Begrijp me niet verkeerd, ik hou van mijn werk*. Ik heb marathons mogen lopen in New York en Chicago, ik verdien mijn geld met wat ik het liefste doe (dingen maken), ik werk aan mijn derde boek (kinderdroom!), ik deel mijn eigen tijd in, hoef aan niemand verantwoording af te leggen. Het klinkt echt perfect, maar er is een ding wat ik als zelfstandig ondernemer ontzettend lastig vind: het is altijd hollen of stilstaan.
Ik ben weer terug uit Mallorca. Heb je mijn eerste diary vanuit Mallorca al gelezen? Zo ja, dan is het nu tijd voor het tweede gedeelte van mijn vakantie.
Nog 10 dagen, dan sta ik aan de start van de halve marathon in Leiden. In 2013 liep ik hier een PR (1.48 destijds), in 2016 liep ik hier onofficiële PR’s op de 5 kilometer (21:39) en 10 kilometer (44:45) en net geen PR op de halve marathon (1.39, ik liep drie weken eerder 1.37). Niet heel gek dat ik toen mijn PR niet verbrak, ik ging veel te hard van start en het was een stuk warmer dan een paar weken eerder. Gegokt en verloren dus. Dit jaar hoop ik te winnen.
Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen, op vakantie is op je geld letten een stuk minder makkelijk dan in Nederland. Iedere uitgave opschrijven is gewoon niet leuk (ik bewaar wel alle bonnetjes trouwens, of nou ja, mijn moeder). En ik heb ook gemerkt, als ik eenmaal een dingetje gekocht heb, is het volgende dingetje een stuk makkelijker gekocht. Een beetje hetzelfde als met een glas wijn, als er een glas gedronken is, is de stap naar dat volgende glas een stuk sneller gezet. Toch ben ik nog niet helemaal van het (budgettaire) pad.
Het komt vast niet als een verrassing als ik vertel dat ik de afgelopen dagen op Mallorca gespendeerd heb. Vandaag dus geen ‘normaal’ dagboek, maar het eerste deel van mijn Mallorca diary. Lekker veel zonnige plaatjes dus, hoewel ik die volgens mij ook in Nederland had kunnen maken als ik de Instagramfoto’s van de thuisblijvers moet geloven. Maar hé, ik ben op Mallorca en als ik mijn balkondeuren open heb ik zicht op zee. Beat that.