>GRAZIA: The Ultimate Grazianista

>

De Grazia Insiders hebben deze week een super spannende opdracht gekregen.. laat zien wat jij verstaat onder de ultieme Grazianista. De beautybloggers konden de beautylook van een Grazianista laten zien, de fashionbloggers de outfit. En ik, de lifestyle/personal blogger, dan? Ik heb er de annemerellook van gemaakt, omdat ik er van overtuigd ben dat ik een echte Grazianista ben.

Liefs,

DEAR DIARY: The day(s) after

Gisterochtend durfde ik m’n bed bijna niet verlaten, bang voor spierpijn. Maar in tegendeel, ik had nergens last van. Natuurlijk had ik beter moeten weten, die spierpijn zou later wel komen. Het begon al een beetje net na twaalven, maar ik zou met m’n zusje gaan hardlopen en dus negeerde ik de pijn.

 

Met m’n zusje hardlopen was nog veel leuker dan ik van te voren dacht (en ik had er al een hele positieve voorstelling van, kun je nagaan!). Ik ben niet zo van de rustige opbouwschema’s die je eigenlijk zou moeten doen. Ik denk ook, dat je best een paar lessen over kunt slaan als je conditie niet al te slecht is. Dus we liepen vijf keer vijf minuten met iedere keer een wandelminuutje tussendoor. Het ging niet vanzelf, maar je moet je zelf ook over dat punt heen pushen, en m’n zusje leek het wel te redden. Ze wist er zelfs nog een minuutje sprinten uit te persen in haar laatste vijf loopminuten.

Ik had het zelf ook naar m’n zin, want ik ging sprintjes trekken. Normaal heb ik daar een hekel aan, maar op deze manier was het leuk. Het werd pas minder leuk, toen ik thuis m’n schoenen uit trok.

M’n rechter grote teen, en m’n linker ‘tweede’ teen waren er dramatisch aan toe. De ‘tweede teen’ had een enorme blaar on top en onder m’n nagel. M’n rechter grote teen had een dode nagel en was gewoon heel erg pijnlijk.

’s Avonds hadden we een moeder-dochtersdate in Scheveningen. Eerst heerlijke sushi gegeten en daarna naar de Gooische Vrouwen film. Nou lieve mensen, ik heb gehinkeld, gestrompeld, ik wist gewoon niet hoe ik mezelf te voet moest verplaatsen. Spierpijn begon natuurlijk ook op dat moment kei hard door te komen, maar dat maakte me niet zo veel uit, over die tenen maakte ik me iets meer zorgen. De film was overigens ontzettend leuk! Ik was nooit echt die hard Gooische Vrouwen fan, maar deze film was nog geen seconde vervelend. Echt een aanrader!

Goed vanmorgen sprak ik m’n eerste woorden in bed, tegen de assistente van de huisarts. Ik wilde een afspraak, en wel as soon as possible. Dus twee uur later zat ik de wachtkamer, vijfenveertig minuten later mocht ik eindelijk naar binnen. Mijn geweldige (geen greintje sarcasme) huisarts vertelde me dat m’n rechter grote teennagel volledig verwijderd zal moeten worden. Geen klein stukje, niet voor de helft, nee helemaal. Ik schrok natuurlijk, want die twee prikken die dan in m’n teen mogen zijn echt hels, ik heb het al twee keer eerder mee mogen maken en echt, herinneringen die ik zo snel mogelijk wil vergeten.

Ineens viel m’n pijn toch wel mee en m’n afspraak staat dus ook pas op 8 april. Ik bedoel, nu heb ik nog drieenhalve week om hier onderuit te komen. Ik ben niet alleen bang voor de excruciating pain. Ik maak me ook een beetje zorgen over de zomer, want zo’n teennagel is natuurlijk niet in een paar maanden terug gegroeid.

Eigenlijk is dit allemaal erg zielig, ik wed dat er miljoenen mensen zijn die graag zouden willen dat hun problemen zouden worden opgelost door slechts het verwijderen van een teennagel.. Relativeren is goed,  ik ben nu al op zoek naar hard roze pleisters, lak ik m’n nagels dezelfde kleur, zet ik misschien nog wel een trend.

I’ll be fine!

