LOVE: Whitney Eve f/w 2012

Beeld: Celebuzz

Iedere fan van The City en iedereen die ook maar een klein beetje het fashion/showbizz news volgt weet.. Whitney Port heeft niet alleen jaloersmakend mooie lange benen, een prachtige huid, fantastisch haar en grote bruine ogen.. Ze heeft ook wel een beetje gevoel voor mode. Gisterochtend (plaatselijke tijd New York) was Whitney’s Fashionshow voor haar herfst/winter 2012 collectie.

Ik ben GROOT fan van de look links boven in. Vind de combinatie glitter en donkerblauw erg mooi. De printjes zijn allemaal erg lief en hebben voor mij een heel hoog ‘hebben’ gehalte. (met het jurkje recht onderin bovenaan mijn wishlist). Ik denk dat het geen baanbrekende collectie, maar er straalt wel plezier vanaf en de meeste items zouden perfect in mijn kast passen (dat die momenteel vol is, is slechts een detail..).

Wat vinden jullie van de collectie?

Liefs,
Annemerel
Follow my blog on bloglovin

RUNNING TO NYC: XIV It’s not always fun

Photobucket

Afgelopen week had ik van de drie keer dat ik ging hardlopen, twee keer echt absoluut geen zin. Sinds mijn pauze van twee weken heb ik voor mezelf een schema gemaakt. Ik loop iedere dinsdag, vrijdag en zondag. Twee keer in de week loop ik tien kilometer, één keer loop ik vijftien. Op die manier heb ik dus in februari al 70 kilometer gelopen.  Maar de laatste twee keer ging het dus niet van harte. Het lopen zelf ging eigenlijk prima, zonder al te veel moeite liep ik mooie gemiddelden die – als ik ze ook 21,1 kilometer vol kan houden – zullen leiden tot halen van mijn doel rond de twee uur te lopen. Echter, de weg er naartoe. Alsof je onder een warme douche staat en je hoopt dat iemand straks de warme kraan aan zet zodat ‘ie bij jou koud wordt, zo hoopte ik dat iemand me buiten zou sluiten in hardloopkleding en me niet eerder binnen zou laten voordat ik mijn rondje gelopen had.

Het zijn regelrechte aanstelpraktijken, maar ik weet wel, als ik dat doel van die halve marathon over 25 dagen niet had gehad, dan was ik de afgelopen week niet naar buiten gegaan. Ook al staat die marathon van New York in november toch nog wel ergens op de planning. Maar dat duurt nog zoooo lang.

Ik ga nu dus op zoek naar andere wedstrijden in de periode maart – november, zodat ik wel zal moeten blijven rennen. En dat is ook helemaal geen straf hoor, want als ik eenmaal een aantal kilometers onderweg ben vind ik het juist heerlijk. En als ik thuis kom en mijn glaasje met citroenwater drink dan voel ik me helemaal tot rust komen. En goed. Ik moet gewoon niet zo zeuren. Zoals ik zelf vaak tegen anderen zeg “Niet te veel denken, gewoon doen”. Wordt tijd dat ik naar mijn eigen advies ga luisteren, vinden jullie ook niet?

Maar wat ik hier ook even mee wil zeggen, jullie moeten vooral niet denken dat ik een soort van sportief wondermeisje ben. Ook tamelijk fanatieke lopers zoals ik hebben het er soms maar moeilijk mee. Er is één uitzondering wanneer ik er NOOIT moeite mee heb. Als de lucht compleet blauw is, het zonnetje schijnt en… het niet warm genoeg is om in je bikini in de tuin te liggen (want als die mogelijkheid er is, dan verkies ik dat laatste toch ook nog wel eens). Ik denk dat het tijd wordt voor een stralende lente. Wat vinden jullie daarvan?

Oh en hebben jullie misschien nog leuke wedstrijd-aanraders?

Liefs,
Annemerel
Follow my blog on bloglovin

FOODIE: Healthy Mochachino

Afgelopen week ontdekte ik bij toeval de allerlekkerste semi-gezonde chocolademelk OOIT. Natuurlijk ben ik de beroerdste niet en deel ik ‘mijn geheim’ met jullie!

Ingredienten:
– 200 ml amandelmelk (o.a. te koop bij Eko Plaza)
– 2 nespresso cups (en bijbehorende machine met aeroccino) ik gebruik hier de special edition met chocolade essence, maar dat is niet noodzakelijk.
– Cacaopoeder, ik gebruik biologische, bij gebrek aan rauwe chocoladepoeder in mijn voorraadkast.
– Agave siroop (voor de zoetekauwen).

