Ik ben kapot. Maar het was zo mooi..

Op aanraden van jullie at ik een pasta met lekker veel spinazie en om de tijd een beetje sneller te laten gaan keek ik een paar afleveringen Hannah Montana. Ja dat is best leuk voor de afleiding. Op een gegeven moment ben ik maar gewoon richting het Malieveld gegaan, het weer was toch lekker en thuis zat ik alleen maar te bouncen van de energiekick die ik had. Die krijg je normaal toch juist van het hardlopen?

Op Centraal Station kocht ik nog snel een pakje dextro voor noodgevallen en ging ik AL-WEER naar de WC. Zenuwenplasje. De zoveelste.

Fast forward naar de start. Het startschot klonk (het schijnt heel hard geweest te zijn, maar ik heb niks gehoord.. Ik was in mijn eigen wereld). Na een kilometer dacht ik dat ik het nooit zou gaan redden. Al die mensen waar ik bijna over struikelde, ik moest die ene kilometer NOG twintig keer afleggen. Maar na drie kilometer viel “het veld” een beetje uit elkaar en kwam ik weer terug in mijn eigen wereld.

Ik liep langs plekken waar ik normaal alleen met de auto of tram voorbij kom. Ongemerkt lette ik toch op stoplichten die op rood sprongen. Na zo’n acht kilometer liep ik praktisch langs mijn huis, twee kilometer later waren we in de Vogelwijk, waar ik normaal vaak loop. Heerlijk al die herkenning. En dan de mensen op straat. Alleen maar gezelligheid. Vrouwen die op pannen slaan, kinderen die hun handje uitsteken (dat jij dan even moet aanraken), mensen die je naam roepen (omdat er Annemerel op mijn startnummer stond geschreven).

Rijen stonden ze daar, het publiek. Vaders met kinderen die op eigen gelegenheid water uitdelen aan lopers, bandjes op straathoeken. Iedereen gillen.

Op zeventien kilometer kreeg ik het een beetje lastig, net als vorig jaar. Alleen dit jaar had ik de eerste zeventien kilometer al veel beter gelopen en ik kreeg het dan wel moeilijk, maar het was geen ‘ooooh als dit maar goed gaat’ moeilijk. Het was meer een ‘ahhhh NU mag die finish ECHT wel komen’. De laatste 500 meter heb ik gesprint. Ik weet niet waar het vandaan kwam, maar ik had het nog ergens in me.

Ik kwam in 1.56.31 over de finish volgens mijn TomTom / Nike + horloge. De officiele uitslag heb ik nog niet gezien. Toen ik over de finish kwam was al die energie die ik tijdens die sprint had in een klap verdwenen. Ik had het gevoel dat ik al mijn ingewanden eruit ging gooien.

Ik heb alles binnen gehouden. Vond mijn ouders en liep minstens twee kilometer naar de auto. Lekker uitlopen. Ik ben onder de douche gesprongen, heb Chinees besteld en op DIT moment wordt het net gebracht. Ik ga genieten van een fout maar heerlijk overwinningsmaal!

Fijne avond & ONWIJS BEDANKT voor alle succeswensen!

(Oh en ik hoop dat er niet al teveel spellingsfouten in zitten maar nalezen is nu even geen optie en mijn hoofd voelt als gummybeertje).

Liefs,
Annemerel
Follow my blog on bloglovin

Ik start pas om tien over half drie met de halve marathon. Zou je kunnen zeggen, lekker… Hoef je niet zo vroeg op. Nou natuurlijk was ik vanmorgen al om kwart voor zeven klaarwakker. Met pijn in mijn buik wel te verstaan. Ik begrijp niet helemaal waar de zenuwen vandaan komen, maar het lijkt er op alsof ik ze wel degelijk heb. Het zijn wel goede zenuwen, zo van die ‘Ik heb er zo’n zin in zenuwen’ dus wat dat betreft..

Ik was eigenlijk van plan een blogpost te schrijven die helemaal niets met hardlopen te maken heeft, maar goed, dat blijkt momenteel een mission impossible want in mijn hoofd ben ik alleen maar met hardlopen bezig EN tot voor kort met de vraag lange mouw, korte mouw. Maar sinds ik dit heb WIL ik alleen maar korte mouw.

Daarom nu een blogje over hoe ik me nu eigenlijk voorbereid op zo’n halve marathon. Natuurlijk heb ik vanaf 1 november getraind. 405 kilometer om precies te zijn. Maandag liep ik 15 kilometer (wat een drama was) en vrijdag liep ik een rustige 10 (die al iets beter ging, wat me ook weer zorgen baarde, want een slechte generale is een fantastische repetitie toch?). Gisteren heb ik de hele dag door Antwerpen gelopen (wat misschien niet zo verstandig was), maar ik ben wel lekker om 23.00u gaan slapen.

En dan de dag zelf. Vanmorgen. Lekker gedoucht, mijn benen geschoren (nee ik ben niet zo fanatiek dat ik denk dat ik met geschoren benen sneller ga, daar zit toch een legging overheen, maar ik krijg altijd kriebel tijdens het hardlopen als ik mijn benen niet geschoren heb. Raar maar waar). Vitamine pillen (B&C) geslikt en daarna een groen monstertje gemaakt. 125 ML amandelmelk, een banaan, 2 handen spinazie, wat ananas en aardbei voor de smaak ET voila.

Daarna mijn teennagels geknipt. Die kunnen wat mij betreft niet kort genoeg zijn. Ik heb vaak genoeg meegemaakt dat een teennagel in de teen ernaast prikte waardoor die teen ging bloeden (en doordat je voeten warm zijn loopt dat bloed er ook nog eens extra lekker uit). Wil ik vandaag niet meemaken. Dus neem het zekere voor het onzekere.

Mijn haren? Zitten in een hoge staart en ik heb een visgraatvlecht gemaakt. Ik loop altijd hard met een staart + (visgraat)vlecht. Valt niet snel uit, geen haar in mijn gezicht, geen gebounce op mijn hoofd (dat heb ik vaak als ik een knotje draag) en geen klitten door de wind.

En dan mijn moet mijn playlist op mijn iPhone ook nog worden bijgewerkt, want wat ik dinsdag fantastisch vond, moet nog een klein beetje worden bijgewerkt, want deze week heb ik ook weer leuke nummers ‘ontdekt’.

Ondertussen wordt het ook tijd om na te denken over wat ik straks ga lunchen. Niet nog een smoothie, ik heb iets heftigers nodig. Ik twijfel nu tussen een pasta of volkoren broodjes met gebakken ei. Het belangrijkste is, wat zal het langste vullen. Ik wil niet net als volgend jaar na tien kilometer al ontzettende honger hebben. Maar… ik wil me ook niet oncomfortabel voelen omdat ik te veel gegeten heb. Je begrijpt, NOG een dilemma.

Ging de tijd maar net iets sneller……………….

Liefs,
Annemerel
Follow my blog on bloglovin