Liefs,

TUNE TUESDAY: Winning Theme

>

De afspeellijst die ik zondag tijdens de halve marathon luisterde was natuurlijk iets langer dan deze tien nummers… maar het verschil tussen deze nummers en de rest, is dat ik het moment dat ik deze nummers hoorde nog kan herinneren, ik kreeg er namelijk een soort van euforische energie van. Walk On van U2, sleepte me door de zeventiende kilometer heen, Glee’s versie van Time of my life zorgde er voor dat ik net na de start veel te hard van start ging. Met Rolling in the deep zette ik de eindsprint in en finishte ik uiteindelijk ook. 

Het is een ratjetoe, een mix in de ruimste zin van het woord. Maar eh, ook zonder hen had ik het niet gered.

Liefs,

RUNNING: I did it!

>

Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket

 

Het moment dat ik de deur verliet waren de zenuwen in één keer voorgoed verleden tijd. Ik liep naar de tram, die voor de verandering binnen tien seconde kwam aanrijden, ik pakte m’n boek en voelde me compleet op m’n gemak, ook al zit ik in een niets verhullend hardloopbroekje. 

Het Malieveld, waar de start van de City pier City was, zag eruit als een bedevaartsoord voor hardlopers. Best wel gaaf om zoveel mensen met dezelfde sport bij elkaar te zien. Ik haalde m’n startbewijs, bevestigde startbewijs op m’n borst en tijdregistratie-tag op m’n schoen en zocht een fijn plekje waar ik rustig verder m’n boek kon lezen. Ik denk dat ik de enige op het hele terrein was die een boek aan het lezen was op dat moment, maar I had time to kill, en ik was gewoon benieuwd hoe het verder ging. Waarom dan niet lezen.

M’n vader haalde m’n spullen op, ik hield alleen een dun vestje aan, die zou ik voor de start wel uit doen. Maar voor de start was daar ineens geen tijd meer voor, want de rij voor het afgifte punt was dramatisch lang. Natuurlijk bereikte al had vocht wat ik die ochtend gedronken had ook net m’n blaas toen ik voor de start stond, maar daar was ook geen tijd meer voor. Per dixi stonden minstens twintig wachtende. Hallo zeg!

Dus ik liep met vestje en volle blaas naar m’n startvak, niet de meest ideale situatie. Zo koud als ik het de uren daarvoor had gehad, zo warm had ik het in het startvak. Er stonden zoveel mensen om me heen, het leek wel alsof ik in de mediamarkt was op zaterdagmiddag, zo’n warmte gaven al die mensen af. Het startschot heb ik niet gehoord (iPod stond te hard) maar op een gegeven moment zag ik iedereen om mee heen in beweging komen en dus kwam ook ik in beweging.

De eerste vijf kilometer was ik in euforische stemming. We liepen door het centrum van Den Haag, langs plekken waar ik normaal met de auto rij. Hoe goed ik me ook had voorgenomen om rustig te beginnen, onbewust liep ik toch te snel. Ik probeerde langzamer te lopen, maar het lukte me niet ik was zo euforisch dat ik de eerste vijf kilometer wilde sprinten.

Nou dat heb ik de rest van de kilometers geweten. Tot tien kilometer ging het goed, daarna begon ik het te voelen. Niet in m’n benen, maar op m’n borst. Ik ging rustiger lopen, maar ik kon het niet over m’n hart verkrijgen om te gaan wandelen. Maar toen ik de laatste keer m’n bekertje water ophaalde bij een van de waterpunten bedacht ik me.. Annemerel je hebt je nu twee keer eerder verslikt omdat je zo nodig hardlopend je bekertje water wilde leegdrinken, misschien moet je nu gewoon wat rustiger aan doen?

Maar ik weet nu niet of dat m’n slimste beslissing was, want het haalde me uit m’n ritme en de laatste zeven kilometer heb ik minstens vijf keer een stukje gewandeld.

De mensen langs de lijn waren ongelooflijk.. Ik kan me niet voorstellen dat ik zelf plezier zou halen aan ‘recreanten’ aanmoedigen tijdens een hardloopwedstrijd. Vergis je niet, tussen de eerste die finishte en de laatste zat gewoon dik anderhalf uur. En dan al die lieve kleine kinderen die hun handje uitstaken en hoopte dat je ze zou high fiven, zo schattig.

