Annemerel.com

DIARY: 18

Photobucket

Ik schrijf dit op zondagavond, in Oostenrijk. Eerlijk gezegd zit ik al weer zo in wintersportsferen dat ik me amper nog kan herinneren wat ik afgelopen week allemaal heb meegemaakt. Maar ik ga mijn best doen er een zo leuk mogelijk verhaaltje van te maken.

Ik ben sinds kort weer van de groene monsters. Beetje sojayoghurt, beetje spinazie, banaantje, wat aardbeitjes en mango. ET VOILA. Het perfecte snelle ontbijt waarop ik heer-lijk kan hardlopen. Als ik dan thuis kom is het tijd voor het echte werk (zoals: een grote kom warme zelfgemaakte erwtensoep met een volkorenbroodje). Maandag ging het hardlopen niet zo lekker. Heel Nu.nl stond vol met waarschuwingen over gladheid, maar om de een of andere reden besloot ik de berichten te negeren. Stom, want het was glad. Ik had 20 kilometer op het programma staan, maar dat werden er “slechts” vijftien. Hoe ik me staande heb weten te houden? Hink-stap-sprong en door plantsoenen. Gelukkig scheen de zon en ontdooide er steeds meer. Op de terugweg vloog ik met mijn gezicht in de zon en met meewind naar huis.

Zowel dinsdag, woensdag als donderdag werkte ik bij Girlscene. Dagje extra gewerkt omdat ik deze week op vakantie ben. Ik vind het zo fijn dat het nu niet meer pikkedonker is als ik het huis verlaat om 7.15u. Woensdagochtend trok ik zelfs al om 6.00u mijn hardloopschoenen aan voor een rondje van vijf kilometer. Met de Spice Girls uit mijn iPod (COME ON AND DO IT, COME ON AND DO IT!), complete duisternis stroomde de adrenaline vijf kilometer lang door mijn lichaam. Ik vond het jammer dat ik om 6.30u al weer thuis moest zijn, maar ja duty called!

Het niet bij Julia’s Pasta’s eten gaat me makkelijk af, thanks to my lovely boyfriend. Hij is dan maar slechts twee avonden thuis om met mij te eten, hij kookt al-tijd. En ik hoef mijn wensen(diëten)lijstje maar te geven en hij maakt de lekkerste en gezondste dingen voor mij. Onze vriezer staat inmiddels vol met gezonde soepjes en andere lekkere dingen. Dus ook op dagen dat hij er niet is hoef ik niet persé te koken.

Vrijdag vertrok ik alweer naar Serfaus en daar hebben jullie al aardig wat over kunnen lezen volgens mij. De omstandigheden zijn een stuk aangenamer dan tijdens de kerstvakantie. Zaterdag bewolkt met wat zon, zondag alleen maar sneeuw, maar toch. Na gisteren zal ik ieder straaltje zon DUBBEL en dwars waarderen. Want zo kan het dus ook zijn. En als ik de weerberichten mag geloven wordt het deze week alleen maar beter. Absoluut geen enkel probleem. Ik smeer wel zonnebrand, laat die zon maar komen.

Liefs,
Annemerel
Follow my blog on bloglovin

SERFAUS: From now on it will only get better

Photobucket

Vanaf nu wordt het alleen maar beter. Althans.. Als ik de weerberichten mag geloven. Zaterdag was het weer prima, gisteren was het een beetje eh… sneeuwerig. Schreef ik gisteren nog dat het regende dat het goot, toen ik naar buiten stapte maakte de regen plaats voor sneeuw. Nou ja, alles beter dan regen op wintersport natuurlijk.

Het was zo fijn om weer door een net ontwakend dorp te lopen voor de broodjes. Het was zo fijn om diezelfde broodjes weer te eten. Gekookt eitje erbij, appeltje met kaneel als ontbijt-toetje. Het skien ging niet zo lekker als zaterdag, maar het gevoel dat ik de hele kerstvakantie gemist had, dat was er nog steeds. We dronken warme chocolademelk met slagroom (dat mag deze week gewoon), we namen nog een paar afdalingen en toen was het alweer tijd voor goulashsoep met verse broodjes.

We maakten het niet te laat, want op een gegeven moment hadden mijn oren het wel gehad met de kou (ik droeg geen muts en eh.. een helm heb ik ook nog nooit gedragen). Bij de supermarkt haalden we alle ingrediënten voor pasta carbonara en heeft zich daar zojuist op gestort. Ondertussen heb ik net mijn yogavideo maar weer eens gedaan (nog niet bewogen vandaag…) een lekkere warme douche genomen en nu lekker met mijn voetjes onder het dekbed, warme MacBook op schoot. Heerlijk leven.

En morgen gaat de zon schijnen…

Liefs,
Annemerel
Follow my blog on bloglovin

LOOK: Rocking Ballerina

Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket

Het rokje hangt al meer dan een jaar in mijn kast en is slechts sporadisch gedragen. Als ik het droeg voelde ik me er een oude tuttige oma in. Nu vraag je je misschien af, ‘Annemerel, hoe kun je je in godsnaam een oma voelen in dit korte rokje met pailletten?’. Nou dat zit zo, het was geen kort rokje. Het ding was zo’n acht centimeter langer. En dan denk je misschien, wat zijn nu eigenlijk acht centimeter? Nou dat is dus precies het verschil tussen fabulous & oma. Mijn fantastische ‘nieuwe’ rokje heb ik volledig te danken aan mijn moeder. Ik was van plan zelf creatief aan de gang te gaan, maar uiteindelijk heb ik slechts een paar spelden aangegeven.