1. Doe 200 ml amandelmelk in een hittebestendig glas en zet dit 1,5 minuut op 600 watt in de magnetron.
2. Meet een grote theelepel cacaopoeder af.
3. Gooi dit bij de warm melk.
4. Goed roeren.
5. Doe de chocolade-amandelmelk in de aeroccino, ik moest dit in 2x doen omdat niet alle melk tegelijk in de aeroccino pastte.
6. Doe de melk in een beker of glas en zoek twee nespresso cups uit.
7. Zet de beker of het glas onder het nespressoapparaat en gebruik de twee cups.
8. Is ‘ie niet prachtig.
9. Word je net als ik gelukkig van zoet? Beetje agave siroop erbij dan, schijnt beter te zijn dan veel andere zoetstoffen.
10. Wie wordt hier nu niet dorstig van?

Liefs,
Annemerel
Follow my blog on bloglovin

TO DO: The Lonely Hearts Club

Geen vriendje? Of in ieder geval geen vriendje dat vanavond de avond met jou zal spenderen? Misschien is dit wel leuk…

– Perfect excuus voor een hele beautyavond voor jezelf. Heb je een bad? Top! Gooi er rozenblaadjes in, kaarsjes op de badrand, powervrouw afspeellijstje erbij, fijn tijdschrift en ontspannen…. Geen bad? Voetjes in het voetenbad (met een verzachtend zeepje, of gewoon good old soda) en hetzelfde ritueel met kaarsjes, muziek en leesmateriaal. Misschien ook wel weer eens tijd om die wintervoeten / tenen iets op te kalefateren (ik kijk hierbij vooral ook naar mezelf….).

– Doe jij ook aan het fenomeen sparen deze maand? Dit is het moment om je joker te gebruiken. Op Net A Porter als je heel erg stout bent, of op ASOS als je je portemonnee iets meer lief hebt.

– Houd een Mad Tea Party met je (single) vriendinnen. Ingrediënten: vooral heel veel lachen, chocola en thee natuurlijk.

– Oh en waarom na de Mad Tea Party niet met je vriendinnen de stad in voor drankjes en dansjes?

– Tijd voor een Bridget Jones marathon met jezelf! Lekker met een dekentje op de bank, of gewoon in bed. Natuurlijk vergezeld met je twee vriendjes, Ben & Jerry’s.

– Misschien op het eerste gezicht niet het meest interessante plaatje, maar een avondje sporten is dus heus wel leuk. Beeld je in hoe strak jouw kont wordt (en hoe jij van de zomer de show steelt) terwijl de meiden met een Valentijn dik worden van de chocola die ze al de hele dag eten.

– Nu is ook het moment om die (zon)vakantie met vriendinnen te boeken. Het is februari dat betekent dat je op de meeste websites nog wel vroegboekkorting krijgt en met die kou van de afgelopen weken kunnen we een zonnig vooruitzicht wel gebruiken.

– Tijd om de hele avond lieve kaartjes naar je vriendinnen te schrijven. Wat is het vrouwelijke equivalent voor Bros before Hoes? Bitches before dicks?

What about a mini playbackshow? Op je kamer, voor de spiegel met je haarborstel die voor de avond dienst doet als microfoon. “R-E-S-P-E-C-T, find out what it means to me..” “What doesn’t kill you makes you stronger, stand a little taller, doesn’t mean I’m lonely when you’re gone”.

– En je kunt natuurlijk ook gewoon doen alsof het gewoon 14 februari is, een normale winterse dag in februari. Je opwinden over de commercialiteit van het hele gebeuren is zonde van je tijd (en humeur), gewoon doen alsof er niets aan de hand is. Maar eh… eigenlijk vind ik al die andere opties VEEL leuker, omdat het gewoon leuke avondbestedingen zijn.. Toch?

Liefs,
Annemerel
Follow my blog on bloglovin

DIARY: 15

Ik werk de laatste weken veel vanuit huis, alleen op woensdag en donderdag ga ik naar de Girlsceneredactie in Amsterdam. Ik heb wel eens (zakelijke) afspraken, maar ik zit ook zeker veel thuis. Voor het eerst in tijden heb ik geen werkstress. En hoewel ik als ik werkstress heb soms wens dat ik een relaxt en rustig leventje had, nu ik niet van deadline tot deadline werk, probeer ik er alles aan te doen om het mezelf ‘druk’ te maken. Ik ben gewoon het gelukkigst als ik het (extreem) druk heb en met to-do-lijstjes moet werken.

En dus besteed ik meer tijd aan mijn blog, probeer ik meer te lezen, ga ik ineens dus wel koken (in plaats van bestellen of kant en klaar maaltijden). Meer hardlopen doe ik niet (want ik weet wat er dan gebeurt), maar het is wel verleidelijk.

