Annemerel.com

Running to NYC: XVI, time to reveal my motivation

Photobucket

Misschien wordt het nu wel eens tijd dat ik jullie vertel wat mij daadwerkelijk aan het hardlopen gekregen heeft. Ik kan me namelijk niet herinneren dat ik dat in de bijna zes jaar dat ik nu ‘hardloopperiode’s’ heb, dat ooit verteld heb. Het is eigenlijk best suf. Of nou ja, gewoon typisch. Typisch Annemerel.

Ik keek een film, Sisterhood of the Traveling Pants.

In de film rent Blake Lively over het strand in niets meer dan een kort broekje en een sport BH. Haar lange blonde haren dansen op haar schouders, haar lange gebruinde benen zweven en op de achtergrond hoor je het nummer Unwritten van Natascha Bedingfield. Inderdaad, voor een (toen) zestienjarig meisje een heel erg aantrekkelijk beeld. Even later ploft Blake neer naast een blonde God, hijgend verzucht ze: “don’t you love to run?” waarop de blonde God antwoordt: “best high there is” en dan komt het: “Exactly, it’s like you’re in this place where nothing bad can ever happen you know. You just push a bit further, you keep moving..” Waarop de God besluit: “nothing can touch you, plus the endorphines don’t suck either…”

Geloof me, ik was niet meteen overtuigd. Hardlopen stond voor mij nog steeds gelijk aan steken in mijn zij en ademhalingsproblemen (te danken aan een combinatie van een niet bestaande conditie en chronische bronchitis). De eerste keer dat ik het stukje zag dacht ik in mezelf “wat een lariekoek”, maar mijn interesse was toch gewekt. Dat is deels te wijten aan de onmogelijke mooie en lange benen van Blake (en de girl crush die ik voor haar ontwikkelde).

Toen ik een jaar later (ik was inmiddels zeventien) de film weer zag, trok ik de stoute (en helaas foute, maar daarover later meer) schoenen aan en begon ik aan de hand van een schemaatje dat ik in de Glamour had zien staan te lopen. Gewapend met mijn oude Baby G horloge om mijn pols en mijn allereerste iPod (de roze iPod mini) in mijn hand, liep ik de eerste meters. Het begon met twee minuten hardlopen, twee minuten wandelen. Ik moest dit afschuwelijke langzame opbouwen eigenlijk zo’n zes à zeven weken volhouden. Maar ik zal jullie alvast iets vertellen over één van niet zo begeerlijke eigenschappen, ik heb geen geduld. En dus liep ik niet zoals voorgeschreven om de dag een lesje, nee ik liep iedere dag. Ik zal het je nog sterker vertellen, soms liep ik zowel ’s ochtends als ’s avonds. Het was juni, prachtig weer en met mijn bikini in mijn achterhoofd rende ik. Na een week liep ik vijf kilometer in twee keer een kwartier. Een weekje later beleefde ik mijn allereerste runners high en nog een week later stonden mijn hardloopschoenen alweer ergens achter in mijn kast. Zo gaan die dingen bij mij. Doel gehaald? Prioriteit verdwenen en enthousiasme weggeëbd.

Benieuwd naar het stukje dat mij aan het hardlopen gekregen heeft? KLIK HIER!

En….. wat heeft jullie de inspiratie gegeven om te gaan hardlopen?

Liefs,
Annemerel
Follow my blog on bloglovin

SERFAUS: Baby it’s cold outside

Photobucket
Ze voorspellen de hele week al warm weer. Als het dan ineens min vijf is kom je toch bedrogen uit. Gisteren had ik het dan ook IJSkoud. Onwijs suf als je je bedenkt dat ik slechts een paar weken geleden met -12 over het strand hardliep in een stuk minder warme kleding. Maar goed. Je instelling bepaalt volgens mij voor minstens 50% wat je voelt.

Gisteren was weer een lekker zoet dagje. Met warme chocolademelk, kaiserschmarrn & frambozentaart. Dat gaat écht afkicken worden als ik volgende week in één keer cold turkey ga. Mijn plan? Deze week zoveel suiker eten dat ik volgende week al misselijk wordt als ik aan suiker denk. Ben benieuwd hoe dát uitpakt, hihi.

Verder valt er eigenlijk weinig te zeggen. Alles gaat zo zijn gangetje. Ik sta ’s ochtends rond zes uur op om te bloggen (zoals nu), om 7.00u haal ik broodjes. We proberen zo vroeg mogelijk bij de liften te zijn. ’s Ochtends is de sneeuw fantastisch, nadat we om 11.00u warme chocolademelk hebben gedronken is het al iets minder, en na onze lunch om 14.30u is het meer overleven dan skiën.

We stoppen als één van de laatsten, halen boodschappen bij de supermarkt. Ik ga mijn kamer in voor 22 minuten billen en benen yoga (sinds zondag weer fanatiek begonnen!), een lekkere warme douche en het eten staat alweer zo’n beetje op tafel. ’s Avonds drinken we espresso’s en eten we pure chocolade. We kijken een film, of spelen een spelletje. Als dat laatste het geval is ben ik meestal achter mijn MacBook te vinden, want spelletjes zijn niet zo mijn ding.

Rond 22.00u zijn we allemaal zo moe dat we niets liever willen dan ons bed op zoeken. Heerlijk leventje toch?