What I’m wearing: rokje – Aubin & Willis, top – H&M Trend, Jasje – ZARA, schoenen – Maje, armbanden – Tiffany’s, Marc by Marc Jacobs, Bvlgari & Sal Y Limon

Liefs,
Annemerel
Follow my blog on bloglovin

SERFAUS: And there we are YET again

Photobucket

Het ontbijt was precies zoals ik me had voorgesteld. Met scrambled eggs en zalm, en verboden maar daarom niet minder lekkere pancakes met frambozenjam als toetje.

Om 8.00u stapten we in de auto, twee uur later stapten we in Serfaus uit. Nog twee uur later stonden we bovenaan de piste. De zon werd af en toe tussen de wolken zichtbaar. En de temperatuur? Ver boven nul. Wat een verschil met de kerstvakantie. De zon en hoge temperaturen zorgden voor een papje op de piste, maar een kilometer hoger en op pistes waar de zon niet pal op had gestaan ging het lekkerder dan ooit tevoren. Na de kerstvakantie twijfelde ik serieus aan mijn skikunsten. Door alle nieuwe sneeuw die toen viel, moest ik voor ieder bochtje werken. Nu ging alles zoals vanzelf. Zo’n gevoel dat je vliegt zeg maar.

Toen we om half vijf beneden waren had ik het idee dat ik in die 4,5 uur meer pistes had genomen dan in die vijf dagen in de kerstvakantie.

’s Avonds aten we sla met een kippetje van het spit (en patat uit eigen frituurpan, maar die heb ik omgewisseld voor volkorencrackers met rozemarijn en zeezout, om het Feed your Face dieet niet helemaal te vergeten zeg maar, waarschijnlijk kan ik binnenkort niet meer zo stoer zijn, helaas). Daarna op de bank met papa The Hangover (had ‘ie nog nooit gezien, vond ik een schande) en echt, om 22.00u lag ik ontzettend saai in bed. Moet deze vakantie het internet delen met mijn broertje en aangezien hij de hele avond bezig was met en opdracht voor z’n studie en ik TOCH mijn blogje even wilde schrijven, moest mijn wekker dus gewoon weer om 6.00u.

Inmiddels is het bijna 7.00u en ga ik broodjes halen. Klein helaasje, het regent dat het giet Op 1400 meter. Sneeuw kan ik op wintersport mee leven, maar regen… volgens mij hebben we niet eens een paraplu bij ons.

Help me hopen dat het in ieder geval opklaart voordat we gaan skiën. Skiën in de regen is helemaal zo deprimerend.

Fijne zondag allemaal!

Liefs,
Annemerel
Follow my blog on bloglovin

BOOK: I’ve got your number

Photobucket

Toen het eerste Shopaholic boek net voor het eerst in het Nederlands verscheen, zo ongeveer tegelijkertijd met het eerste Gossip Girl boek, was ik bezeten. Ik kon niet wachten op nieuwe boeken van Sophie Kinsella, ik verslond ze, las ze meerdere malen en ik kon me niet voorstellen dat ik ooit een beter boek zou lezen dan een boek van Sophie Kinsella. Het zal vast ook iets te maken hebben gehad met de leeftijd. Na een paar boeken in het Nederlands gelezen te hebben, ging ik over op de Engelse boeken, gewoon omdat ik dat lekkerder vind lezen. Een paar weken geleden zag ik op de Girlscene redactie het nieuwste boek van Sophie Kinsella ‘Mag ik je nummer even?’ liggen, en ik besloot het te lezen.

Eerlijk is eerlijk, de eerste honderd bladzijde heb ik me doorheen moeten worstelen. Ik weet niet wat het is met die personages, maar in het begin zijn ze allemaal wel een klein beetje dom. Ik heb meerdere malen gedacht MENS, DOE NORMAAL! En dat zegt wat, want ik kan zelf soms ook wel domme beslissingen maken en dramatische opmerkingen eruit gooien. Maar op een gegeven moment draaide het verhaal om en kon ik niet meer stoppen met lezen. Het boek is aan de ene kant verschrikkelijk voorspelbaar, als in: (kun je absoluut niet tegen de kleinste spoilers, het volgende witte gebied NIET! selecteren) in Sophie Kinsella boeken heeft de hoofdpersoon al-tijd aan dezelfde types een hekel en uiteindelijk worden ze verliefd. Maar aan de andere kant.. vier bladzijde voor het einde wist ik NOG niet hoe het af zou lopen. Ik had natuurlijk wel goede hoop, maar je wordt erg lang in spanning gehouden. Ik kan in ieder geval zeggen dat toen ik het boek uiteindelijk dicht sloeg, mijn kaken bijna verkrampte van de lach die een tijd lang op mijn gezicht gepleisterd zat.

Hou je van chicklits, vind je het niet erg om je door zo’n 100 bladzijden te werken die misschien niet zo interessant zijn en word je zielsgelukkig van de love stories van Sophie Kinsella? Ik zeg: lezen!

Liefs,
Annemerel
Follow my blog on bloglovin