>PARIS: The Louvre by night

>

Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Na m’n crepes was het ineens donker. We liepen langs de Seine en zagen alle lichtjes ontsteken. De verlichte Eiffeltoren was het mooiste wat ik de afgelopen dagen gezien heb. Of nou ja mooi, kijk het is natuurlijk net een grote Kerstboom, maar dat gevoel wat die grote verlichte Kerstboom gaf was magisch. Echt precies zoals ik me Parijs voorstel. 
We liepen langs het Louvre, want ook dat was in het donker zo indrukwekkend.. De rij was beduidend minder lang en een paar seconden nadat we ons dat realiseerden stonden we al in de rij. Als we een kwartier hebben moeten wachten was het veel. Tip dus: Louvre –> Woensdag om half zeven ’s avonds!
Het Louvre was zo indrukwekkend. Ik wist dat het groot was, daar was ik al voor gewaarschuwd, maar dit! Ik had er dagen rond kunnen lopen en nog steeds niet alles gezien hebben. Niet alleen de grote was waanzinnig, de collectie natuurlijk ook, maar dat was me wel bekend. Mona Lisa was – hoe kan het ook anders – de drukst bezochte dame van het hele Louvre en wat is ze eigenlijk maar klein. Wist ik ook wel, maar als je het dan zo ziet hangen denk je ‘dit is het dus…’ als je goed kijkt, het verhaal er achter een beetje weet zal het vast heel erg bijzonder zijn, maar ik ben nog niet zo in de kunstgeschiedenis ingelezen en was dan ook niet flabbergasted van het schilderij.
Waar ik wel van overdonderd was, was de pracht van het gebouw. Dat is een kunstwerk op zich. Zo groot, magistraal, als ik alle toeristen eventjes wegdacht voelde ik me net een Prinsesje in een heel groot mooi paleis. 
En natuurlijk schuilt er in mij ook nog wel een klein chauvinistje, dus had ik erg veel aandacht voor het gedeelte met de Nederlandse schilders. Toch moet ik bekennen dat, hoewel mijn innerlijke chauvinistische inslag erg trots is op de grote hoeveelheid schilders van de laatste 500 jaar, ik Nederlandse schilderkunst over het algemeen niet heel erg mooi vind. Ik zie wel dat het goed gemaakt is, maar ik ben eigenlijk meer een Monet-meisje, Frans Impressionisme.
Of dat ook in het Louvre hing zal ik nooit weten, om half tien begonnen onze magen toch wel heel erg te protesteren en moesten we eten. Misschien een vierde van het museum gezien en dus nog lang niet klaar. Volgende keer Parijs ga ik weer, woensdagavond om half zeven!

[To be continued]
Liefs,

>PARIS: DAY 3

>

Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Dag drie alweer, de dag dat we het meest gelopen hebben! Moest ook wel na al die schranspartijen van de dag ervoor. Ik zat nog zo vol dat ik ’s middags om 14.00u pas weer aan eten kon denken. En dat is heel erg on-Annemerel, want normaal word ik met honger (geen trek!) wakker, ook al heb ik voor het slapen gaan nog een zak chips leeg gegeten!
We maakten een wandeling van de Arc de Triomphe over de Champs-Elysees, door de Tuileries, naar het Louvre, om daar te ontdekken dat de rij alweer zo enorm lang was. Geen Louvre voor ons, als ik graag met een hele hoop toeristen op een kluitje uren zou willen wachten, dan was ik wel naar Disneyland gegaan, of nou ja, ik denk dat ik liever wacht voor het Louvre dan voor een af andere Space Mountain, maar jullie begrijpen mijn punt toch? Ik ga geen drie uur wachten. Daar is mijn geduld niet op gebouwd.
Dus ik mocht weer shoppen. Bij Stella McCartney stal een tas m’n hart, maar ik pikte hem terug, want ik kon een nieuwe tas met geen mogelijkheid verantwoorden. Bij Patrizia Pepe paste ik twintig paar laarzen (niet overdreven, vraag maar aan vriend, die na tien paar wegliep en pas weer terugkwam na een bezorgd telefoontje van mijn kant!) uiteindelijk liep ik de winkel uit met een jas natuurlijk. Eentje die ik wel kan verantwoorden, want hij is warm (klinkt logisch, maar gaat nogal eens mis met mij), hij is fabulous en ik kan er in skiën! Mijn oude ski-jas draag ik al minstens zes seizoenen en voor een meisje zoals ik is dat dus echt heel bijzonder!
We lunchten bij een brasserietje in de buurt van de Eiffeltoren, om vervolgens de Eiffeltoren te beklimmen. Helaas maar tot de tweede verdieping, want de top was gesloten, zal wel om veiligheidsredenen geweest zijn. Wat is dat uitzicht prachtig vanaf boven! M’n zusje zei voordat ik wegging dat Parijs bijna net zoveel inwoners heeft als Nederland, ik lachte haar een beetje uit, maar nu geloof ik haar wel, Parijs is echt GROOT!

