>Mulisch & Reading

>

Photobucket
Photobucket

Ik ben groot liefhebber van het oppervlakkige vrolijke boek, dat moge duidelijk zijn. Alle Gossip Girls (zestien) It Girls (tien) Shopaholics (zes?) zijn in mijn bezit. Maar ik vond dat het tijd werd voor een goed boek.

Ik ben nu 21, morgen zelfs officieel 21,5 (dat houd ik bij ja!), ik heb mijn bachelor Taal & Communicatie, een onder van de opleiding van Nederlandse Taal &Cultuur for cyring out loud, dit jaar behaald en toch heb ik het weten te presteren dat ik misschien twee, hooguit drie echt goede boeken gelezen heb dit jaar, en dat was ook nog eens Engelse literatuur.

Ik ben een schande voor de Nederlandse Literatuur en dat moet maar eens over zijn, zo dacht ik. Onlangs overleed Nederlands’ beste(?) schrijver, Harry Mulisch en ik vond dat een mooie aanleiding om één van zijn boeken er bij te pakken. Op de middelbareschool had ik Siegfried gelezen en daar was ik écht van onder de indruk. Zo onder de indruk dat ik ondanks een heftige migraineaanval waarin ik uiteindelijk tijdelijk totaal blind was (echt waar, geen leuke ervaring) gewoon bleef doorlezen (totdat ik echt niks meer kon zien natuurlijk!)

Ik ging voor De Aanslag, want die stond toevallig bij mijn zusje in haar boekenkast en het was misschien ook wel eens slim om niet meteen een boek te kopen, wat ik normaal dus altijd doe waardoor 1. mijn boekenkast bijna net zo op instorten staat als mijn kledingrek en 2. mijn bankrekening ook weleens lijdt.

En ik was, net als door Siegfried, bevangen. Wat een prachtig boek, wat een goed verhaal. Ik had niet eens de achterflap gelezen en wist dus ook totaal niet waar het over zou gaan en dat kan ik iedereen aanraden, want dat maakt het nog spannender, hoewel je eigenlijk wel weet wat er gebeurd is. Mulisch schrijft zo goed en totaal niet saai, wat ik eigenlijk wel een beetje verwacht had, omdat ik dat vaak bij ‘hoogdravende literatuur’ wel het geval vind. Iedere zin is werkelijk een genot om te lezen en ik heb het boek dan ook in twee middagen op de bank, met regendruppels op de ramen, een kussen in mijn rug en een mok met warme thee in mijn handen, uitgelezen.

De Aanslag, moet je lezen, zou verplichte literatuur op de middelbareschool moeten worden. Binnenkort toch maar eens ‘De Ontdekking van de Hemel’ aanschaffen en als ik dat aan kan, kan ik misschien nog wel een stapje verder gaan en Tolstoj lezen? Ik ben eigenlijk best benieuwd naar Anna Karenina!

Liefs,

>Last night, I almost died…

>

Vannacht had mij zomaar fataal kunnen worden. Ja, je leest het goed.. Er had maar iets een heel klein beetje anders moeten lopen en ik had dit jullie niet meer kunnen vertellen.

Het was twee uur ’s nachts, ik lag al bijna vier uur heerlijk rustig te slapen toen ik ineens wakker schrok van een knal en een flits. Even dacht ik dat ik het gedroomd had, maar iets in mij zei dat het iets met een stopcontact te maken had. Ik controleerde mijn iPhone en ja hoor, die werd niet meer opgeladen. Ik dacht toen dat mijn stekkerdoos ter zielen was gegaan, waarom weet ik ook niet meer precies.

Vijf minuten later was ik nog steeds wakker en kreeg ik dorst. Ik wilde het lampje naast mijn bed aan doen, maar dat deed het niet. Goed, stop er uit of zo? Maar in de badkamer deed het licht het wel, vreemd. Alleen op mijn kamer?

Uiteindelijk besloot ik toch mijn vader wakker te maken en die bevestigde mijn vermoedens, stop er uit. Stop er weer in, iedereen weer naar bed, eind goed, al goed, toch?

Maar mijn vader vertrouwde het toch niet helemaal. Waarom was er nu juist bij mij een knal te horen en een flits te zien? Mijn stekkerdozen werden onderzocht, de snoeren van mijn apparaten bekeken.

Wat blijkt nu? Twee van mijn bedlampjes hebben waarschijnlijk de kortsluiting veroorzaakt. Ze zaten bekneld tussen mijn bed en op meerdere plekken prikte het koper er gebroken uit. Een van de snoertjes was zelfs deels zwart geblakerd, evenals een deel van mijn matras, zo zag ik net.

