“Annemerel, dit meen je niet. Alweer nieuwe hardloopschoenen?” Guilty (as charged).
Het is alweer drie jaar geleden dat Esmée op Twitter schreef dat ze aan haar laatste weken bij Girlscene ging beginnen. Ik zag mijn kans en een paar momenten later had ze een privé bericht op Twitter binnen, “Hé Esmée, is jouw plekje eigenlijk al vergeven?”. Dat bleek niet zo te zijn, maar er waren wel al een paar sollicitanten langs geweest. Nog geen 24 uur later kon ik op gesprek komen en na een gesprek van ruim een uur wist ik het zeker, hier wil ik werken. Maar goed, dat kon ik wel zo leuk willen, de keuze was niet aan mij, die keuze lag bij hoofdredactrice Marjolein. Vier dagen later werd ik, een dag voordat ik samen met mijn moeder en zusje naar Parijs zou gaan, gebeld door Marjolein. Ik was aan het werk in het hotel waar ik al jaren werkte. Ik had het er ontzettend naar mijn zin, maar het had weinig te maken met hoe ik mijn toekomst zag. Toen Marjolein me vertelde dat ik het geworden was, was ik dan ook héél erg blij.
Toen mij gevraagd werd een stukje te schrijven over het nieuwe Roll.Press.Go systeem van Libresse in combinatie met dingen die ik graag weggooi, moest ik even nadenken. Want weggooien. Ik kan het niet. Of nou ja, slecht. De enige reden waarom ik nog niet verzopen ben in spullen (en alles nu op 36 vierkante meter past), is omdat ik heel soms last heb van opruimwoede, dat overkomt me zo’n vier keer per jaar en dan kan ik ineens wel dingen weggooien zonder daar drie keer over na te denken (en het uiteindelijk toch nog uit de prullenbak te halen). Maar meestal is mijn naam Annemerel-ja-maar-wat-nou…
De kans is groot dat je twee weken geleden de foto’s op Instagram voorbij hebt zien komen, of misschien heb je mijn Snapshot Diary van 23 september wel gelezen op mijn blog. Foto’s van mij met rode lippenstift op mijn lippen, die kom je niet vaak tegen. De reden waarom mijn lippen rood gestift waren? Een campagne van L’Oréal voor Free A Girl. L’Oréal doneert de hele maand oktober één euro van iedere verkochte lipstick uit de Pure Reds collectie aan Free A Girl. Een mooie actie waar ik graag aan bijdraag.
Alle cliché’s op een stokje, maar is er écht alweer een week voorbij? Het zal er vast mee te maken hebben dat ik deze week overal en nergens was, maar ik heb echt het gevoel dat ik gisteren mijn diary van afgelopen week schreef. De tijd vliegt. Over 23 dagen zit ik in het vliegtuig richting New York, over 27 dagen loop ik de marathon van New York. Vlak voor New York zit ik een paar dagen in Portugal en tussendoor moet ik ook nog tijd zien te vinden om te trainen en eh… oh ja, werken. STOP DE TIJD!