>Spring is in the air!

>

Photobucket

Soms heb je van die momenten, dat je gewoon eventjes heel erg gelukkig bent. Je zorgen komen morgen, of misschien overmorgen wel weer. Je voelt je gewoon vitaal, springlevend, vol energie, wil het liefst een gat in de lucht springen ook al weet je eigenlijk niet precies waarom. In de spiegel ziet het er ook ineens goed uit, die stevige benen lijken ineens mooie vormen te bezitten, er is geen puistje te zien. Ja dat soort dagen zijn echt fijn en helaas een schaarstegoed. Maar vandaag, is voor mij zo’n dag.
Ik werd wakker van de zon die prikte in mijn ogen, hoewel dat eerlijk gezegd niet meteen een goed humeur opleverde (de zon prikte echt en het begon in samenwerking met mijn katten-haren allergie echt te jeuken), maar alles wat daarna kwam maakte het meer dan goed. 
En het gekke is eigenlijk zijn er helemaal niet zulke bijzondere dingen gebeurd. Het enige wat ik gedaan heb is een uurtje hardlopen door de duinen, met een stralend zonnetje en mijn wintersport-afspeellijst op mijn iPod. Dat gaf best wel een heel erg goed gevoel. En nu zit ik in de tuin, alweer in het zonnetje. Ik heb mijn leren jasje aan, mijn sjaal zit drie keer om mijn nek geslagen en mijn voeten moet ik warm houden in mijn uggs. Het is duidelijk nog geen zomer, maar ik voel en ruik de lente en de zon die mijn gezicht verwarmt maakt mij godsgruwelijk gelukkig.
Ik heb verdomme vlinders in mijn buik, zo’n gevoel. Zo’n onoverwinnelijk, opgewonden gevoel. 
Misschien moet ik toch maar een huisje in California gaan zoeken. Ik ben duidelijk voor zonnig-weer geboren. 
Liefs,
Annemerel

>Honies I’m Home

>

Ik ben net 24 uur thuis en ben het vakantiegevoel nu alweer volledig kwijt. Het was echt een heerlijke week, echt ik heb zo genoten. Ja die netelroos die ik een paar dagen had was klote, de nachtelijke avonturen op de WC waarmee de netelroos gepaard ging was ook absoluut geen hoogtepunt, maar wat is skiën toch ongelooflijk gaaf! Die snelheid, dat gevoel, van de wind door je haren en gewoon kei hard naar beneden roetsen. Eigenlijk is dat voor mij best wel ultiem :)
Maar goed nu ben ik na een elf uur durende autorit toch echt alweer meer dan een dag thuis. Een volle dag waarin ik een paar hoofdstukken over de moderne Duitse geschiedenis heb gelezen, drie scriptie-opdrachten heb gemaakt en ein-de-lijk weer geknuffeld heb met mijn vriendje (die ik de afgelopen week stiekem toch wel een beetje gemist had!). 
Ja ik ben dus echt weer thuis en ik voel me nu er toch al wel weer wat beter bij. Gisteravond, toen ik nog aan de scriptie-opdrachten moest beginnen zag ik het even helemaal niet meer zitten. Ik moest bijna overgeven bij het idee wat ik allemaal nog moest doen, maar vanmorgen vroeg zette ik de knop maar even om. Hallo, de kaboutertjes gaan echt mijn scriptie niet schrijven, volgens mij moest ik dat toch echt zelf gewoon gaan doen en met zo’n dramatische instelling wordt het natuurlijk nooit wat. 
Dus vandaag heb ik van half tien ‘s ochtends tot half zeven ‘s avonds aan een stuk door geschreven. Mijn scriptie is tot nu toe echt nog geen pareltje, maar het is ook nog geen laatste versie natuurlijk en ik heb sinds vanmiddag toch alweer een stuk meer hoop op een voorspoedige afloop. 
Morgen geen stress dus, opdrachtjes uitprinten, nog wat hoofdstukjes van mijn geschiedenis boek lezen en hopelijk met een zonnetje weer eens een rondje hardlopen, would be nice. En dan mogen we dinsdag weer gaan stressen; colleges & restaurantweek! We zitten lekker vol, dus ik mag deze week weer vijf dagen komen werken! En het allermooiste.. ik heb uit betrouwbare bron vernomen dat er morgen begonnen wordt aan de opbouw van de strandtent! Echt ik kan niet wachten op mooie lente/zomeravonden op het strand! Helemaal niet stressen dus, gewoon genieten en kei hard werken. 
Liefs!

