Laat ik maar direct met goed nieuws in huis vallen. Maandag was ik mijn huissleutel kwijt, die ik een paar momenten daarvoor nog in mijn hand had. Ik weet dat het in mijn geval niet slim is om mijn huissleutel zonder ook maar een klein sleutelhangertje bij me te dragen, maar ik heb dus echt geen zin meer om iedere keer als ik ga hardlopen mijn sleutel van mijn sleutelbos te halen. Twee woorden: lelijke. nagellak. Goed ik was dus mijn sleutel kwijt en dacht, misschien heb ik hem alvast in mijn tas gedaan. Ik pakte de tas die ik voor het eerst sinds weken weer eens gebruikte en gooide de inhoud over de keukenvloer. En wat viel er uit die tas… geen sleutel, dat was duidelijk, maar wel.. DE OORBEL. Het pareloorbelletje van mijn overgrootoma die ik een week ervoor dacht te zijn kwijt geraakt tijdens het hardlopen op het strand. Bizar. Hij moet dus in mijn tas gevallen zijn die in mijn kledingkast lag, toen ik mijn hardloopkleding uittrok. Heel bijzonder en heel erg fijn.
Maandag was ook de dag dat ik een spannende afspraak had in Amsterdam over een eventuele samenwerking met een mediabureau. Ze hadden mij een week daarvoor benaderd en de kans is erg groot dat we samen gaan werken. Ze representeren maar een paar blogs in mijn categorie en dat zijn niet de minste. Ik bedoel, ik vind het helemaal geen probleem om door hetzelfde mediabureau vertegenwoordigd te worden als Stylescrapbook.
Dinsdag was het Valentijnsdag, maar dat vieren wij niet. Ik heb dit jaar wel de ‘HOORAY, je houdt het al … jaar met mij in één huis vol dag’ in onze officiële feestdagenkalender opgenomen. Vorig jaar op 14 februari kregen we de sleutel van ons huis en eh.. het moet heus niet altijd makkelijk zijn om met mij samen te wonen (om je een voorbeeld te geven, ik gebruik ons huis graag als kledingkast). Om onze feestdag te vieren had ik de duurste fles whisky gekocht (ik wist echt niet wat ik moest kopen en heb me laten adviseren bij de Gall & Gall, dan smeren ze je natuurlijk altijd de duurste fles aan) en bakte ik pancakes in de vorm van hartjes. Lief ben ik he?
De rest van de dag behoorde ik tot de Lonely Hearts Club, want hij moest werken tot laat (Valentijnsdag he). Ik heb lekker hardgelopen, blogjes geschreven, voor het eerst in mijn leven aardappelen-vlees-groente voor mezelf bereid en natuurlijk de nieuwste Gossip Girl gekeken.
Woensdag & donderdag was het weer tijd voor Girlscene! In tram en trein een keertje niet geschreven, maar een lekker fout boek gelezen (de nieuwste Sophie Kinsella, mijn mening lees je snel). Donderdag was de dag dat ik voor het eerst in maaaaaanden een rendez-vous had met mijn weegschaal. Ik dacht, laat ik het gewoon eens proberen, ik ben immers sinds oktober toch een broekmaat afgevallen. Helaas was dat niet terug te zien op de weegschaal. Kan dan wel lekker veel sporten, iedere avond pasta, risotto of noedels is best heftig voor de heupen. Goed, geen man over boord natuurlijk. Zoals ik al zei, sinds oktober wel een broekmaat afgevallen, het zijn allemaal spieren troost ik mezelf. De weegschaal is ook eigenlijk maar gewoon een troosteloos geval. Neemt niet weg dat ik de komende tijd toch misschien mijn pasta eens wat vaker in ga ruilen voor een gezondere optie en misschien eens aan portie-controle ga doen? Ik schep al-tijd twee keer op. Ik geef mijn vader, moeder & vriend de schuld. Als je het mij vraagt de drie beste thuiskoks van Nederland.
Vrijdag gezellig met mijn moeder geluncht, ik had haar van te voren even bericht over het schrikbarende getal op de weegschaal dus maakte ze een heerlijke frisse salade voor me met een vers volkorenbroodje. Uiteindelijk natuurlijk blijven hangen, want met mama op de bank is veel te gezellig. Ze hielp me met een DIY project (lees: ze deed mijn DIY project en ik assisteerde, als in: ik zorgde voor kopjes thee en gaf af en toe een speld aan). Toen kwam mijn vader thuis en die haalde me over toch te blijven eten, dus haalden we sushi en zo was ik pas net voor middernacht weer thuis van mijn ‘lunchdate’ met mijn moeder. Schema in de war!!!
Het afgelopen weekend heb ik daarom achter mijn iMac doorgebracht. Omdat ik volgende week op wintersport ga, het liefst niet al te veel gestress wil op vakantie en toch iedere dag gewoon minstens twee stukjes online wil op mijn blog, zal ik toch wat meer moeten voorschrijven. Werk ik deze week natuurlijk ook nog extra bij Girlscene, omdat ik volgende week niet werk. Het is maar goed dat ik bloggen daadwerkelijk leuk vind. En hoewel het qua werktijden lijkt op een fulltime baan, het voelt absoluut niet als een baan. Moet ik er natuurlijk ook bij zeggen dat het voor mij ook niet echt betaalt als een fulltime baan. Meer als een fooi, maar hé, if it makes you happy, it can’t be that bad …
(Oh en als jullie denken NEE, heeft Annemerel nu toch geshopt? Nee joh, lieve Denise van ubbi.nl had een cadeautje voor me!)