Zo zat ik dus dinsdagmorgen, terwijl ik geen specifieke plannen had voor de dinsdag, toch al om 7.00u voor de televisie om Gossip Girl te kijken. Ten eerste wilde ik natuurlijk gewoon graag de nieuwste aflevering zien, ten tweede begon ik dan de dag ook gewoon op een normaal tijdstip. Na een rondje van vijftien kilometer op het strand (KOUD!) weer aan LE blog en ’s avonds de verjaardag van mijn oma (ze werd 80) in een leuk restaurantje. Lekker gegeten, eindelijk mijn neefje (en vriendin) en nichtje weer eens gezien en me eigenlijk prima vermaakt.

Moest m’n oma wel een treurig verhaal vertellen. Ik ben namelijk ’s ochtends één van HAAR moeders pareloorbellen verloren tijdens het hardlopen. Als je een beetje op mijn oren let op foto’s, weet je dat ik de afgelopen jaren vrijwel altijd kleine pareltjes draag. Het zijn ‘erfstukken’ van mijn overgrootoma en ik heb ze altijd in, dag en nacht. Niet alleen omdat ik ze leuk vind staan, maar vooral ook omdat al mijn andere oorbellen mijn oorlelletjes veranderen in kleine tomaatjes. Van Ti Sento tot Chanel. En nu ben ik dus één van de pareloorbelletjes verloren. Het heeft ook geen zin om te gaan zoeken. Ik ben ze namelijk hoogstwaarschijnlijk kwijt geraakt tijdens de vijftien kilometer die ik OVER HET STRAND hardliep. Ja, die vind ik dus NOOIT meer terug. Stiekem kan ik natuurlijk wel huilen, het feit dat ik dat nog niet gedaan heb mag eerlijk gezegd wonderbaarlijk genoemd worden.

Woensdag en donderdag ging ik op mijn UGGS naar de Girlsceneredactie. Geheel tegen mijn principes in, maar ja mijn benen zijn me lief (mijn andere schoenen hebben helemaal geen profiel) en mijn schoenen zijn me ook lief (en smerige sneeuw en uitglijders helpen niet bij het behoud van schoenen). Het viel me minder zwaar dan gedacht uiteindelijk. Ha ha ha, alsof het hier over problematiek van wereldformaat gaat.

Toen ik vrijdag nog geen vijf minuten aan het hardlopen was werd ik gebeld. Ik heb een ontiegelijke hekel aan gebeld worden als ik aan het hardlopen ben. Als ik dat horloge om heb maakt het me niet uit, maar als ik mijn snelheid en afstand check met mijn iPhone is het verdomd lastig. Dat ding gaat dan automatisch op pauze en je moet dus wel stoppen. Als ik dan zie dat het mijn vader is heb ik er dan ook absoluut geen moeite mee om hem uit te schelden en te vragen of hij soms niet kan RUIKEN dat ik aan het hardlopen ben. Gelukkig kan hij daar om lachen. Goed, hij wilde schaatsen en ik moest mama’s schaatsen maar gewoon lenen. Twee uur later waren we allebei thuis (als in ouderlijk huis natuurlijk) en besloot ook mijn zusje mee te gaan. Hup de polder in, schaatsen. Ik kon het nog! Zaterdag samen met mijn vader een tochtje van 25 kilometer geschaatst en daarna was het uit met de schaatspret. Ik heb op meerdere momenten gevochten voor mijn leven. In mijn hoofd waren mijn voortanden er al drie keer uitgevallen met alle bloederige gevolgen van dien. Ik heb een levendige fantasie. Uiteindelijk heb ik slechts één keer een zijwaardse schuiver gemaakt.

Zondag werd ik wakker met sneeuw in de lucht. Ik lig naast het raam en dat raam is groot. ’s Avonds zie ik vaak de maan (ik kan daar extreem gelukkig van worden) en gisterochtend zag ik dus sneeuw. Toen ik een uur later opstond was ik verbaasd dat er ook sneeuw op de grond lag. Maar goed, laten we mijn slaapdronkenschap daar nog maar even de schuld van geven. Natuurlijk bleef het liggen. Ik had voor het eerst in tijden weer eens GEEN zin om hard te lopen, maar met een halve marathon in de zeer nabije toekomst kon ik het niet maken niet te gaan en dus stond ik gewoon om 12.00u buiten. Het valt altijd mee en eenmaal thuis is de voldoening altijd in grote getale aanwezig. Dus ik moet niet zo zeuren, scheelt weer tijd.

Overigens kan ik niet geloven dat het inmiddels alweer half februari is en dat ik als het goed is over elf nachtjes alweer in de auto richting sneeuwparadijs Serfaus zit. Haat aan clichés maar ik eindig er wederom WEER mee. Tijd vliegt echt.

Liefs,
Annemerel
Follow my blog on bloglovin