Na de Eiffeltoren bezochten we de Notre Dame, de Galeries LaFayette, at ik Crepes en een paar uur later Sushi.. en wat we tussen de Crepes en de Sushi deden? Dat lees je vanmiddag!

[To be continued]
Liefs,

>PARIS: Diner at The Pierre (Gagnaire)

>

Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
“An! We moeten volgens mij gaan eten bij Pierre Gagnaire” “Oh natuurlijk schat, klinkt gezellig, reserveer maar!” 
Juist, hoewel ik heus mijn fair share van de culinaire wereld af weet, wist ik nog niet echt waar ik ja op had gezegd. Pierre Gagnaire heeft in vier uur al mijn eerdere restaurantervaringen te niet gedaan. Want eten bij Pierre Gagnaire, dat is met niks te vergelijken.
Dat begon al met de geweldige ontvangst, het glas Champagne dat nog net even lekkerder smaakte, de menukaart waar geen prijzen op stonden (omdat vrouwen die nou eenmaal niet horen te zien.. of zoiets totaal onfeministisch, maar dat maakte vanavond echt niet uit..) We hadden nog geen gerecht besteld, of onze tafel stond al vol met amuses.
Het hele restaurant stil, maar toch vol, met nette dames en heren, minstens twintig jaar ouder dan wij. Zat ik weer met mijn camera. Durfde niet te flitsen, want he, ik vestigde op deze manier al genoeg aandacht op onze tafel, maar ik had aan het eind van de avond toch mooi meer dan 100 foto’s gemaakt. 
Ik koos de Langoustine, met krab. Alleen een hoofdgerechtje, want ook al had ik geen kaart met prijzen, ik kon ze vanaf de kaart van m’n vriend zo ongeveer wel ruiken. En daar komt bij, ook al bestelde ik maar een gerecht, er werden er vijf geserveerd (de twintig miljoen amuses niet eens meegerekend). Het was fabuleus. 
Uiteindelijk toch maar een dessert besteld, want het klonk zo heerlijk en we konden er een delen zonder dat ze daar ook maar een heel klein beetje gek van op keken. De chocolade soufle, geserveerd met een creme van chocolade en pistache, vijf bonbons en een chocolade petit fours. En ja, dat was inderdaad een half dessert. 
Het aller leukste was nog wel het feit dat we de keuken in mochten! De ober vroeg aan ons”willen jullie soms de keuken bekijken en foto’s maken” Uh Jaaa! Heel indrukwekkend om te zien. Op zo’n kleine (hete) oppervlakte, zoveel mensen hard aan het werk! Na de keuken nog een uur in de wijn’cave’ gesnuffeld met de sommelier, maakte het helemaal speciaal. 
En nu wil ik nooit meer minder eten dan Pierre Gagnaire… (Grapje natuurlijk! Op de terugweg van Parijs maakten we gewoon weer een stopje bij de MacDrive, don’t worry, heb nog geen last van culinaire sterallures!)

[To be continued]

Liefs,

>PARIS: DAY 2

>

Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Na het ontbijt bij Plaza Athenee hebben we eerst twee uur door Parijs geslenterd. Langs de Seine, door de Jardin des Tuileries, bij het Louvre, om vervolgens het winkelgebied rond de Rue Saint Honoré onveilig te maken. Heerlijk onbereikbare etalages bekeken, bij Colette gezwijmeld en bij de Chanelwinkel op de Rue Cambon naar binnen gegaan, de allereerste Chanelwinkel ooit. Ik twijfelde een beetje, liep eerst voorbij de deur, maar besefte toen, ik wil gewoon naar binnen en ik ben stom als ik het niet doe want ik ben er nu.

