Het eerste dat ik vanmorgen tot mij nam was het nieuws dat Steve Jobs de strijd met kanker verloren had.
Ik verloor mijn hart aan Apple in de periode dat ik nog naar Klokhuis keek, dat is dus écht al heel erg lang geleden. In de sketches gebruikten ze de blauwe monitoren en die moest ik hebben. Toen in een aflevering van Gilmore Girls Rory de blauwe iBook kreeg, ging ik er zelfs over (dag)dromen. M’n eerste Appleproduct kocht ik op m’n zestiende, een roze iPod mini die tot op de dag van vandaag nog steeds werkt (okee, de tweede dan). Een paar jaar later kreeg ik voor mijn VWO diploma een MacBook en toen in 2008 ein-de-lijk de iPhone legaal in Nederland te koop was, was mijn Apple transition rond. Het maakte me niet uit dat ik nog acht(!) maanden mijn andere abonnement had (en dus acht maanden twee abonnementen betaalde), ik had een iPhone and it felt like coming home (yes I’m being a tad bit dramatising the story, but not OVERLY, carried my phone home in a napkin ‘cause I was too scared hurting it.. not even kidding).
Goed, toegegeven, de relatie met mijn Appleproducten verliep niet altijd even smooth. Ik had mijn iPod mini nog geen twee weken toen ik hem liet kennismaken met de inhoud van een flesje limonade. de iPod heeft nooit meer ook maar een reactie gegeven (thank God voor reisverzekeringen..). Ik had mijn MacBook nog geen half jaar toen zijn eerste doktersbezoekje alweer gepland stond (iets met een kop thee.. praise the lord voor garantie en mijn innocent acting skills, “Nee meneer, ik weet echt niet waarom hij het niet meer doet, hij ging gewoon in één keer uit en toen..”) Mijn eerste iPhone heeft z’n eerste jaar ook niet volgemaakt, iets met een druk Amsterdam Centraal, Wetenschapsfilosofie tentamenstress en een tekort aan tijd en een vloer die net iets krachtiger was dan het scherm van mijn iPhone.. (Betaalde ik die 20 euro per kwartier in in ieder geval niet voor niets). Met m’n MacBook Air had ik minder geluk, ik heb dat ding in 1,5 jaar tijd verslonden, letterlijk. De harddisk crashte vanuit het niets en dat kostte mij zo’n 225 euro.
Dus, dit zijn slecht minor details, want zoals jullie in de titel al kunnen lezen, Steve Jobs (Apple) heeft m’n leven verbeterd… Met mijn iPod had ik ineens mijn gehele muziekbibliotheek binnen handbereik en kon ik gaan skeeleren zonder een rugzak (met CDspeler) mee te nemen (ik zou niet eens weten hoe ik zonder iPod zou moeten hardlopen?). Het systeem van de iMac & MacBook is zo foolproof dat zelfs ik er geen problemen mee heb en dan die iPhone..
Ik kan tegenwoordig m’n voicemail afluisteren zonder dat ik naar zo’n stom telefoonnummer hoef te bellen (en dat vind ik dus echt heel erg handig), ik kan overal ter wereld mijn mail checken, facebooken en twitteren. Als ik in een vreemde stad ben laat ik me leiden door Google Maps. Als ik in een winkel sta en ik heb geen geld op mijn bankrekening staan voor dat paar belachelijk dure (maar zo nodige) schoenen, dan kan ik het in de winkel van mijn spaarrekening overmaken. Ik kan mezelf ieder moment op de hoogte houden van het laatste nieuws. Als ik in de trein zit vermaak ik mezelf met online shopping Apps van ZARA en NAP, ik leer mezelf fotograferen met de applicatie van Nikon en ik leer de meest onnozele dingen op wikipedia. Ik maak de mooiste foto’s met verschillende applicaties op mijn iPhone, ik kan nu zelfs parkeren met mijn iPhone. Ik heb het gevoel dat mijn iPhone zo’n beetje alle taken in mijn leven zou kunnen overnemen. Ik ben zo’n fan van mijn iPhone, dat ik een spiksplinternieuwe iPhone 3G heb liggen en er dus niet over pieker om die te verkopen, want stel je voor dat mijn iPhone 4G ermee ophoud, dan zit ik zonder (ik ben hem vergeten te verzekeren.. idioot dat ik ben!).
Ben ik nu een flake? Weet ik dan niet dat Chinese kinderen voor twee kwartjes dag in dag uit mijn geliefde iPhones in elkaar schroeven? I don’t know.. Natuurlijk zou ik overleven zonder Appleproducten, maar waarom zou ik? Ze maken mijn leven zoveel makkelijker.
So, thank you Steve Jobs. May you rest in peace.
“We don’t get a chance to do that many things, and every one should be really excellent. Because this is our life. Life is brief, and then you die, you know? And we’ve all chosen to do this with our lives. So it better be damn good. It better be worth it.” Steve Jobs 1955 – 2011
Liefs,
Annemerel
Follow my blog on bloglovin
