De 24 uur voor de start van de CPC krijg ik heel veel berichtjes. Berichtjes van medelopers. Iedereen is zenuwachtig. Ik ben het niet. Mooi, denk je nu misschien, want waar zijn die zenuwen überhaupt voor nodig? Nou, die zenuwen, die twijfel of ik het wel kan, die heb ik dus wel degelijk nodig. Daar ging het fout in Rotterdam, daar ging het fout in New York, ik dacht dat ik het wel even ging doen. Nou dan krijg je mentaal wel een klap als het niet zo lekker gaat als je van te voren dacht. Echt zenuwachtig ben ik niet geworden, ik kreeg meer de zenuwen van het feit dat ik de zenuwen niet krijg en of ik wel op tijd in mijn startvak was (stond er 25 minuten van te voren, had me nergens zorgen over hoeven maken, maar te laat komen is nu eenmaal één van mijn grootste angsten).
