RUNNING: Getting back my zen

>

Photobucket

 

Drie uur voor de start, en ik voel me rustiger dan dat ik me de afgelopen dagen voelde. Gisteravond had ik een feestje van m’n schoonfamilie (waar ik heel netjes water dronk en om elf uur al vertrok) en daar zat ik ineens naast een jongen van een jaar of dertig die vandaag ook z’n eerste halve marathon ging lopen. Oh en zijn trainingstijden verschilde niet eens zoveel met die van mij.. 

Even later bleek dat er aan mijn tafel nog twee CPC veteranen te zitten.. Eindelijk eens echt met mensen praten die er iets van af weten. Doordat ik nooit samen met iemand getraind heb en ook nooit online met fanatiek hardlopers intensief contact heb gehad, heb ik er eigenlijk altijd alleen voorgestaan. En dat is helemaal niet erg, want ik doe hardlopen vooral voor de ontspanning en ontspannen doe ik graag alleen. Maar voor zo’n wedstrijd als de halve marathon is het best fijn om antwoord op vragen te krijgen als ‘wat nu als ik moet plassen’ of ‘zijn er ook wel eens mensen die uitvallen?’.

Goed, ik ga nu rustig aan m’n tas inpakken en richting de plek des onheils. M’n startbewijs heb ik niet ontvangen dus ik ga eerst maar eens op zoek naar de helpdesk, stel je voor.. sta ik straks niet aan de start omdat ik geen startbewijs heb ontvangen. Seriously.

Bedankt voor al jullie lieve ‘steun’ de afgelopen maanden.. als ik vanmiddag zou mogen speechen, dan zou ik jullie naast  m’n familie en vriendinnetjes heel erg willen bedanken! You keep me going!

Liefs,

RUNNING: Not my proudest moment

>

Photobucket

 

Goed, een beetje met tegenzin geef ik toe dat ik verschrikkelijk nerveus ben. Ik kan mezelf powerspeeches geven, maar vijf minuten daarna komen de kriebels alweer terug. Wat is dit nu ineens? Ik was zo van mezelf overtuigd?! 

Ik ben bang om te falen en na m’n laatste hardlooprondje dinsdag heb ik het idee dat de kans dat ik faal alleen maar groter is geworden. Ik liep tien kilometer, maar ik heb ze nog nooit zo langzaam gelopen. Het lag niet aan m’n benen of aan vermoeidheid, het lag aan een klein probleempje in m’n buik. Nu kun je zeggen, ach meisje dat is toch juist goed nieuws, de reden dat het niet lekker liep was omdat je buikpijn had.

Maar kijk zo makkelijk ligt het dus niet. Ik ben me namelijk heel erg bewust van het feit dat ik zondag ook zo’n soort probleempje kan krijgen. En dat zou heus zo gek nog niet zijn, want m’n buik is de laatste maanden sowieso een bitch en hoe gezonder ik eet, hoe erger het lijkt te worden. Ik laat de antibiotica die ik van de dermatoloog moet slikken al staan, ik heb alle voedingsmiddelen waar ik buikpijn van dacht te krijgen al een keer op de verbodenlijst gezet, maar niks helpt.

Ik zal jullie de walgelijke details besparen, maar ik ga van de week toch maar een keertje naar de huisarts. Maar goed, daar heb ik morgen dus helemaal niks aan.

Ik ben niet alleen bang voor lichamelijke kwaaltjes, ik ben ook bang voor mijn mede lopers, ik bedoel, ik ben een groentje, eigenlijk net nog niet genoeg in vorm.. Gister had ik nog niet eens een hardloopbroek. Die heb ik toch maar gekocht gistermiddag, zwart met hardroze, wit shirtje erop, helemaal Annemerel(.com). Ik was bang dat het niet lekker zou zitten, maar ik heb hem net voor de grap eventjes aangetrokken en nu wil ik hem dus niet meer uitdoen. Dit zit echt fantastisch.

