>DIARY: My 5 seconds of fame

>

Herinneren jullie je nog dat ik zo’n twee maanden geleden, tijdens m’n werk, compleet in paniek raakte omdat ik voor een camera een paar gerechten uit moest leggen? Marco werd de hele dag gevolgd door het TV programma De wandeling en onderdeel van die dag was ook een lunch in het restaurant en ik had de eer gekregen om ieder gerecht voor de camera toe te lichten.

Goed, dat is allemaal zo vreselijk en bijzonder niet, maar ik haat camera’s. Tot voor kort durfde ik ook zelf geen filmpjes te maken, totdat ik er achter kwam dat ik net zo lang op CUT en DELETE kon klikken, als dat ik zelf wilde. Maar met zo’n camera van de KRO is dat helaas niet het geval.

Maar m’n cameravrees was niet het enige probleem. Ik had de dag ervoor een erg lange dag gehad op m’n werk en was ’s ochtends alweer om 7.00u begonnen. Ik dacht, met m’n slaaphoofd, vandaag is er vast niks bijzonders, ik heb Casual Wednesday. Goed, dat was natuurlijk heel stom om te denken, want bij Elzenduin is iedere dag bijzonder! Maar ik moest voor de gelegenheid dus een blouse aan die niet van mij was en die ik amper dicht kreeg. Ook zat m’n make-up voor geen meter en had ik een grote stresspuist (die na het horen van het grote nieuws dat ik voor de camera mocht, nog meer leek te groeien).

Goed, ik deed het natuurlijk. En na een klein beetje gestotter kwam het misschien ook nog wel goed. Maar toen de uitzending afgelopen vrijdag was durfde ik toch niet te kijken. Tijdens de uitzending werd ik gebeld door m’n vriendje en die zei dat ik het heel goed deed. En toen kreeg ik smsjes en twitterberichten en werd ik toch best wel nieuwsgierig.

Dus ik keek. De vijf seconden dat ik in beeld was hield ik de eerste keer m’n ogen gesloten en m’n oren half dicht. Maar ik keek nog een keer en opende m’n ogen half, en nog een keer, met m’n ogen helemaal geopend. Ik zag natuurlijk 100000 dingen die ik compleet anders zou doen als ik het over mocht doen, maar eh.. who cares?

Nu benieuwd? Ik ben te zien in de laatste vijf minuten!

Liefs,

>DIARY: On Moving Out (Part III; It’s Moving Day!)

>

Today’s the day, moving day! Ik heb de afgelopen nachten nog even heerlijk in m’n eigen bedje geslapen, ondanks al het stof dat hier rondslingert. Ik ben allergisch voor stof, dus jullie begrijpen de status van m’n ogen en de kriebel in m’n neus vast wel, toch?

We gaan straks eerst om 10.00u het huis inspecteren op ‘verborgen gebreken’ en om 11.00u krijgen we als het goed is de sleutel van de notaris en kan het echt beginnen. Ik heb inmiddels het idee van er ’s avonds gelijk al slapen laten varen, want eh.. ik denk niet dat ik daar veel gelukkiger van zal gaan worden. We hebben nog niet eens een bed, die wordt morgen pas geleverd door Ikea!

Er is sowieso nog niet echt een planning en ik laat het ook maar gewoon eventjes op me af komen. Ik zie het wel, toch. Het verloopt toch altijd anders dan dat je het van te voren gepland hebt. Dit is dus helemaal niks voor mij, want ik hou van planningen, lijstjes, schema’s, ik wil weten waar ik aan toe ben. Maar ik zie nu in dat dat me vandaag toch niet zal helpen. We weten nog niet eens of we van een paar muurtjes behang moeten trekken of dat we er gewoon overheen kunnen verven. Ik bedoel maar…

Neemt niet weg dat ik extremely excited ben! Goed, en nu ga ik me bezig houden met de grote hamvraag.. wat trek in hemelsnaam aan?

Liefs,

>PROJECT: Cake Love

>

Photobucket

Ik had een regel, geen snoepjes, koekjes en chocola. Wel verjaardagstaart. Goed. Zondag was papa jarig en at ik twee stukken Hazelnootgebak van m’n favoriete banketbakker. Maandag was er nog taart over en nam ik nog een stuk, dinsdag was de taart nog steeds niet op en daar moest verandering in gebracht worden. Woensdag kwam m’n vader thuis met twee grote levensgrote dozen met stukken Limburgse Vlaaien, ook nog voor z’n verjaardag. En vrijdag, stond er een Chipolatataartje in de koelkast, nog een overblijfsel van z’n verjaardag.

Ik heb nu dus een hele week, iedere dag, minstens één keer taart gegeten, stiekem vaker twee keer. Die stomme regel van mezelf ook! Gelukkig blijft het wel bij taart en heb ik me nog niet op de koekjes en snoepjes gestort, maar serieus, ik denk de hele dag aan taart. Ik wil heel de dag taart. Dat was niet de bedoeling he, m’n zoetverslaving moest de kop in gedrukt worden, nu heb ik een taartverslaving.

Ik zou al het eten wat ik de hele dag opgeven, als ik maar taart zou mogen blijven eten. Ja, het is that bad. 


Het is maar goed dat ik morgen ga verhuizen, in mijn (vriendjes) huis komt de eerst komende tijd geen taart binnen!