De laatste kilometer was nog steeds zwaar, maar toen ik eenmaal de finish in een ooghoek had gezien ging het snel. Onbewust verzamelde ik al m’n overgebleven krachten bij elkaar en wist ik er nog iets uit te persen wat in de ruimste begrippen als sprintje kan worden aangezien.

Bij de finish kreeg ik m’n medaille om maar het enige waar ik oog voor was waren de flesjes extran die ik mensen overal om me heen zag drinken. Toen ik ze gevonden had kon ik het niet laten gewoon twee flesjes aan te nemen. I was in desperate need of some sugary water. Suikerwater had nog nooit zo goed gesmaakt.

Ik vond m’n moeder en m’n zusje, m’n vader kwam later van z’n fotoplekje aangelopen. Ze waren trots op me, de nodige foto’s werden gemaakt en gezamenlijk liepen we naar de auto. Die overigens zo’n twee kilometer verder geparkeerd stond. Ik heb in ieder geval goed uitgelopen. Bij de MacDonalds haalde ik een frietje, want oh wat had ik een honger.. na tien kilometer rennen begon m’n maag al te rommelen, iets wat ik nooit eerder tijdens het hardlopen had meegemaakt, elf kilometer hardlopen met een rommelende maag is no fun.


Toen ik thuis bij mijn ouders kwam heb ik eerst een half uur onder een warme douche gestaan, daarna heb ik twee uur voor dood op de bank gelegen. M’n vriendje haalde me om 21.00u op, hij had de champagne thuis al koud gelegd, maar ik sloeg af, ik was zo moe. Ik wilde bloggen, maar het lukte niet, ik wilde eigenlijk alleen maar slapen. Ik denk dat ik niet alleen moe was van die 21 kilometer, maar ook van alle spanningen die ik de afgelopen dagen gehad heb.

Goed genoeg tekst, jullie zijn nu vast benieuwd naar de uitslag. Ik liep 21,08 kilometer in 2.08.22, daarmee kwam ik op een mooie 6163e plaats, van de 7213 gefinishte (en de 10000 deelnemers). Kijk de perfectionist in mij zegt, je had bij de eerste 1000 moeten horen, maar ik weet ook dat dat niet reëel is. Ik train pas echt fanatiek sinds tweeënhalve maand, de laatste maand heb ik maar 25 kilometer hardgelopen, wat had ik verwacht? En eh.. dit geeft natuurlijk wel weer ruimte om me de volgende keer te verbeteren.

Liefs,

RUNNING: Getting back my zen

>

Photobucket

 

Drie uur voor de start, en ik voel me rustiger dan dat ik me de afgelopen dagen voelde. Gisteravond had ik een feestje van m’n schoonfamilie (waar ik heel netjes water dronk en om elf uur al vertrok) en daar zat ik ineens naast een jongen van een jaar of dertig die vandaag ook z’n eerste halve marathon ging lopen. Oh en zijn trainingstijden verschilde niet eens zoveel met die van mij.. 

Even later bleek dat er aan mijn tafel nog twee CPC veteranen te zitten.. Eindelijk eens echt met mensen praten die er iets van af weten. Doordat ik nooit samen met iemand getraind heb en ook nooit online met fanatiek hardlopers intensief contact heb gehad, heb ik er eigenlijk altijd alleen voorgestaan. En dat is helemaal niet erg, want ik doe hardlopen vooral voor de ontspanning en ontspannen doe ik graag alleen. Maar voor zo’n wedstrijd als de halve marathon is het best fijn om antwoord op vragen te krijgen als ‘wat nu als ik moet plassen’ of ‘zijn er ook wel eens mensen die uitvallen?’.

Goed, ik ga nu rustig aan m’n tas inpakken en richting de plek des onheils. M’n startbewijs heb ik niet ontvangen dus ik ga eerst maar eens op zoek naar de helpdesk, stel je voor.. sta ik straks niet aan de start omdat ik geen startbewijs heb ontvangen. Seriously.

Bedankt voor al jullie lieve ‘steun’ de afgelopen maanden.. als ik vanmiddag zou mogen speechen, dan zou ik jullie naast  m’n familie en vriendinnetjes heel erg willen bedanken! You keep me going!

Liefs,

Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close