DIARY: 09

Ook op tweede kerstdag toog ik voor het ontbijt weer richting het ouderlijk huis. Wel zo makkelijk, gezellig en lekker. Op een gegeven moment besefte ik dat voor de gehele Adidas online shop een korting van 50% gold. Oh my. No. Ik wilde net een prachtige hardloopbroek gaan bestellen die ik al zes maanden wil hebben, maar waar ik steeds te zuinig voor was. En natuurlijk was de broek NET uitverkocht. Stiekem kan ik daar heel erg verdrietig van worden. Erg he? Uiteindelijk kocht ik wel een paar andere hele mooie dingen van Stella McCartney voor Adidas. Om mijn (of nou ja, niet die van mij dus) mooie hardloopbroek een beetje te vergeten besloot ik nog even een rondje hard te lopen. Maar eh, ging niet zo goed. Ergens halverwege kreeg ik buikpijn en toen ik zo’n vijf kilometer van huis verwijderd was kon ik niet meer verder. Gelukkig stond taxi  papa tien minuten later langs de weg. Wat moest ik zonder mijn ouders?

Om vier uur was het tijd voor Elzenduin. Totaal onverwacht hadden we een heerlijk kerstdiner. Gelukkig was mijn buikpijn inmiddels zo goed als verdwenen en heb ik lekker kunnen genieten van de Thai curry met grote garnalen, hertenbiefstuk met rode kool en flensjes met roomijs en warme chocolade. Die calorieën had ik ook wel even nodig, want ’s avonds was het DRUK! Maar het ging wel ontzettend goed en niks is in de horeca leuker dan een vol restaurant met alleen maar gezellige en gelukkige mensen. Geloof mij.

Dinsdag was het tijd voor Girlscene. Omdat ik deze week op vakantie ben en Marjolein afgelopen week, werkte ik afgelopen week drie dagen bij Girlscene. Een beetje voor hoofdredactrice gespeeld dus. Voelde me ongeveer vijf minuten zielig toen ik alleen in de tram zat, over het lege station liep en we maar met z’n vieren op de redactie zaten (normaal zit er zo’n 20 man), maar toen ik eenmaal besefte hoe heerlijk die rust eigenlijk was, was dat snel verdwenen. En daarbij komt, werken bij Girlscene is nu niet bepaald een straf. Ik zal niet ontkennen dat als iemand me dinsdag betaald had om in bed te liggen, ik daar toch voor gekozen had, maar eh.. ook echt niet meer dan één dag hoor.

’s Avonds maakte ik de grote fout om met een lege maag naar de ZARA en Bijenkorf te gaan. Ik ben nog steeds op zoek naar dat cocktailjurkje voor die speciale gelegenheid, maar OH, al die mensen en die rommelende maag, dat is gewoon geen combinatie. Daarna dus maar snel Julia’s Pasta’s ingedoken en nog voor dat mijn trein op het perron stond was mijn ravioli met pesto pollo saus op.

Woensdag was opstaan helaas nog steeds niet makkelijker. Ik heb gewoon een beetje last van opstartproblemen. Gelukkig duren die slechts vijftien minuten en zijn ze compleet verdwenen na mijn shot van vitamine C en B (en die espresso). Ik vond zowaar zonder omwegen mijn weg naar de Keizersgracht 424 in Amsterdam en werkte van 9.00u tot 18.00u op de Girlsceneredactie. ’s Avonds had ik een date met Kim, die haar George ontgroening beleefde. Deden we meteen goed natuurlijk met Steak Tartaar, Franse frietjes, Cheesecake en Crème Brûlée! Kim bracht mij heel fijn met de auto naar huis, waar ik nog even snel drie wasjes draaide en m’n favoriete yogavideo (duurt slechts 21 minuten en je benen zijn na een week al compleet getransformeerd) deed.

Mijn laatste Girlscenedagje van 2011 was donderdag. Als mijn wekker gaat druk ik altijd op snooze en ga ik bedenken wat ik aan ga trekken. Soms val ik dan weer in slaap, meestal raak ik gefrustreerd omdat ik het WEER niet weet. De eisen voor mijn Girlscene-outfit zijn heel makkelijk. Comfortabel (ik vind niets zo irritant om me te moeten concentreren als er een broek eigenlijk net een maat te klein is), maar joggingbroeken en UGGS zijn uitgesloten. Oh ja en niet in één week hetzelfde kledingstuk (behalve schoenen, want m’n Maje schoenen heb ik sinds Parijs ECHT niet meer uitgedaan, kan me slechts twee keer herinneren dat ik ze afgelopen 2,5 maand niet gedragen heb..). Goed, uiteindelijk weet ik dan wat ik aantrek en dan kriebelt het natuurlijk weer (heb ik helaas heel vaak) en dan belanden de kledingstukken weer op de grond en ga ik op zoek naar iets anders. En ja, zo gaat het echt iedere ochtend.