Als het snoertje tien centimeter naar links had gezeten had het tegen het metaal van mijn bed gezeten en had ik onder spanning kunnen komen te staan. Als het snoertje maar een paar centimeter meer naar rechts had gezeten had het tegen het hout van mijn lattenbodem gezeten en had dat wel eens brand kunnen veroorzaken.

Kortom, I’m one hell of a lucky bitch. En ik besef maar half hoeveel geluk ik vannacht gehad heb.

Liefs,

>InShape

>

Photobucket

(Jáaaren geleden, nog in zwem-shape! Oh en die botjes zijn slecht mijn gekke pose, echt hoor!)

Hoe goed ik mijn hardloopvoornemens ook begon, met deze weersomstandigheden vind ik er helemaal niks aan. Ik heb het idee dat de wind hier aan zee nog eens twee windkrachten toeneemt en als ik ergens een grafhekel aan heb dan is het wind. Hardlopen staat dus even op een laag pitje.

Toen besloot ik me weer aan de hometrainer te wagen, de fiets, kan ik zo op, afleveringetje Glee erbij en het zweten kan beginnen. Maar weetje, ik vind dat dus helemaal niet leuk en zie helemaal geen effect op mijn lichaam. Het zou misschien wat met mijn benen kunnen doen, maar ik trap op een licht tempo en dat zet dus geen zoden aan de dijk, en ik wil ook eigenlijk helemaal geen wielrenners benen. Dus nee, de hometrainer was eigenlijk maar zinloos.

Nu wil ik dus naar de sportschool. Ik heb me altijd van het idee afgezet, omdat sporten in zo’n on-inspirerende zweetomgeving me een hel leek, maar nu mijn lichaam als een plumpudding in elkaar stort (ik heb gevoel voor drama, geef ik toe) en de weersomstandigheden nog afschuwelijker zijn dan een on-geinspireerde zweetruimte ben ik toch bereid de stap te maken.

Probleem is nu alleen, de sportschool hier in de buurt voldoet niet aan mijn eisen (want die heb ik nog steeds) en als ik dan toch een sportschool verderop zoek, kan ik dan niet beter gelijk naar Den Haag kijken, omdat het zo maar kan zijn dat ik daar binnen een paar maanden kan wonen. Ja mensen, dit zijn nog eens levensvragen.

Gister besloot ik dat de sportschool nog wel even kon wachten en ging ik zwemmen. Iets wat ik al jaren niet meer gedaan heb. Er was een tijd, dat ik iedere week zwom. Dat was fijn, want ik bewoog iedere spier en ieder rolletje werd aangepakt. Toen ging ik naar de fysio en werd mij verteld dat ik beter niet kon zwemmen omdat ik een van die speciale lichamen heb waar zwemmen juist niet goed voor is (nek en schouderproblemen), maar gister vergat ik die voor de grap gewoon even.

Ik zwom 68 baantjes van 25 meter in een klein uurtje tijd. Ik was veruit de jongste, zwom tussen alleen maar gepensioneerde toupetjes, kale knarren en badmutsjes. Ik heb een paar trappen uitgedeeld omdat ik nu eenmaal veel sneller ben, maar hey ik had wel het beste lichaam en was de snelste van het hele bad, beat that! Van de week ga ik weer, dan misschien zelfs wel een keertje om zeven uur ’s ochtends! (of niet natuurlijk..)

Liefs,

>LIFE

>

Photobucket

Hoewel slechts een half jaar oud, was mijn MacBook Air op sterven na dood. Word opstarten duurde vijf minuten en moest drie keer opnieuw gebeuren omdat hij steevast de eerste twee keren vast liep. Een foto verkleinen duurde minuten, een filmpje kijken was vervelend omdat de film minstens tien keer verstoord werd omdat het systeem vast liep.

Dit alles had ik natuurlijk 100% aan mezelf te danken. Ik wist immers dat ik nog maar enkele luttele procenten aan lege ruimte over had en dat kan voor een computer, hoe geniaal ook, nooit goed zijn. Ik vertikte het om dingen weg te gooien en was te zuinig om een goede externe hardeschijf te kopen.

Vorige week kwam mijn vader thuis met een schattig klein wit Samsung harddiskje waar ik al maanden naar keek. Toen moest ik hem wel kopen en dat was maar goed ook.

