook ernstige moeite moeten doen niet nog eventjes verder te slapen. Want dat kon ik niet maken, natuurlijk.
Om half vijf liep ik met Laura op Schiphol. Het vliegveld was verlaten, de enige andere reizigers waren een paar groepen examenkandidaten die hoogstwaarschijnlijk bestemmingen als Lloret en Chersonissos hadden. Soms denk ik wel eens, in de afgelopen drie jaar ben ik niks veranderd, maar als ik dan een stel examenkandidaten zie dan besef ik toch wel dat ik een tikkeltje meer volwassen ben geworden. Wat een schoolreisjesdrukte!

Photobucket
Photobucket
Na het inchecken plofte Laura en ik neer bij Starbucks. Ik ontbeet om half vijf met een Muffin en een Frappuccino. Daar heb ik dus absoluut geen problemen mee, haha. Laura hield het bij een theetje.

Photobucket
Het vliegen ging echt super snel, we zouden om half negen in Barcelona landen, maar om half negen waren wij gewoon al in ons hotel! We logeerden in het B hotel aan het Placa Espanya, zo’n twee haltes met de metro van de winkelstraten. We konden eigenlijk pas om 15.00u inchecken, maar we hadden van te voren al gemeld dat we waarschijnlijk iets eerder kwamen, dus ze hadden om half negen gewoon onze kamer al klaar. Helemaal perfect dus!

Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
De kamer was prachtig. Heel erg design, strak, met donkerbruin en oranje glazen wanden. Luxaflex in het raam die je kon bedienen met een knopje, alle lichten en elektrische apparaten werkten met een knopje op het nachtkastje, een apart toilet (heel belangrijk!), een heerlijk bed, en niet geheel onbelangrijk, WIFI!
Een uurtje later lopen we al de eerste ZARA binnen. Ongelooflijk, hoe opgewonden je van het zien van een ZARA kunt worden. We stapten uit de Metro (we kochten voor zestien euro per persoon een kaartje waarmee we drie dagen onbeperkt konden reizen) en we zagen de eerste direct al liggen! Wat ik niet wist, was dat er op iedere straathoek een ZARA zat, haha. Ik kocht een mooie beige trenchcoat. Niet echt iets wat ik in Barcelona nodig dacht te hebben en eigenlijk sowieso helemaal niet nodig, maar wel heel erg mooi en heelmaal niet duur. In Barcelona is ZARA gewoon twintig tot dertig procent goedkoper dan in Nederland. Het shoppen bij ZARA was dus gewoon alsof ik aan het shoppen was in de uitverkoop.
Bij Miss Sixty kocht ik een paar sandaaltjes, zwart met zilveren glimmertjes. Hartstikke leuk, zaten heerlijk in de winkel en ik had er ook wel vertrouwen in dat ze na een paar uur nog steeds heerlijk zouden zitten. Ik koop namelijk meestal mijn sandaaltjes van Miss Sixty en die lopen goddelijk.

Photobucket
Photobucket
Photobucket
En toen hadden we eventjes genoeg geld uitgegeven en besloten we wat cultureels te doen. Ik had besloten dat de ZARA ook erg cultureel was, omdat het tenslotte uit Spanje komt, maar goed ik denk dat ik daar thuis niet echt mee aan had hoeven komen. Dus ging ik gewapend met camera in de hand op zoek naar gebouwen ontworpen door de beroemde architect Gaudi. Het zijn niet al te veel foto’s geworden want het was bewolkt en eigenlijk wilde ik niet dat iemand thuis zou weten dat wij bewolking hebben gehad, terwijl in Nederland de luchten strak blauw waren.

Photobucket
Photobucket
’s Avonds belandde we bij Tapas 24. Een super leuk, klein, druk restaurantje midden in het centrum. We hadden tien wachtende voor ons, maar we besloten toch maar in de rij te wachten want wij dachten drukte staat gelijk aan lekker eten. En dat was ook zo! Helaas konden we echt niet binnen zitten, maar buiten was het ook aardig vertoeven. Ook leuk, we werden bij een stel totaal onbekende aan tafel gezet. Twee japanners die alles wat ze wilde aanwezen in een japans boekje met fotootjes van Tapas.
Photobucket

Photobucket
Photobucket
Photobucket

Maar niet alleen het eten was lekker, de wijn was ook super goed. Wij bestelden een fles Verdejo van 15 euro en echt, ik heb nog nooit een fles wijn gehad die zo goedkoop was en zo lekker. Als je in Spanje bent en je wilt een fles witte wijn bestellen, kies dan vooral Verdejo, omdat het uit Spanje vandaan komt is het een stuk goedkoper, ik denk dat we in Nederland zeker zo’n veertig a vijftig euro voor de fles zouden moeten betalen.