Vrijdag stond in het teken van voorbereidingen voor de wintersport. Eerst snel de tassen ingepakt, toen naar mijn ouders om die af te leveren (en tijd voor Rem om mijn vader te assisteren), toen nog even naar de stad om de laatste spulletjes te kopen (een lekkere warme haarband). Nog even tijd gemaakt voor vijftien kilometer hardlopen, om vervolgens weer bij mijn ouders langs te gaan (onder het mom van, nieuwe spulletjes nog even in de tassen, maar eigenlijk omdat er een leuk pakketje was afgeleverd). Om 21.00u lag ik in bed, om 21.45u las ik dat Katy Perry en Russell Brand gingen scheiden en 2 minuten later zat ik weer achter mijn iMac om mijn artikel voor Girlscene voor de volgende dag (de Gossip Girl scene) aan te passen. Ik had namelijk net geschreven dat het zware tijden waren voor het huwelijk van Katy & Russell, maar ja als er dan een officieel bericht is dat er een scheiding is aangevraagd, inclusief statement van Russell, ja dan is dat berichtje niet echt relevant meer. Om 22.00u lag ik weer in bed en ik sliep nog geen vijf minuten later.

Zaterdag vertrokken we naar Serfaus. Doordat ik de afgelopen weken (maanden) zo druk was geweest heb ik eigenlijk weinig tijd gehad om me er echt extreem op te verheugen. Maar dat is alleen maar goed, want zonder verwachtingen kan het alleen maar goed uitvallen toch? Na elf uur arriveerden we op de plaats van bestemming en was het tijd voor hapjes en drankjes. Om 21.00u hadden we een tafel in één van onze “stam”restaurants en om 0.00u stond ik half geeuwend en met natte oogjes die ik heel wijd open probeerde te houden buiten. Het fijne van met oud & nieuw op wintersport zijn? Geen dramatische hoeveelheden vuurwerk. Ik vind vuurwerk leuk om te zien van een afstandje, maar die oorlog die zich in Nederland op straat afspeelt op oudejaarsdag…? Laat maar! Ben dan ook heel erg blij dat ik het dit jaar weer ontvlucht ben.

Happy New Year! Zondag duurde het opstarten net iets langer dan normaal, maar om half elf stonden we uiteindelijk wel uitermate fris op de ski’s. Na een uur vonden we het tijd voor warme chocolademelk. Het eerste kopje is altijd het ALLER lekkerste. Erg veel hebben we niet geskied, wel waren we pas weer beneden toen het donker was. Dus zo weinig hebben we nu ook weer niet gedaan.

Kan eigenlijk nog niet echt geloven dat het 2012 is. Hebben we nu al tien jaar de euro? Was dat hele millennium probleem echt al weer twaalf jaar geleden? Word ik echt al 23.. Tijd vliegt voorbij. Wil ik liever niet te veel bij stil staan, kost alleen maar tijd.

Liefs,
Annemerel
Follow my blog on bloglovin

SERFAUS: Perfect start of twenty-twelve

Ik stond niet al om half zeven bright & shiny naast mijn bed, het was net twee uur later. Maar eh, het was ook vakantie, dus slapen is geen schande, toch?

We stonden ook iets later dan gepland bovenaan de lift. Na de eerste afdaling bedacht ik me ineens.. Ik heb helemaal niet nagedacht. Ik heb die ski’s onder gedaan, ook niet bewust, en ik ben gewoon gaan glijden. Alsof het de aller normaalste zaak van de hele wereld is. Skiën is ook net als fietsen wat dat betreft.

Hoewel… ik begin wel steeds meer ‘angst’ te ontwikkelen, niet echt de meest fijne ontwikkeling, geloof mij. Ik besef ineens, dat als ik val, ik iets kan breken. En als ik iets breek, kan ik 1. niet hardlopen (dan waarschijnlijk ook het laatste op mijn prioriteiten-agenda), maar ik kom ook niet echt snel in Amsterdam en … Ja hallo, waarom denk ik hier ÜBERHAUPT over na. Alsof ik nog nooit geskied heb of zo. Alsof ik helemaal niets kan. Maar dan komt ineens dat verhaal van actrice Natascha Richardson weer bovendrijven, die een paar jaar geleden niets vermoedend werd aan geskied en overleed aan haar verwondingen. Waarom draag ik geen helm?

