>It’s a short story

>

Dit broekje heeft minstens zes weken in de kast gelegen voordat ik het van de week eindelijk een keertje aantrok. Ik wist eventjes niet hoe ik het moest combineren, totaal inspiratieloos, maar moest denk ik vooral even wennen aan het broekje. De boyfriendshorts hebben hun vuurdoop inmiddels gehad en ik kan niet wachten totdat ik ze van de zomer gewoon lekker met blote benen kan dragen. Want het kan natuurlijk wel met die panty, maar een paar gebruinde benen lijken ze me toch een stuk gezelliger :)
Wat ik aan heb: H&M boyfriendshorts (The Blues Collection), H&M stockings, Grijze top Kosioko, Colbert met pofmouwtjes H&M, ZARA chains enkellaarsjes, Carrera zonnebril & Tas van Marc by Marc Jacobs. Sieraden: Tiffany’s, Ti Sento & Guess.

>Today was a good day..

>

Ik ontwaakte vanmorgen naast mijn vriendje. Ja, het was veel te vroeg (als in zeven uur ’s ochtends) en ja, ik had me graag nog een keer omgedraaid. Maarrrrr… ik werd wel wakker naast mijn vriendje, die mij speciaal naar de tram bracht zodat ik niet met de bus hoefde, dus absoluut geen reden om te klagen, toch? Of misschien toch wel.. Ik had namelijk mijn kleding gisteravond al uitgezocht en was in iets te zomerse mood voor de weerssituatie van vanmorgen. Toen ik Amsterdam kwam leek het er dan ook even op dat ik dood zou vriezen in mijn strapless jurkje met enkel een dun leren jasje eroverheen.
Maar omdat dit een goede dag was kwam ook dat goed. Ik leverde eerst de conceptversie van mijn scriptie in (de winkels waren nog gesloten) en betrad toen de eerste de beste H&M. Ik kocht een heerlijk knalroze vest, een maatje groter dan ik normaal zou nemen, voor een extra comfortabel gevoel. En mijn dag werd al snel weer zonnig.
Van 11.00u tot 13.00u had ik college. Het was saai en ik heb stiekem ook niet zo goed opgelet. Misschien een beetje dom, het was toch geen verplicht college, waarom ben ik er dan überhaupt naartoe gegaan..? Maar ja, misschien heb ik in mijn onderbewuste toch nog wel wat opgestoken van het college. Maar weet je.. ik vind het vak gewoon niet zo boeiend. De naam klonk interessant, web 2.0 en het idee is ook leuk. Maar als een vak als dit filmpjes laat zien uit 2005 dan vraag ik me toch af waar het in godsnaam nog over gaat. Dat filmpje is vijf jaar oud, vijf jaar geleden was de situatie op internet toch nog een heel stuk anders dan nu. Het verandert allemaal zo snel. Ja dat vind ik gewoon een beetje jammer. Mijn cijfers voor dit vak zijn trouwens best wel okee.. een acht en twee negens, I feel very smart :)
Na het college had ik m’n Sushi Date met Laura! Ik had haar al veel te lang niet gesproken en er was dus een heleboel te bespreken. Laura is een van de weinigen aan wie ik echt ALLES vertel, dus je begrijpt, ik heb haar de oren van d’r kop geluld. De sushi was ook weer heerlijk trouwens, maar eigenlijk wel een klein beetje te veel. Ik was een tikkeltje te enthousiast met bestellen. Haha, nou ja het is gezond, dus waarom niet?
De Sushi Date ging over in een Shop Date en bij de H&M sloegen wij beide onze slag. Ik kocht een erg mooi zwart tulpmodel taille rokje van de H&M Trend collectie (die zien jullie vast snel wel een keer in een van mijn outfitposts verschijnen) en Laura slaagde ook goed. Top. 
Na de H&M waren we wel even toe aan een stoel (het leek wel leegverkoop daar, druk!) en die stoel moest natuurlijk wel in het zonnetje staan dat inmiddels was gaan schijnen. Op het Spui dronken wij een glaasje Cola Light met citroen en verse Jus d’Orange en pakte ik mijn eerste terrasje van 2010. Ik heb zo’n voorgevoel dat er niet veel zullen volgen want als het mooi weer is ben ik natuurlijk meestal aan het werk. Maar deze pakt niemand meer van mij af!
Maar na dit heerlijke terrasje hielden mijn geluksmomentjes nog steeds niet op. De volgende stop was op het Centraal Station, bij Starbucks. Ik bestelde mijn all time favourite, Caramel Light Frappuccino! Dat is dus echt MIJN drankje. Ik maak in de winter wel eens uitstapjes naar soja latte’s en heeeel soms caramel chocolademelk (500 calorieen mensen, 500! voor de kleinste beker!) maar de Frappuccino blijft mijn favoriet. Heb hem heerlijk in het zonnetje op het perron opgedronken. Echt genieten.
In de trein had ik ook weer een plekje in het zonnetje uitgezocht en in mijn net gekochte Moleskine schriftje heb ik heerlijk poetisch gedaan. Het is vooralsnog een ‘alleen als niemand kijkt’ bezigheid, maar ik heb er wel echt plezier in.
Toen ik thuis kwam heb ik een uurtje geskeelerd, wat ik echt al minstens een jaar niet meer had gedaan, maar wat ik absoluut nog niet verleerd was. Zo fijn. Nu wil ik nooit meer hardlopen ;-) Haha nee hoor, dat is gekheid natuurlijk. Maar skeeleren is wel een stuk makkelijker dan hardlopen. Het verschil is dat ik me tijdens het skeeleren heel erg lekker voel en daarna voel ik me heel snel weer normaal en bij hardlopen is het een beetje andersom. Dan voel ik me daarna pas echt heel erg lekker, maar dat gevoel blijft wel veel langer hangen.
Om het helemaal een drukke dag te maken mocht ik daarna nog eventjes naar mijn werk, maar daar was ik snel klaar, dus nu mag ik naar bed met een goed boek. En morgenochtend mag ik weer hardlopen en daar heb ik nu al zin in. 
LIFE IS GOOD :)

