Voor afgelopen weekend stond vrij weinig gepland. Twee lunches met vriendinnen, maar meer ook niet. Uiteindelijk ben ik vrijwel geen moment thuis geweest – eigenlijk alleen om te slapen en een klein beetje werk te doen, maar verder heb ik me geen moment verveeld. Dat zijn de mooiste weekenden.
Ik hou van Parijs, Roos noemde Parijs de meest teleurstellende stad waar ze ooit geweest was. Iedere keer als ik vol liefde over Parijs sprak, zei Roos dat ze me absoluut niet snapte. Nou ja dan zit er maar een ding op, haar meenemen om te laten zien dat Parijs wél een hele mooie, leuke, gezellige stad kan zijn. Enige nadeel, we moeten op de budgettour en ‘mijn’ Parijs is dus allesbehalve budgetvriendelijk.
Nou dankjewel Laura, dat was een van de heftigste work-outs in tijden. Dankjewel dat je er voor zorgde dat ik voor het eerst in meer dan een jaar tijd weer echt een intervaltraining deed. Vorige week dinsdag deed je een intervaltraining waarbij je 8x 1000 meter tussen de 4.30 en 4.45 moest lopen (je liep uiteindelijk tussen de 4.20 en 4.40, maar dat terzijde). Donderdagochtend had ik eindelijk genoeg moed verzameld om zelf ook naar buiten te gaan en je training te kopiëren.
Er was een tijd, een hele lange tijd, dat ik electronic music bestempelde als ‘geen echte muziek’ en daarom mijn tijd en oren niet waardig om naar te luisteren. Anno 2016 zijn we wel een beetje van dat idee afgestapt. Ik luister nog steeds graag naar bands als Coldplay, geniet ook nog steeds van oudere muziek van Pink Floyd, Genesis en The Beatles, maar mijn maandelijkse Spotify lijstjes bestaan voornamelijk uit EDM. And I’m not sorry.