Goed genoeg gezemel, morgen zijn al mijn zorgen verleden tijd. Vind ik gewoon. En dan breek ik m’n been, of allebei.. is ook niet meteen het einde van de wereld. Wel lekker rustig, toch? Kan ik ook niet shoppen.. Of nou ja, dat kan natuurlijk altijd online nog.

Na een uurtje skien waren we alweer toe aan warme chocolade melk met slagroom. Mijn vader en ik hebben altijd een tactiek. Hij gaat voor mij staan zodat niemand ziet wat we doen, en we halen het kopje onder het apparaat vandaan zodra er water uit komt in plaats van chocola, dan kan er extra veel slagroom in ons kopje. Dat doen we al jaren en hoewel het natuurlijk niet echt een crime is, doen wij er altijd heel erg sneaky over, that’s our thing. Helaas waren toen we terug kwamen bij de ski’s, mijn moeders ski’s verdwenen. Na meer dan een half uur zoeken nieuwe ski’s gaan huren. Toen we om 16.00u nog even gingen kijken of ze er misschien toch stonden werden we helaas teleurgesteld. Alle rekken waren leeg, op een paar oude lelijke ski’s na (die er om 12.00u ook al stonden). Wij vermoeden dat de eigenaar van die ski’s “perongeluk” mijn moeders (mooie, eigen) ski’s aanzag voor zijn/haar ski’s. Helaas. Nu het werk van de verzekering en de Polizei.

We waren als één van de laatste beneden, gleden onderweg gemiddeld vijf keer per minuut “bijna” uit in de sneeuw/drap en deden tegelijkertijd met het gehele dorp boodschappen bij de supermarkt. Jullie willen niet weten wat we ’s avonds gegeten hebben.. Wel..? Ach ja frietjes uit eigen frituurpan. Waarom wij in godsnaam een frituurpan meenemen? De dichtstbijzijnde lekkere patat is een kwartier lopen, kost vijf euro per portie en is al koud voordat je thuis bent. Aardappelen schillen, dat doe je ook niet voor je lol op vakantie (en daar bij komt we hebben slechts twee pitjes om te koken, dus dat werkt ook niet echt). Dus ja, die frituurpan is eigenlijk best wel geniaal. Al zeg ik het zelf.

Ik lag om half tien op bed en geloof mij, er is NIETS, maar dan ook echt NIETS lekkerder.

Liefs,
Annemerel
Follow my blog on bloglovin

THE LIST: No New Year’s resolutions, just things that will happen.

HAPPY NEW YEAR!

Hebben jullie allemaal een fijne jaarwisseling gehad? I sure did! Wat is er leuker dan Oud & Nieuw vieren in de sneeuw met iedereen waarvan je houdt? Maar daar over later meer, wil jullie nu graag eventjes gaan vertellen wat er gaat gebeuren in 2012.

Voor mij dit jaar geen voornemens, want ten eerste zijn die dingen cliché en daarbij is een voornemen veel te makkelijk. Je kunt je wel dingen voornemen, maar je er aan houden hoeft niet persé, want het is slechts een voornemen en voornemens zijn volgens mij in het leven geroepen om kei hard te falen. Daarom maak ik dit jaar gewoon een lijst met dingen die zullen gebeuren. Een beetje The Secret, als je het maar vaak en hard genoeg tegen jezelf zegt (en visualiseert) dan gebeurt het wel.

1. (Met heel erg veel plezier) minstens 500 blogs schrijven.

2. Ik ga de marathon lopen in New York en minstens 5000 euro inzamelen voor KiKa, ook kan ik eind 2012 met gemak mijn tenen aanraken terwijl ik mijn benen strek.

3. Me goed voelen in mijn eigen lichaam en op het moment dat dat niet het geval is geef ik niet de hele wereld de schuld, maar mezelf. Daarbij zorg ik er voor dat IK het zelf gezond op los.

4. Ik geef vanaf nu meer complimentjes aan loved ones. Hoe leuk vind ik het zelf om die te krijgen? HEEL LEUK. Kan me dan ook goed voorstellen dat mijn omgeving dat ook wel op prijs stelt (wel alleen als ik het echt meen natuurlijk).