Photobucket
Na het eten zijn we direct naar de hotelkamer gegaan, na die anderhalve uur slaap van de vorige nacht en de hele dag door Barcelona geslenterd te hebben waren we best wel moe…

Morgen dag 2!

Liefs,
Annemerel

Follow my blog with bloglovin

>Barcelona! (PART I)

>

Hola! Heb drie ongelooflijke fijne dagen in Barcelona gehad! Echt heerlijk er zo even tussen uit! Deze foto’s zijn een korte samenvatting van de afgelopen drie dagen, als je creatief bent kun je zelf je verhaal er bij verzinnen, maar je kunt natuurlijk ook heel eventjes wachten op mijn uitgebreide verslag. Dat komt er. Echt. Maar voor mij begint nu alweer direct het echte leven. Ik ben nog geen elf uur op Nederlandse bodem, maar ik moet nu toch echt alweer naar mijn werk! (Wat ook echt wel nodig is na drie dagen zo van het leven genoten te hebben, hihi, als in, geld speelt geen rol..)
Liefs,
Annemerel

Follow my blog with bloglovin

>It’s done.

>

Mijn scriptie is ingeleverd en laat me achter met een shitload aan emoties. Want wat moet ik nu eigenlijk voelen? Opluchting, vrijheid, blijheid, geluk? Er zijn momenten dat die emoties inderdaad door mijn hele lichaam heen razen, maar het volgende moment voel ik me weer leeg en angstig, bang dat het niet goed genoeg was. Nu kan ik er niks meer aan doen. Shit. Of niet?
Ik probeer er in ieder geval het allerbeste van te maken, de zeventien dagen tot de dag des oordeels. Vanmiddag heb ik heerlijk en vooral gezellig geluncht met Laura, met wie ik – als het goed is – over precies veertien uur in een vliegtuig richting Barcelona zit. Ik ben nog eventjes een paar winkels in geweest, maar heb me in kunnen houden. Mijn geld kan ik beter voor Barcelona bewaren. Bij Starbucks heb ik mezelf wel even lekker verwend, zoals het hoort. 
En nu is het tijd voor mijn favoriete bezigheid, mijn koffer in pakken. Wat is dat toch altijd weer een drama. Zelf voor twee nachtjes kan ik er een reusachtige bezigheid van maken. Vooral het schoenen debacle. Loop het liefst alleen maar op sandaaltjes, maar laat ik die nou – op een paar sandaaltjes van twee jaar geleden – niet hebben. Dat wordt shoppen dus :). Nu maar hopen dat ze in Barcelona maat 41 verkopen.
Goed, laatste post voor take off.. Het hotel waar ik slaap heeft wifi, maar ik weet niet of ik de tijd kan vinden iets zinnigs achter te laten. Neem in ieder geval geen laptop mee voor die paar dagen, maar beloof het volgende week helemaal goed te maken ! En jullie kunnen me natuurlijk altijd volgen op m’n Twitter!
Liefs,
Annemerel

Follow my blog with bloglovin

>So she decided to clean that mess up after all..