>Serfaus part I

>

Een foto zegt meer dan 1000 woorden toch? Nou daar ga ik nu maar eventjes vanuit. Ik heb inmiddels twee dagen geskied en na gister sneeuwstormen te hebben doorstaan, scheen vandaag de zon. Schijn bedriegt wel een klein beetje want met -12 en een lekker briesje was het toch nog errrrug koud, maar het was fijn.
Sprookjesachtig mooi toch?
Met zusje en broertje in onze nieuwe teamtrui
Mijn zusje, op een wel hele hoge stoel
Hier ga ik verder geen commentaar op geven..
En Serfaus vanaf de piste. Ons appartement heb ik heel netjes met een rode cirkel gemarkeerd.

Zo en nu is het weer tijd om te gaan eten. Heb op het moment wel hele erge huiduitslag, over mijn hele lichaam en het is echt heel erg nadrukkelijk aanwezig. Netelroos. Heb het al zo’n tien jaar niet meer gehad en nu zit ik dus ineens onder. Weet absoluut niet waar het vandaag komt, aangezien ik niks geks gegeten heb! Stiekem ben ik dan ook niet echt in de mood om uit eten te gaan en kruip ik liever met een boek in bed, maar het is vakantie en het komt wel goed denk ik. Toch? Ik hoop het.. Kan me in ieder geval niet herinneren dat ik zo’n erge huiduitslag gehad heb (tien jaar geleden zat het alleen op mijn buik. Nu zit het overal, van mijn tenen tot mijn vingers en van mijn kont tot mijn nek).



Liefs..

>Springbreak twentyten

>

Wintersport,Annemerel,Roosmarijn,Oostenrijk,2010
En toen zat ik ineens in Oostenrijk. Ja echt ineens, want ik ging vanmorgen om negen uur in de auto zitten en deed mijn ogen pas weer echt open toen we rond een uurtje of zeven bij ons overnachtingshotel net over de grens aan kwamen. Ik heb alle files gemist, ik heb geen letter gelezen en alle saucijzenbroodjes zijn ook aan mijn neus voorbij gegaan (misschien maar beter ook).
Daarnet heb ik de schade weer eventjes goed ingehaald met twee schnitzels waar je U tegen zegt en een bord patat met een grote kop erop. Ha, maar ik heb ook sla gegeten en ik heb er van genoten.
Nu zit ik samen met mijn broertje en zusje op onze kamer uit te buiken. Roos kijkt olympische spelen, Felix volgt het kamerdebat en ik zit maar weer te spelen met mijn laptop.
Morgenochtend gaan we eerst heerlijk uitgebreid ontbijten.. Hier verheug ik me echt al weken, zo niet maanden op. Ze hebben hier echt de lekkerste scrambled eggs en de pancakes zijn hier ook echt top (niet zo lekker als mijn vanille pancakes natuurlijk, maar die zijn ook gewoon uitzonderlijk, hehe..). En na het ontbijt rijden we in -als alles volgens plan verloopt- twee uurtjes naar Serfaus, om vervolgens nog twee uurtjes later alweer op de lange latten te staan.
Life’s good.
Liefs,

Annemerel

Life in notes

Bij gebrek aan samenhang in mijn leven en dus de mogelijkheid voor een samenhangend verhaaltje, hier wat puntjes van mijn leven.