5. Voor het einde van 2012 kan ik prima leven van slechts (freelance) journalistieke en communicatieve opdrachten.

6. Ik ga naar minstens één buitenlandse fashionweek, of ik nu kaartjes heb of niet.

7. Vanaf NU heb ik twee vegetarische dagen per week.

8. Aan het eind van 2012 staat er minstens 100 euro meer op mijn bankrekening dan nu.

9. Ik ga dit jaar geen enkele keer schade rijden.

10. Aan het eind van 2012 ken ik 100 franse woorden meer dan ik nu ken. (En ik heb laatst ontdekt dat ik nooit mijn franse woordjes lesboeken terug heb ingeleverd, dus dat moet geen enkel probleem zijn!)

En wat gaan jullie dit jaar doen?

Liefs,
Annemerel
Follow my blog on bloglovin

SERFAUS: Here we are, yet again..

Photobucket

Om 3.45u stond zaterdag de wekker. Doordat ik al zo vroeg sliep was dat niet geheel onmenselijk. Om 4.30u zaten Rem en ik bepakt en bezakt in mijn Ford Ka en om 5.00u reden we bij mijn ouders weg. De reis verliep super voorspoedig. Ik zeg het je, ga op oudejaarsdag op wintersport, niemand op de weg. Maar eh.. totdat het in Oostenrijk ineens wel heel hard begon te sneeuwen. Mijn vader dacht nog even zonder sneeuwkettingen naar boven te kunnen rijden, maar ergens halverwege moesten we het toch opgeven. Mijn vader en Rem veranderde al snel in sneeuwpopjes. Een half uur later konden we de reis voortzetten.

Serfaus binnen rijden voelt als thuiskomen. YUK, ik haat mijn eigen zin, zo CHEESY, maar ik kan het helaas niet beter omschrijven. Ik zou de term ‘warme deken’ kunnen aanhalen, maar daar wordt het verhaal denk ik niet beter van. Goed, het voelt dus vertrouwd. En dat gevoel wordt alleen maar versterkt als we in “ons” appartementje arriveren. We pakten de auto uit, ruimden de kasten in, borrelden met toastjes en lekkere drankjes. Ik kroop met mijn MacBook op de bank, terwijl Rem, Roos & mama Rummikub speelden en mijn vader even powernapte.

Het aller aller aller fijnste van op oudejaarsdag het land ontvluchten? Die verschrikkelijke oorlog die zich op straat afspeelt ontlopen. Ik ben wat dat betreft echt de Grinch van Oud & Nieuw. Om 21.00u gingen we uit eten, ik denk dat we in het kwartier dat we op straat waren om naar het restaurant te lopen, misschien drie vuurwerk-gerelateerde geluiden gehoord hebben, heerlijk. Geen schnitzels maar forel filet, wel in de boter gebakken en met frietjes en mayonaisse, maar ook mit ein salat. Heerlijk!

Tot 0.00u hebben we ge-ezeld met z’n vijven (even ter informatie ik ben met mijn ouders, zusje en vriend op wintersport) en om 0.00u knalde de champagne. Precies een half uur heb ik buiten sociaal gedaan, met mijn camera in mijn hand geprobeerd ook maar iets van het vuurwerk vast te leggen, maar door de sneeuw, mist en rook was dat resultaat een beetje jammerlijk.

En nu… is het 1.00u ’s nachts en ontdek ik dat mijn SD kaartje in mijn camera stuk is/was en dat al mijn foto’s niet zijn opgeslagen. Oeps. Vandaar dit prachtige crappy beeld hierboven aan de post.. En nu duik ik lekker mijn bed in, morgen ein-de-lijk skiën. Als er wat liften geopend zijn, want er wordt overal gewaarschuwd voor lawinegevaar. Hmm…

Liefs,
Annemerel
Follow my blog on bloglovin

PROJECT: Last project of 2011, Finale.

Photobucket

Niet al mijn rondjes van december (ik heb er per ongeluk twee verwijderd), maar om je een indruk over mijn gelopen kilometers te geven.. (een stippellijntje is twee kilometer)

De enige reden waarom het kantoor er op dit moment beter uit ziet dan twee maanden geleden is omdat mijn vriend vorige week verkeerde in een extreme staat van opruim-woede. Echt, de intentie was er.. maar er zit nog steeds geen foto’s in mijn lijstjes, er hangt geen moodboard en de hoeveelheid persmappen en lege doosjes stapelt zich naast mijn bureau op.