>

Morgen lever ik mijn scriptie in, maar ik had vandaag de moed niet om nog heel veel te gaan veranderen. Ik was bang dat als ik er te lang naar ging kijken, ik 100000 dingen zag die ik nog wilde veranderen. Daarom stuurde ik hem nog eventjes naar Laura voor een laatste controle en waarschuwde ik haar dat ze vooral niet al te moeilijk commentaar moest geven maar gewoon nog eventjes naar de schoonheidsfoutjes moest kijken. Ondertussen deed ik hetzelfde met Laura’s scriptie en toen was het voor mij echt klaar. Ik kijk er niet meer naar, ik denk er niet meer over na. Morgenochtend lever ik hem in en dan gaan we allemaal kaarsjes branden voor een fantastische afloop.
Wat ik vandaag dan wel gedaan heb? Ik heb mijn kamer opgeruimd. Dat had ik al maanden niet meer gedaan en was dus echt nodig. Ik ben in laadjes geweest waar ik al jaren niet meer geweest ben (zie foto) vond ik ineens allemaal aantekeningen uit de derde klas. Uhm? Is dat niet al zo’n zes jaar geleden? Zal ik die aantekeningen ooit nog gaan gebruiken? Ik heb zo’n flauw vermoeden van niet. De aantekeningen liggen inmiddels in een papierbak, samen met zo’n 25 verschillende versies van mijn scriptie (die heb ik nog wel op mijn computer staan hoor.. zo zeker ben ik nou ook weer niet van mijn zaakjes). 
Ik ben zo’n zes uur bezig geweest. Ik weet zeker dat meer dan de helft van de mensen die nu mijn kamer zou betreden zich af zou vragen wanneer ik mijn kamer eens op ging ruimen, maar het is opgeruimd, echt. Ik heb gewoon zo ontiegelijk veel spullen dat mijn kamer al snel een beetje rommelig lijkt. Zo staat er midden in mijn kamer een overvol kledingrek omdat mijn kast uit zijn voegen barst en staan mijn boeken en tijdschriften door heel mijn kamer, omdat het niet in 1 simpele boekenkast past. En iedere keer als ik nieuwe kasten wil kopen denk ik ‘Shit.. hoe lang woon ik nog thuis? Heeft dit nog wel zin..’ Met als gevolg dat ik nu al drie jaar met een chronisch kastruimte gebrek te kampen heb. Life’s hard. Haha.
Morgen scriptie inleveren & overmorgen naar Barcelona! Spannende tijden :)
Liefs,
Annemerel

Follow my blog with bloglovin

>Just more whining about my thesis

>

Mijn lieve studievriendinnetje Nathalie (http://www.booksandfoodproject.com) zat afgelopen donderdag tien uur in de trein naar Montreal en heeft haar tijd iets te nuttig besteed. Ze heeft mijn scriptie ‘nagekeken’ en iedere (stomme) fout van mij aangestipt. En serieus, dat heeft ze goed gedaan, maar toen ik het nagekeken bestand opende viel ik toch wel zowat van mijn stoeltje, want halleluja, wat is Nathalie slim en wat lijk ik ineens oliedom. Gelukkig is Nathalie wel zo lief geweest om ook de goede puntjes aan te kaarten, zodat ik niet gelijk op de delete knop drukte en met drie flessen wijn de zee in ben gelopen, maar toch, het meeste was toch wel kritiek.
De afgelopen twee dagen ben ik dus weer heerlijk met mijn scriptie in de weer geweest. De tijd begint nu echt te dringen, dinsdagochtend moet ik hem toch echt loslaten. Ik weet dat het geen goede instelling is, maar ik heb zo’n gevoel dat het ook dit keer niet gelukt is. Ik zie zelf ook wel dat dit niet het meest briljante stuk uit de pragma-dialectische geschiedenis is. Maar ik hoop dat het goed genoeg is. Ik heb altijd alles netjes op tijd gehaald, heb slechts twee (!) tentamens in drie jaar hoeven herkansen (en dat was in mijn eerste jaar). Dan loop ik toch zeker geen studievertraging op door mijn scriptie? Dat mag ik toch zeker niet zomaar laten gebeuren?
Als het wel zo is, dan heb ik daar vrede mee. Ik wil er eigenlijk liever niet aan denken, maar ik kan er weinig aan doen. Mijn scriptiebegeleidster zal mijn scriptie heus niet voor niets onvoldoende beoordelen. Dan moet ik het volgend jaar gewoon over doen. Dan maar geen jaartje vrijheid, dan maar gewoon door gaan. 
Maar daar wil ik eigenlijk nog niet aan denken. Ik ga het gewoon halen, want ik heb nog 1,5 dag en in anderhalve dag kan ik heus wel bergen verzetten.
Liefs,
Annemerel

Follow my blog with bloglovin