>Spring is in the air! (No kidding this time)

>

… En het maakt me heel erg gelukkig. Wilde ik stiekem tweede paasdag nog mijn meest deprimerende stukje ooit posten (niet gedaan, dat was totaal niet Annemerel), gister en vandaag zijn prachtig.. Want:
– Ik liep hard over het strand en de lucht was echt strak blauw en eventjes leek het strand zelfs wit. Nee echt, het leek echt wit, het was geen hallucinatie.  En ja dat maakte dus erg gelukkig.
– Toen ik klaar was met hardlopen had ik nergens last van. Ik was niet buitenadem, mijn benen deden geen pijn. Ik ben eindelijk op dat punt dat hardlopen echt alleen maar voordelen heeft. Ik heb zelfs het idee dat mijn benen zo ‘sterk’ worden dat ik zelfs na een hele dag lang werken nog geen last heb van vermoeide benen. En dat is fijn.
– Ik werd gisterochtend wakker, rond een uurtje of half acht, en toen ging ik gewoon direct aan mijn scriptie. Eventjes later bedacht ik me dat de nieuwe Gossip Girl misschien al te downloaden was en ja hoor! Binnen tien minuten had ik aflevering nummer zeventien binnen. Dus toen was het eventjes bye bye scriptie, hallo Gossip Girl. En ook dat was geheel niet vervelend.
– Ik heb gister ge-break-dienst. Ik was eigenlijk vrij, voor mijn scriptie, maar ik kan nou eenmaal erg slecht nee zeggen. En aangezien ik slechts vijf minuutjes fietsen van Elzenduin woon is het helemaal niet vervelend om tussendoor naar huis te gaan. Dus ik werkte van 13.00u tot 16.00u, werkte daarna nog wat door aan mijn scriptie en ging toen van 19.00u tot 24.00u weer verder. Heb ik die acht uur toch gemaakt en heb me geen moment verveeld.
– Ik krijg een dezer dagen mijn salaris en dan mag ik weer eventjes winkelen. Niet veel, gewoon een klein beetje. Gewoon iets heel moois. Ja daar heb ik zin in.
– Morgenmiddag ga ik lekker sushi-daten met Laura en ik heb er zoooooo’n zin in. Heb d’r al veel te lang niet gesproken en sushi is ook al zeker weer een week geleden, dus het wordt hoog tijd dat ik weer eens aan de sushi ga.
– Ik ga over precies vijftien minuten weer hardlopen en de gedachte daaraan maakt me ook alweer zo happy. De runner’s high slaat ein-de-lijk weer toe!
Liefs!

>Elzenduin Beach 2010

>

Bij gebrek aan tijd, verhalen en energie hier een sfeerimpressie van Elzenduin Beach 2010. Gister hebben we de hele dag al proef gedraaid (& ben ik stiekem met mijn camera van mijn iPhone in de weer geweest) en vandaag zijn we echt klaar om lekker te knallen. Mijn schoenen zitten heerlijk, mijn keelpijn is met behulp van een roze pilletje volledig uit beeld en ze zeggen dat ergens vandaag ook nog de zon gaat schijnen..
Happy Easter!
Op de foto: Saké uit een barbieflesje, heerlijk licht, zoet apperitief  en zeg nou zelf, van zo’n flesje wordt je vanzelf al gelukkig, een opgedekte tafel zonder bloemetjes en een glas dat helemaal niet vies is maar wel vies lijkt dankzij mijn fijne iPhone, uitzicht vanaf de bar, Het terras dat natuurlijk nog helemaal opgedekt en opgevrolijkt moet worden, het restaurant binnen, en nogmaals zo’n mooi glas met een heerlijk warm zonnestraaltje..

>The Bitch Throat

>

Zo nog een half uurtje en dan gaat het echt gebeuren, Annemerel gaat vijf dagen achter elkaar werken en ze heeft er zin in! (Nee echt, geen greintje sarcasme, ik meen het.. en nee het mag dan 1 april zijn, ik maak geen grapjes). Vanavond gaat elzenduin beach (het strandrestaurant) ein-de-lijk na bijna een half jaar weer open en ik kan echt niet wachten. Ben er de afgelopen maand al minstens 10x langs gelopen met hardlopen maar echt van binnen heb ik het nog niet gezien. So excited!
Maarrr, nu komt de maarrrrr inderdaad. Ik voel me ziek, zwak en misselijk. Mijn keel voelt als een dikke prop, mijn oren maken de hele tijd zo’n irritant krakend geluid en mijn hoofd voelt als een blok beton. Niet echt de ideale omstandigheden om op het strand te gaan werken. Kijk op dit moment kan ik er best mee leven, roze pilletje erin en gaan met die banaan, maar ik heb zo’n flauw vermoeden dat dit pas het puntje is van een hele grote ijsberg en dat dat werken op het strand mij niet veel goeds zal doen.
Dit vermoeden spreek ik liever niet hardop uit, want ik wil werken. Ik stop me nu dus vol met fruit (nog meer dan anders) ik drink liters groene thee met honing (inderdaad, ook nog meer dan normaal) en ik lag gister al om half tien in bed. Om mijn nek zit een dikke sjaal, mijn voeten houd ik warm in uggs en dat zijn eigenlijk alle maatregelen die ik getroffen heb. 
Jullie nog tips om niet ziek te worden, zonder al te veel rust te nemen?
Liefs,
Annemerel

Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close