Liefs,

>LOVE: Born This Way

>

Photobucket

Lady Gaga was niet mijn ding. Ik snapte niet dat mensen serieus met plezier luisterden naar haar nummers als Love Game en Paparazzi. Tegenwoordig ben ik fan. De omslag? Die kwam bij het nummer There’s Nothing Else I Can Say. De officiële switch kwam na de aflevering in Gossip Girl. Alejandro stond vorig jaar hoog in m’n top tien favoriete nummers, de artiest waar ik in 2010 het meest naar luisterde was Miss Gaga en het album waar ik dit jaar het meest naar uitkijk is Born This Way, inderdaad van Lady Gaga!

Gister werd eindelijk de gelijknamige eerste single van het album uitgebracht. Ik keek er de hele week al naar uit, maar op de dag zelf dacht ik er eigenlijk niet veel meer aan. Totdat ik in de auto zat rond een uurtje of vijf ’s middags, en een nummer op de radio hoorde wat een mix was tussen Madonna en Gaga.

De eerste drie keren dat ik het nummer luisterde moest ik een klein beetje wennen. Ik bedoel, I love Madonna, maar dit was Gaga en niet Madonna. Maar na een paar keer luisteren was ik verslaafd. Vrijdagavond twitterde ik al dat als ik het nummer die avond vijftig keer geluisterd, dat dat een understatement zou zijn. Inmiddels heb ik hem minstens 100x beluisterd op de officiele site van Lady Gaga.

Nu is mijn vraag, ben ik de enige die dit nummer verschrikkelijke fabulous vind en die nu echt niet meer kan wachten tot het nieuwe album op 20 mei?!

Liefs,

>PROJECT: Tracy Anderson

>

Photobucket

Hardlopen is heerlijk, het is voor mij één van de meest ontspannende workouts. Maar helaas, voor een perfect lichaam (zowel van binnen en buiten) zul je meer moeten doen dan kilometers hardlopen. Sterker nog, hoewel m’n bovenbenen en heupen smaller worden, m’n kuiten daarentegen, worden dikker. En dat is niet alleen doordat de rest smaller wordt, want dat zou inderdaad een logische verklaring zijn, maar… m’n laarzen zitten strakker, evenals m’n skinny jeans.

Ik heb vorig jaar rond deze tijd wat yogavideo’s gedaan, eigenlijk nog best wel fanatiek. En echt, m’n achterste was weer net zo strak als op m’n veertiende. M’n buikspieren waren nog steeds niet zichtbaar, maar als ik heel eerlijk ben deed ik daar ook nooit oefeningen voor. Oefeningen doen vind ik vervelend, buikspieroefeningen doen vind ik vreselijk. Die filmpjes van Exercise TV waren de eerste paar keer oké, ik dacht zelfs nog dat ik er een beetje zen van werd, maar hoe vaker ik dat filmpje deed, hoe minder zen, en tenslotte, hoe agressiever ik er van werd.

Goed, cut to the chase Annemerel! Ik heb misschien de oplossing (voor mij) gevonden! Al een tijdje wil ik de DVD’s van Tracy Anderson, de personal trainer van onder andere Gwyneth Paltrow, proberen. Dat lichaam van Gwyneth.. op 38-jarige leeftijd, met twee kinderen.. Wauw. Nu zal ik waarschijnlijk nooit van m’n leven dat lichaam van Gwyneth krijgen (ze traint twee uur per dag, zes dagen per week, het moet natuurlijk wel leuk blijven!), maar dat hoeft natuurlijk ook helemaal niet. Ik wil gewoon van de zomer geen chagrijnig hangkontje, ik wil een gezellig, vrolijk, welgevormd kontje in m’n bikini hebben zitten.

Van de week vond ik eindelijk ergens de DVD’s van Tracy, de Cardio Dance en de Mat workout. Nou

die Cardio Dance, daar had ik dus even het geduld niet voor en dat ging tussen de verhuisdozen in m’n kamer ook niet zo makkelijk, maar de Mat Work Out was een verrassing. Het was een uur lang en het was zwaar, maar ik heb geen druppeltje zweet gehad. Raar he? Normaal heb ik daar wel last van met Pilates en Yoga filmpjes, maar doordat je bij deze workout vooral de kleine spiergroepen traint, met hele kleine bewegingen, valt dat dus hartstikke mee.

Maar het was wel echt zwaar. De oefeningen zelf vielen nog wel mee, als ik ze allemaal acht keer zou mogen herhalen zou het ook geen enkel probleem zijn, maar je moet continu je spieren aanblijven spannen en je doet de oefeningen gerust vijftig keer achterelkaar. Oeps. Ik heb gekreund als een tennisster die al haar energie legt in het slaan van de bal. Ik heb opgegeven, heb stiekem gesmokkeld, maar ik heb het uur wel volgemaakt. Maar eh.. ik hoef natuurlijk heus niet in één keer het filmpje helemaal goed te doen, er moet natuurlijk nog wel een klein beetje uitdaging overblijven.

Wat Tracy Anderson’s Mat Work Out leuker maakt dan de yogafilmpjes die ik normaal doe?
1. Geen druppeltje zweet.
2. De buikspieroefeningen zijn goed vol te houden en ik heb geen last van m’n nek en rug gekregen.
3. Muziek tijdens het filmpje is een stuk minder zweverig dan tijdens yogafilmpjes.
4. Tracy heeft een prachtig lichaam en dat werkt heel erg motiverend.
5. De Mat Work Out bevat oefeningen voor het hele lichaam, er wordt aan ieder spiertje gewerkt.

De DVD’s van Tracy zijn onder andere te bestellen bij Amazon.com, maar online is ook heel wat te vinden. Op youtube staan heel erg veel filmpjes, maar ik vind het zelf juist wel fijn als ik gewoon 1 filmpje heb van een uur wat ik achter elkaar kan doen.


Liefs,