Vorige week schreef ik over mijn loop-streak die ik tijdens mijn vakantie in Italië had. Vijftien dagen lang liep ik iedere dag, soms vier, soms twintig, soms iets er tussenin. Er was geen discussie over mogelijk. Ik moest gewoon iedere dag hardlopen, of ik daar nu zin in had of niet. Doordat er geen discussie over mogelijk was vroeg ik me ’s ochtends voor het hardlopen ook niet af hoe ik me voelde, ik zeurde niet, ik dacht niet na, ik ging gewoon. Eigenlijk wel heel erg fijn. Hier in Nederland wilde ik toch eigenlijk gewoon weer over gaan op vier/vijf keer lopen in de week. Maar kon ik de discipline wel opbrengen om te gaan als ik niet persé hoefde te gaan, als er ineens weer een gaatje voor discussie was?