1. Ik heb vandaag ein-de-lijk het boek The Time Traveler’s Wife uitgelezen. Ik heb denk ik nog nooit zo lang over een boek gedaan dat me zo ontzettend boeide. Ik begon ergens halverwege januari, las toen in twee dagen de helft van het boek en maandag, een maand later, haalde ik het eindelijk weer van mijn nachtkastje. Ik weet niet waarom ik zo lang gewacht heb met de tweede helft van het boek, maar het ligt zeker niet aan het boek, want dat is prachtig. Meeslepend van begin tot eind, de laatste honderd (van de vijfhonderdtwintig) pagina’s toch echt wel heel erg emotioneel en zo anders dan andere boeken, maar toch ook wel weer het ouderwetse, onbegrensde, onbevangen liefdesverhaal. Kortom, aanrader for sure, ben benieuwd of ik dit jaar nog een beter boek ga lezen. (Het boek wat nu op me ligt te wachten gaat het zeker niet overtreffen.. Heb gister eindelijk het nieuwe boek van Lauren Conrad, Sweet Little Lies binnen gekregen, en hoewel dat waarschijnlijk heerlijk leesvoer is, geloof ik niet echt dat erg hoogstaand is.)
2. Met mijn scriptie gaat het momenteel niet echt goed. Mijn inleiding is geschreven, het eerste hoofdstuk heb ik ook ingeleverd, maar het tweede hoofdstuk.. Ik heb vandaag van elf tot vijf naar mijn worddocumentje gestaard, ik heb een paar zinnen geschreven, een paar gewist en heb nu uiteindelijk een pagina met allemaal kleine versnipperde tekstjes waarvan ik niet weet of ze überhaupt wel geschikt zijn voor mijn scriptie en waar alles behalve samenhang in zit. Vandaag was gewoon geen scriptiedag, morgenochtend voor college nog maar eens naar de bibliotheek om wat meer boeken te halen en dan proberen we het op wintersport gewoon wel weer. Jammer dan. Apres-skiën is toch niet mijn ding en ‘s avonds heb ik toch niet  heel veel te doen. Die in het Duits nagesynchroniseerde herhalingen van Gilmore Girls heb ik nou ook wel weer gezien.
3. Na de heerlijke pancakes, heb ik weer een heerlijk en super makkelijk mini-receptje gevonden. Een warm appeltje met rozijntjes en kaneel. Zo ontzettend lekker en hoe gezond wil je het hebben? En makkelijk dus. Doe wat rozijntjes in kokend water, snijd een appel in kleine blokjes en besprenkel met kaneel Haal de rozijntjes uit het kokende water en mix met de appel. Doe het mengsel in een hitte/magnetron bestendig bakje en verwarm twee minuten op de hoogste stand. Et voilà, super snelle snack/dessert en niet meer dan 90 calorieën.
4. Ik heb zo ontzettend veel zin in wintersport! Het is een klein beetje jammer dat net op de dag dat ik aankom erg veel sneeuw wordt verwacht (ik ben een klein beetje een mooi weer skiër). Er is het hele jaar nog niet zoveel sneeuw verwacht als ze zaterdag verwachten. Echt, ik ben voor het geluk geboren. Tot zover mijn mini-klaagzang. Zoals ik al zei, ik heb zo veel zin in de vakantie en ik ben vastberaden mijn zin niet door zo’n stom sneeuwbuitje te laten verpesten. Ik ga dit jaar al weer voor de achttiende keer naar het zelfde plaatsje (de keren dat ik er op zomervakantie geweest ben niet meegerekend) en voor de zestiende keer naar het zelfde appartement. Dat voelt dus echt een klein beetje als thuis komen.
Ik hou van dat hele wintersport ritueel. De autorit, de overnachting, het super uitgebreide ontbijt van de eerste dag, het rijden door het dorp, het liftpassen kopen, de eerste bochten die ik draai, de warme chocolademelk met slagroom om elf uur, de kaiserschmarren om half twee, de sauna of het bad om vijf uur, de pizza of patat met schnitzel rond een uurtje of zeven, het super vroeg naar bed gaan met een boek,  het wakker worden om zeven uur om voor dag en dauw broodjes te gaan halen in een super stil dorpje en dan weer het hele ritueel van de chocolademelk en alles herhalen, tot zaterdagochtend een uurtje of half vier, zelfs van dat vroege opstaan en die treurige autorit op weg naar huis, op weg naar weer 358 dagen wachten op de wintersport, zelfs daar kan ik zo intens van genieten. Pas als ik thuis kom is mijn stemming toch wel een klein beetje minder.
Liefs,
Annemerel

Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close