Maar ik vraag het je, wanneer? Ik had toch wel het idee dat ik het Time Management aspect de laatste tijd best wel goed in de hand had. Zo lees ik nog amper blogs, twitter doe ik alleen als ik in bed lig of onderweg ben. Ik houd mijn serie-verslaving in de hand en koken doe ik ook slechts één keer per maand. Maar goed, je bent zelf de enige die verantwoordelijk is voor je eigen leven, ik denk dat ik de gezelligheid in het kantoor gewoon niet belangrijk genoeg vind.

Het leek er even op dat ik inderdaad aan het eind van december meer geld op mijn rekening had staan dan begin november maar toen kwam de rekening van mijn autoverzekering. Voor 2011 betaalde ik 300 euro voor de verzekering, all risk en met de 30 schadevrije jaren van mijn moeder. Goed, Annemereltje rijdt één jaar en heeft twee kleine ongelukjes. Mijn autoverzekering is dit jaar 550 euro. Arme ik (of nou ja, stomme ik!), daar ging mijn geld.

Voor de back-up van mijn iMac en MacBook heb ik ook geen tijd gemaakt. Heb wel een paar keer op het punt gestaan om te beginnen, maar ik heb geen externe schijf die groot genoeg is voor al mijn spulletjes. Wilde ik investeren in een nieuwe, kan ik nergens een leuke vinden. Nu kan je je natuurlijk afvragen waarom ik in godsnaam vind dat een hardeschijf leuk moet zijn, maar eh, goed ja. Ik wil gewoon een witte. En toen ik bij de Mediamarkt was hadden ze amper keus en allemaal duur (iets met overstromingen in het gebied waar die dingen gemaakt worden) en ja toen was dat kleine heldere momentje van verstandigheid eigenlijk alweer voorbij gevlogen.

Het enige doel waar ik met vlag en wimpel voor geslaagd ben is het hardloop-gerelateerde doel. Begin november zei ik in de laatste twee maanden van het jaar samen honderd kilometer te willen lopen. In totaal heb ik 175 kilometer gelopen. YES! Ben heel erg blij met mijn nieuwe enthousiasme. Tijdens het lopen visualiseer ik steeds de New York Marathon. Echt, dat idee never gets old.. Ik kan gerust vijftien kilometer achter elkaar de race, de reis en alles visualiseren. Ik hoop dat ik snel duidelijkheid kan krijgen dat ik hem daadwerkelijk kan gaan lopen..

Dan het laatste doel dat ik mezelf stelde, gezonder eten.. Lekker ruim begrip natuurlijk. Laten we het er op houden dat ik een beter ritme heb gevonden de afgelopen maanden, maar dat komt ook doordat mijn leven een bepaald ritme heeft gekregen. Op maandag en vrijdag werk ik van 15.00u tot LAAT, op woensdag en donderdag werk ik van 9.00u tot 18.00u, op dinsdag en zaterdag werk ik vanuit huis, op zondag ben ik meestal bij mijn ouders. Het eerste wat ik iedere ochtend doe is mezelf een shot geven met vitamine B & C. Ik maak een ontbijtje voor mezelf en drink een kop thee. Hoe laat ik ook op sta, dit doe ik iedere ochtend, behalve op zondag, want dan brunch ik vaak bij mijn ouders. Dat is toch al best wel een goed begin van mijn ritme?

Ik eet veel minder zoet, grijp minder snel naar een zak chips. Ik eet ERG veel, maar ik heb de energie kennelijk nodig, want mijn maag vraagt er gewoon om. Als ik bij Girlscene gewerkt heb haal ik vrijwel altijd Julia’s. Je kunt natuurlijk zeggen dat dat ongezond is, maar weet je wat pas ongezond is? Om 20.30u thuis komen en dan nog moeten gaan koken, half instorten omdat je zo’n honger hebt en dan maar ondertussen die zak chips pakken en om 21.00u je eten eigenlijk al niet meer op kunnen omdat je net een zak chips hebt weggewerkt. Ik denk dat Julia’s de meest complete en gezonde warme maaltijd is die je op het station kunt halen en ik kan er echt van genieten. Dus er is echt geen cel in mijn lichaam die zich schuldig voelt als ik wéér naar Julia’s loop.

Hoewel ik drie van de vijf doelen de afgelopen maand niet gehaald heb, ben ik toch blij dat ik tenminste twee (belangrijke!) doelen gehaald heb. De rest komt echt wel.

Liefs,
Annemerel
Follow my blog on bloglovin