Oui oui Paris


Dit weekend spendeer ik met mijn beste vriendinnetje, haar kersverse echtgenoot (blijft een beetje onwerkelijk!) en mijn Tuur in Parijs. Ik kan niet wachten op 36 uur eten, eten en nog meer eten. En misschien een glas champagne, om de liefde en het leven te vieren. Ik kan niet wachten. Het is negen jaar geleden dat ik voor het eerst voet zette op Parijs grondgebied, inmiddels ben ik al minstens 25 keer terug geweest. Ik deel mijn favoriete plaatjes graag met jullie.

Bekijk bericht

THE LIST: 9 dingen die ik niet meer doe sinds ik een relatie heb

he

Hoewel ik (althans voor mijn gevoel) nog steeds dezelfde Annemerel ben, moet ik toegeven dat mijn leven er sinds ik een relatie heb toch wel iets anders uit ziet. Ik hou nog steeds ontzettend van eten, waardeer mijn bed enorm, geniet van hardlopen en ga (nog steeds!) liever op zaterdagavond vroeg naar bed dan dat ik de kroeg in duik. Maar ik kan niet ontkennen dat er ook wat dingen veranderd zijn het afgelopen jaar.

Bekijk bericht

ASK YOUR RUNNING QUESTION: #98

Wat is mijn wedstrijdtactiek op een 10 kilometer? Hoe voorkom je dat je brein in paniek raakt tijdens het hardlopen (en daardoor je benen op slot zet)? Wat moet je met al die hardloopwas? En wat voor oefeningen kun je doen als je een stressfractuur hebt (in je voet)?

Bekijk bericht

VLOG: De meeste dingen zijn een keuze

Het Pinksterweekend was heerlijk stormachtig, wat mijn 10 kilometer wedstrijd niet echt ten goede kwam. Gelukkig had ik van te voren al niet heel erg hoge verwachtingen, dus de teleurstelling viel mee. Verder hadden Tuur en ik (of nou ja Tuur en mijn camera) een flinke botsing, deden we een vervroegde vaderdag, ging ik langs bij de Gouden Spike en maakte ik een verkeerde keuze.

Liefs,
Annemerel

BREAKING40: Ik was mijn vechtlust een beetje kwijt / II

Foto: Carry Wilmink

Voorafgaand aan de 10 kilometer wedstrijd die ik zaterdag liep had ik alle illusies over PR’s en het doorbreken van magische (40 minuten) grenzen al uit mijn hoofd gezet. Althans. Dat zei ik tegen mezelf. De wind was veel te hard (kracht 8), er waren veel te veel bochten (het parcours liep voor een groot gedeelte door woonwijken) en het grootste gedeelte van het parcours (meer dan 80%) waren stenen in plaats van asfalt. Maar het kon me er niet van weerhouden die eerste kilometer er toch gewoon weer voor te gaan. Niet geschoten, altijd mis.

Bekijk bericht

Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close