Toen ik zondagochtend naar buiten keek had ik alles behalve zin om te gaan hardlopen. Ik weet niet hoe het er in de rest van de wereld uit zag, maar vanuit mijn raam was het grijs, grauw, blegh. Een kleine teleurstelling na al die strak blauwe luchten en grote hoeveelheden zon. In mijn hoofd had ik mijn looprooster al omgegooid (loop normaal eigenlijk altijd op dinsdag, vrijdag & zondag), toen ik ineens zag dat de lucht weer strak blauw was.

Mijn idee? Mijn bikini onder mijn hardloopsetje aantrekken (voor de zekerheid) en even snel naar het strand rennen. Op het strand een fijn beschut plekje opzoeken en misschien wat spieroefeningen doen.. Beetje LA style zeg maar. I LOVE LA STYLE. Als ik aan LA denk dan denk ik aan prachtige mensen die met hun mooie gezonde lichamen langs het strand hardlopen en yogaklasjes aan de waterlijn waarin mensen compleet in het wit gekleed gaan. Ik ben er helaas nooit geweest, maar dat soort waanideeën krijg ik door series als 90210.

Goed, terug naar Den Haag afgelopen zondag. Na een kleine twee kilometer was ik op het strand en was ik al aardig opgewarmd. Met de zon in mijn gezicht (en het windje mee) besloot ik in mijn shirtje uit te trekken en dus in mijn korte broekje met bikinitop hard te lopen. De blikken die ik kreeg van mensen die in kaplaarzen, dikke fleecevesten en sjaals gewikkeld waren. Ik liep zo lekker dat ik eigenlijk vergat dat ik maar voor een klein rondje ging en tussendoor spieroefeningen zou doen. Ineens was ik vijf kilometer verder en toen dacht ik.. joh waarom loop ik niet gewoon naar mijn ouders toe?

Op een gegeven moment werd het zand nogal zacht, ook aan de waterlijn. Ik dacht dat het snel wel op zou houden, maar dat gebeurde niet. Het zand bleef zacht en ik bleef wegzakken. Reden van het zachte zand? Ik geef “De Zandmotor” de schuld. Voor degene die daar niet bekend mee zijn, google het even.. Ik snap het ook niet helemaal maar ze hebben dus een schiereiland tussen Monster en Kijkduin aangelegd en de natuur moet er nu voor zorgen dat hier een nieuw stuk strand / duin / bescherming door ontstaat. Needless to say, echt vloed leek het tussen Monster en Kijkduin al even niet meer geweest. En dat verklaart dus ook de achterlijke spierpijn die ik op dit moment in mijn kuiten en voeten heb. Een zachte ondergrond voor je voeten is goed, maar dit was net iets te veel van het goede.

In Ter Heijde besloot ik even op de plek te kijken waar over een week Elzenduin Beach moet staan. Op dat moment lag er nog niet veel meer dan de houten vloeren en vlonders, maar zoiets kan snel gaan. Had de strandtent nog nooit zo in “opbouw” gezien, best wel apart. Iedereen zat ook echt op de vlonders alsof het een één of ander publiek bezit was. Ik wilde ze allemaal wegjagen en zeggen dat ze daar niet zomaar mochten zitten, maar eh… kon me nog inhouden. Met mijn T-shirt inmiddels weer aan liep ik naar het ouderlijk huis.

Daar zat ik een paar uur in de zonovergoten tuin van mijn ouders. Het was zo heerlijk warm en relaxt en stiekem had ik echt geen zin meer om terug te lopen. Mijn moeder wilde me best terugbrengen met de auto (ik verdenk haar ervan dat ze me zelfs liever thuis bracht dan dat ze me terug liet lopen, die had er niet helemaal vertrouwen in..). Maar ik moest van mezelf, het was de eerste ‘vrije duurloop’ en die 20 kilometer moest en zou ik lopen. In acht kilometer liep ik naar huis (had er al twaalf gelopen) en dat ging verbazingwekkend goed. Onderweg kocht ik nog even snel een zak sla bij de Albert Heijn (die ging over tien minuten dicht en ik had geen lekkere verse groenten in huis), tip voor mensen die aandacht willen.. Ga met een bezwete kop en in hardlooptenue (liefst kort broekje) de Albert Heijn binnen. Ik garandeer je dat er NIEMAND is die NIET staart. De laatste kilometer met die zak sla in mijn hand leverde ook veel bekijks.

Toen ik thuis kwam sloeg ik de balkondeuren open en genoot ik na op mijn exercise ball (stoelen staan nog in de schuur), icepack op mijn scheenbeen (uit voorzorg), glaasje citroenwater en zelfgemaakt ijsje in de hand… Madonna in de oren. Ja life’s gooooood!

Het was echt zo’n zondag die ik het liefst iedere zondag zou meemaken. De spierpijn die ik nu nog steeds heb mag in het vervolg uit het plaatje, maar ook dat zullen we overleven…

(Ahhh volgens mij krijg ik deze week te horen of ik ben ingeloot voor de Marathon van New York, de kans daarop is EXTREEM klein en het was slechts één van de mogelijkheden waarop ik mee zou kunnen doen.. Maar ben toch wel heel erg benieuwd!)

Liefs,
Annemerel
Follow my blog on bloglovin