Toen ik binnen kwam direct op verkoper afgestapt, hallo ik ben op zoek naar oorbellen! (Huh? Echt? Sinds wanneer Annemerel…?) Meneer liep met mij mee door de afschuwelijk grote mooie Chanelwinkel naar de sieraden en toverde zo’n vijftig verschillende oorbellen tevoorschijn. De oorbellen die ik wilde zaten er tussen. Doutzen droeg ze op de September Cover van Glamour en sinds die cover ben ik een beetje verliefd. Ik heb ook nog naar Chanel Amsterdam gebeld om te vragen of ze ze hadden, maar ‘die zitten niet in onze collectie Mevrouw!’ Ik wilde ze dus al wel langer, maar mijn verlangens ernaar stonden de afgelopen tijd gewoon op een iets lager pitje.

Dat verlangen brandde natuurlijk direct weer op toen ik de oorbellen in het echt zag. Jeetje wat mooi! Ik dacht even na en besloot mezelf toen maar gewoon lekker te verwennen en de oorbellen te kopen. Waarschijnlijk was dit nog een van de goedkoopste dingen uit de hele winkel (de tas waar ik al jaren beide ogen op heb gericht is meer dan 10x zo duur, bijvoorbeeld..). Uiteindelijk liep ik de winkel uit met twee kleine Chaneltasjes, want mama wilde ze ook graag in een andere kleur, kunnen we lekker elkaars oorbellen jatten!

’s Middags shopte we nog wat meer, bij ZARA, H&M & Hugo Boss op de Champs-Elysees (niet eens voor mij!) en bij Marc by Marc Jacobs, dit keer wel voor mij. Een paraplu, want het druppelde helaas en een shirt met daarop Paris! Als souvenier voor mezelf. Al met al ben ik nog wel redelijk trots op mezelf, ik ben niet compleet uit m’n dak gegaan, ik ben nog wel semi-verstandig geweest. Al zeg ik het zelf..

[To be continued]

Liefs,

>PARIS: Breakfast at the Plaza (Athenee)

>

Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Zijn jullie ook zo verliefd op de laatste twee afleveringen van Sex and the City, Carrie in Parijs? Nou ik dus wel, ik kan ze de hele dag op repeat bekijken als ik daar de tijd voor heb. Goed, overnachten in het Plaza Athenee (waar Carrie sliep) was dus geen optie. De hele dag slenteren over de Avenue Montagne (waar het hotel zit en waar Carrie onder andere viel ‘in Dior’) zag mijn vriend niet zo zitten (en mijn angstige bankrekening overigens ook niet). Maar er was nog wel een andere optie.. Ontbijten bij Plaza Athenee.

En zo geschiedde. Ik maakte een reservering, kreeg de meest keurige bevestiging terug en liep dinsdagochtend bijna huppelend over de Avenue Montagne richting het hotel. Het hotel zit naast Harry Winston, misschien voor sommigen ook nog wel een bekend plaatje, daar speelde een scene van Gossipgirl zich begin van dit seizoen af. Ik kreeg in ieder geval helemaal de kriebels. (Positieve kriebels, mind you!)

Het Plaza is fabuleus. Van ontvangst tot het verlaten van de deur, als een prinsesje verzorgd. Het was heel stil, iedereen was ontzettend chic en netjes, zat ik daar met mijn camera ieder detailtje vast te leggen. (Je bent een blogger of…)

Het ontbijt zelf, niet te vergeten, was adembenemend. Letterlijk, echt. Het was zo veel en het smaakte zo goed, na anderhalf uur kon ik echt amper nog ademhalen, ik zat zo vol. Ik kan me niet herinneren dat ik in mijn 21 jaar ooit zoveel gegeten heb, ik heb tot half negen ’s avonds NIKS meer gegeten. Maar het was ook zo lekker. De brioches, de pain au chocolats, de croissants, de yoghurt en muesli, het omelet.. Oh man, nu, vier dagen later denk ik.. Waarom heb ik niet NOG meer gegeten? Waarom heb ik niet om een Doggy Bag gevraagd, ik wil het weer proeven. Goed antwoord op vraag 1, ik kon echt niet meer eten, antwoord op vraag 2, hoewel ik heel genant met mijn camera bezig was, had ik nog net genoeg zelfrespect om geen Doggy Bag te vragen.

Ontbijten bij Plaza Athenee… Ik hoef dit echt niet dagelijks, maar eh? Iedere zondagochtend misschien?

[To be continued]

Liefs,

Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close