Dit kleine schattige witte mormel dat in z’n witte hoesje erg veel weg van een uit de kluiten gewassen witte Blackberry Bold, heeft mijn leven, mijn MacBook gered. Inmiddels is nog maar 1/3 schijfruimte in gebruik en draait m’n Maccie weer op volle toeren. M’n harddisk bewaak ik met mijn leven, want daar staan dus niet alleen al m’n films en muziek op, maar ook al mijn gemaakte foto’s sinds 2002 (en dat zijn er heel veel!) en al mijn documenten geschreven sinds 1998 (en dat zijn er dus ontelbaar veel).

Hierop staan geheime dagboeken die met wachtwoordjes zijn beveiligd (waarvan ik de helft helaas niet meer weet), hierop staan schoolopdrachten sinds de eerste klas van de middelbareschool, hierop staan tijdschriften die ik met een vriendinnetje maakte in Groep 7 van de basisschool. Hierop staan de eerste foto’s die ik zevenenhalf jaar op mijn weblog publiceerde, hierop staan foto’s van al mijn vakanties sinds 2002. Italie, Oostenrijk, Griekenland, Engeland, Portugal, Frankrijk, Spanje, I’ve got it all covered.

Safe to say, dit schattige kleine witte apparaatje is mijn leven. Ik heb hem dan ook heel toepasselijk de naam “LIFE” gegeven. Ik denk namelijk dat als ik toevallig een terrorist geweest zou zijn en de CIA op dit apparaatje zou stuiten, zij dit als een enorme doorbraak zouden zien.

Liefs,

Annemerel

(Natuurlijk ben ik niet zo stom om mijn documenten alleen op dit fragiele schijfje op te slaan, het grote netwerkmonster hier thuis heeft stiekem ook nog wel een backup! Ik ben dan misschien wel blond, maar heb genoeg drama’s meegemaakt om te begrijpen dat zo’n schijf ook niet onoverwinnelijk is!)

>PARIS: DAY 4

>

Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
De laatste dag in Parijs beginnen we goed met ontbijt bij Laduree, op de Rue Bonaparte in het prachtige Saint Germain. Ik was de afgelopen dagen al een paar keer langs Laduree gelopen op de Champs Elysees, maar wist me te bedwingen, omdat ik wist dat ik donderdag zou gaan ontbijten en omdat ik ook wist dat als ik eenmaal een macarron zou proeven, ik niet meer zou kunnen stoppen. En Macarrons van Laduree zijn een dure liefhebberij, dus daar kan je beter aan verslaafd raken als je bijna weggaat, dan heb je weinig tijd om je bankrekening leeg te shoppen.

Ontbijten bij Laduree, het was een heerlijke ervaring. Heel anders dan Plaza Athenee natuurlijk, maar ook zeker niet verkeerd. Ik zie mezelf al helemaal als Parisienne ’s ochtends met mijn MacBookje aankomen om te schrijven onder het genot van een potje thee en een Pain au Chocolat. Rond een uurtje of elf verwen ik mezelf dan met een taartje en om 13.00u lunch ik met een omelet ala Laduree en neem ik misschien nog een Macaronnetje toe.

Genoeg gefantaseerd. Ik als schrijvende Parisienne bij Laduree iedere ochtend, dat zou niet alleen een dure grap worden, maar ook eentje waar ik tonnetje rond van wordt.

Na Laduree wilde ik perse naar Monet, ik had de smaak van de musea te pakken. Maar toen we ons achter aan de rij voor het Grand Palais aansloten zag ik een bordje staan, waar zoiets stond van ‘vanaf hier nog drie uur wachttijd’ het stond er in het Frans, maar ik was er toch aardig zeker van dat dat er stond en aan de niet bewegende rij te zien kon dat ook best wel eens kloppen. Geen Monet dus, jammer helaas, maar wel een reden om snel nog een keer terug te gaan dus.

Na de mislukte Monet liepen we nog een laatste keer over de Tuileries, at ik een Macarron en besloten we dat ons laatste tripje, een tripje naar Montmartre zou worden, naar de Sacre Coeur. Weer vergat ik dat dat op een berg lag, zelfs de naam MONT(e)martre deed geen lichtje bij mij branden. Ik was dus aardig aan mijn eindje toen we uiteindelijk de Sacre Coeur gevonden hadden (ik zou dit keer de wegwijzen, geen succes..)

Maar het was een prachtige afsluiter van vier prachtige dagen. Rond half drie stapten we in de auto, weer vijf uur later waren we thuis. Vijf uur waarin m’n ogen maar dicht bleven vallen, vijf uur waarin ik op zoek was naar een MacDrive omdat ik trek had in een Chocolade Milkshake en die uiteindelijk pas vond bij Rotterdam

[The End]

(bonus)
Liefs,

Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close