Liefs,
Annemerel
Follow my blog on bloglovin

ADVERTORIAL: Ikea Outdoor

Met een klein balkonnetje op het oosten, is voor mij mijn ‘buiten’ het minst favoriete plekje van het huis. Gelukkig wonen mijn ouders op nog geen twintig minuten rijden en zodra de zon schijnt, verplaatst mijn kantoor dan ook van Den Haag naar de tuin van mijn ouders. Ik word er nu eenmaal zeer gelukkig van. Maar hoewel mijn balkon dus eigenlijk een klein ondergeschoven kindje is, staat er wel één meubel op en die is van… Ikea.

Dit seizoen komt Ikea met een groter buitenassortiment dan ooit. De nieuwe collectie is uitgebreid met nieuwe stijlen, materialen, verbeterde klassiekers en compleet nieuwe oplossingen om ook kleine ruimtes optimaal te benutten (hé, dus ook voor MIJN balkon!). Alle producten zijn duurzaam en geschikt voor zowel binnen als buiten. Ze doorstaan vrieskou, wind en regen.

Twee van de nieuwe lijnen zijn FALSTER en ENHOLMEN. De FALSTER serie is gemaakt van polystyreen, lichtgewicht kunsthout. Het heeft het zelfde uiterlijk als echt hout, maar vergt geen onderhoud en is bestand tegen regen, sneeuw, warmte en kou. De ENHOLMEN serie is gemaakt van duurzaam hand gevlochten kunststof rotan. De heeft dezelfde uitstraling als echt rotan (voor degene die niet weten wat rotan is, het ziet er een beetje uit als bamboe, maar is veel steviger, komt van de rotanpalm), maar waar echt rotan onderhoud nodig heeft, heeft het kunststof rotan geen enkel onderhoud nodig en is het eenvoudig schoon te maken met een vochtige doek en wat zeep.

Hmm.. door alleen al door de plaatjes van de online folder te bladeren krijg ik zin in lente en zomer. Oh en natuurlijk staat alles op mijn wensenlijst, maar met de grote van mijn balkon zal het KIEZEN worden. Maar DIT zou misschien wel passen. Nu dat zonnetje er nog even bij en ik ben tevreden!

Liefs,
Annemerel
Follow my blog on bloglovin

FOODIE: Goulash soup

Photobucket

Officieel komt Goulashsoep uit Hongarije, maar in ieder zichzelf respecterend Oostenrijks bergrestaurant vind je het op het menu. Waarom? Het is niet alleen lek-ker, het is ook super vullend. Een kopje goulashsoep met een volkorenbroodje en je kunt er gegarandeerd weer een paar uur tegenaan op de piste.

Benodigdheden (voor 4 personen):
300 gram soepvlees
Klontje boter
3 uien gesneden in ringen
2 fijngesneden teentjes knoflook
2 rode paprika’s in stukjes gesneden
1 eetlepel paprikapoeder
2 eetlepels bloem
1 blikje (70 gram) tomatenpuree
3 runderbouillontabletten
2 laurierblaadjes
3 grote vastkokende aardappelen
250 gram champignons

Werkwijze:
1. Bestrooi het vlees met peper en zout.
2. Verhit een grote pan (het liefst met een wat dikkere bodem) met een klontje boter.
3. Laat het vlees in drie minuten rondom bruin bakken.
4. Bak in vijf minuten de ui, knoflook en paprika mee op laag vuur.
5. Voeg de tomatenpuree, bloem en het paprikapoeder toe en bak twee minuten mee.
6. Voeg anderhalve liter water toe en de drie bouillontabletten en laurier.
7. Dek het af en laat het tweeënhalf uur op  laag vuur koken. Let op: blijf het wel in de gaten houden en roer zo om het kwartier even in de pan. Merk je dat de soep aan de bodem van de pan gaat kleven, roer dan wat vaker.
8. Snijd de aardappelen in blokjes en de champignons in schijfjes en laat nog een half uur met de soep meekoken.
9. ET VOILA! Een heerlijk ‘supke’

(Het recept is gebaseerd op dit recept)

Liefs,
Annemerel
Follow my blog on bloglovin

SERFAUS: Like it should be

Photobucket
Gisteren was het wintersport, zoals wintersport hoort te zijn. We stonden om half negen bij de lift, om half vijf draaide ik mijn laatste bochtje. De lucht was strak blauw, de pistes waren de avond daarvoor geprepareerd en ’s nachts was er nog een laagje van zo’n tien centimeter bovenop gevallen.

Grote witte sneeuwwolken bij iedere bocht, keihard, niemand om je heen, het eerste spoor met de zon brandend op je gezicht.

Om half elf warme chocolademelk met slagroom in de brandende zon (ik zat in mijn topje), een paar uur later een groot bord kaiserschmarrn. Echt, ik probeer jullie te laten voelen hoe ik gisteren genoten heb. Ik denk dat dat voor de wintersportgangers onder jullie makkelijker te begrijpen is dan voor de leken. Maar ja als ik zeg dat acht uur lang de zon op mijn gezicht brandde begrijpen de meeste het wel natuurlijk.

Met factor 20 op mijn neus, wangen en kin. Factor dertig op mijn voorhoofd, onder mijn ogen, op mijn lippen en aan de zijkanten van mijn hoofd heeft mijn huid de zon aardig goed kunnen verdragen. Natuurlijk wel iedere twee uur even ververst.

Vandaag belooft iets minder mooi te worden, maar hé, ook DAN kan ik genieten.

Liefs,
Annemerel
Follow my blog on bloglovin