Toen ik jullie vroeg naar onderwerpen voor mijn zomervakantieblogs, opperde ook iemand om een lijstje te maken met dingen die jullie nog niet van me weten. Vond ik wel een leuke uitdaging, want zijn er na dertien jaar bloggen echt nog dingen die jullie niet van mij weten? Ik ga mijn best doen!
Afgelopen week begon ik met iets nieuws… iedere dag (doordeweeks dan) om zes uur opstaan en dan meteen gaan hardlopen. Het was af en toe een hele struggle om mezelf uit bed te slepen en ik weet nu ook niet of het me heel veel heeft opgeleverd (om 11.00u was ik iedere dag super moe), maar hé, het was een experiment.
Vorige week zondag werd er ineens aangebeld. Stond Churandy Martina voor mijn deur! Dat is dus de man die al drie keer op de Olympische Spelen stond op de 100 meter en die over twee maanden naar Rio afreist, om daar aan zijn vierde Olympische Spelen deel te nemen. Maar niet voordat hij op 7 juli eerst de finale van de 100 meter loopt tijdens het EK in het Olympisch Stadion in Amsterdam.
Als ik aan Nike denk, denk ik in eerste instantie aan mijn bont gekleurde collectie Nike hardloopschoenen en mijn uit de hand lopende collectie sportkleding. Daarnaast zag ik Nike altijd als de almachtige sport en footwear fabrikant tegen wie iedere kleine onderneming uit dezelfde branche het aflegt. Want Nike is Nike en Nike is groot met een omzet van 30 miljard in 2015. Soms denk ik weleens, dat is eigenlijk best oneerlijk, Nike is zo groot en al die kleine ondernemers hebben zoveel moeite om het hoofd boven water te houden. Misschien moet ik minder Nike kopen en meer van andere merken, gewoon om hen te steunen. Na het lezen van Shoe Dog, besef ik dat ook Nike van ver gekomen is.