Goed, om een lang verhaal kort te maken, ik heb een beetje last van faalangst.. Ik vind het vervelend dat ik niet precies weet wat me te wachten staat, terwijl dat juist zo leuk kan zijn. Ik weet bijvoorbeeld nog niet hoe ik bij de start kan komen, ik weet niet waar ik m’n startnummer kan halen, ik weet niet waar ik de rest van m’n spullen moet laten.

Dus lieve mensen, ik ga er mee op houden, ik kijk nu alleen nog maar naar wat ik wel weet.. En dat is.. dat ik het zo graag wil dat het wel heel gek moet lopen wil ik het niet redden.

Liefs,

>OUTFIT: The jacket I’ll bore everyone to death with this spring

>

Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket

Ik ben verliefd op m’n nieuwe jasje en ik heb zo’n gevoel dat dit jasje deze lente een hele grote rol gaat spelen in m’n outfits. Ik ben zo gelukkig met m’n jasje, dat ik gister de hele dag in Amsterdam heb gelopen in dit jasje, wel met een dikke sjaal natuurlijk.

Of dit de perfecte combinatie is? We’ll find out! Met een zwarte skinny jeans staat ‘ie ook wel heel erg gaaf. Maar dit viert wel de lente en dat deed ik gisteren in Amsterdam, de lente vieren.

Het zonlicht is trouwens niet lief voor m’n kapsel, het lijkt nu net alsof ik zo’n vijf centimeter uitgroei heb.. dat is natuurlijk niet het geval.

What I’m wearing: Jasje Maison Scotch, Sjaal H&M, T-shirt Mango, Pantalon Ready to Fish, Tas Paule KA, Laarsjes H&M, Ketting en armbandjes Tiffany’s, oorbellen Ti Sento

Liefs,

>BEAUTY: The baby chicken that’s me

>

Photobucket

Ik deed het niet natuurlijk. In de trein bedacht ik me, waarom zou ik datgene waar ik eigenlijk zo blij mee veranderen. Waarom iets veranderen dat al goed is? Ik kan m’n haar altijd nog afknippen. Toen ook de pretty kapster zei dat ze het niet zou doen omdat m’n haar juist zo mooi is en dat het mij juist bijzonder maakt wist ik het zeker. Dode puntjes pretty please.

Ik ben heel erg blij met het resultaat. Jullie zien misschien weinig verschil, maar het voelt voor mij als een wereld van verschil. Ik vind de kleur prachtig en het is zo natuurlijk. Het duurde ruim drie kwartier voordat ze er in zaten, maar het was het waard. Van de lengte is ruim tien centimeter af en ook aan de bovenkant is er weer wat leven ingeknipt en dat is fijn. Ik lijd nu natuurlijk weer aan het ‘ik vind m’n haar zo mooi dat ik heel de dag in de spiegel wil kijken virus, maar dat neem ik dan maar voor lief.

Liefs,

BEAUTY: This mess is in desperate need of some treat

>

Photobucket Pictures, Images and Photos

 

Alweer zes maanden geleden liet ik voor het een schaar in m’n haren toe. Toen ik vorige week op wintersport was werd m’n haar onhandelbaar.. Komt het door de droge lucht, de hoogte waar we ons op bevonden? Ik zou het niet weten, duidelijk was dat m’n haar nog nooit zo levenloos had geleken. 

Dus op dag 2 maakte ik in een afspraak bij Rob Peetoom voor knippen en highlights, niet wetende dat m’n haar aan het eind van de week genoeg natuurlijk blond van de zon zou bezitten. Maar dat is dan jammer, die afspraak was gemaakt en momenteel zit ik in een Haagse tram op weg naar Den Haag Centraal, om van daaruit de tocht pee trein naar Amsterdam voort te zetten.

Ergens in m’n achterhoofd speelt de nieuwe boblijn van Jennifer Aniston (nu op de cover van Grazia!) een spelletje met mij.. Zo van, je wilt me, je wilt me hè? En inderdaad ik wil die boblijn, al jaren.. Maar ik weet ook dat m’n haat nooit meer zo lang word als nu en ben ik daar wel klaar voor? Ik ben bang dat ik eerst een flesje Champagne zal moeten nuttigen om zo stoer te zijn..

Wat vinden jullie?

Liefs,
Annemerel

Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close