>The Social Network

>

Photobucket  Photobucket  Photobucket

The Social Network, een film over Facebook, het zou mij benieuwen.

Maar ik hoorde positieve verhalen van alle kanten en gezien mijn liefde voor sociale media, was het toch eigenlijk ook wel een klein beetje verplichte ‘literatuur’. Zo kwam het dus dat ik volkomen illegaal vanavond in bed, onder het genot van heel veel thee, kruidnootjes en pepernoten The Social Network heb bekeken.

En wat een verrassing! Het was dan misschien niet de meest vrolijke, gezellige zaterdagavond film (waar ik eigenlijk naar op zoek was), maar het waren zeker geen twee uur wasting time.

Ik ben niet echt een Facebookmeisje. Ik heb een Facebook, natuurlijk. Ik denk dat ik ook wel dagelijks even online ben, maar het is niet zo dat ik compleet verslaafd ben. Pas drie weken geleden begon ik echt de voordelen van Facebook in te zien (Groups! You’ve got to love them..!) Toch ben ik meer een Twittermeisje en dat kan natuurlijk ook gewoon samen gaan, maar als ik moest kiezen, koos ik toch voor Twitter.

Om heel eerlijk te zijn, ik kende de geschiedenis van Facebook ook helemaal niet, ik wist niet dat er een 18-jarige Harvard-Geek achter het hele 500 miljoen tellende netwerk zat. Ik wist überhaupt niet dat het al uit 2003 dateerde, maar ik vond het wel verrassend interessant om achter deze dingen te komen.

Dat ik het zo interessant vond, komt heel waarschijnlijk ook wel een klein beetje door het Hollywood aspect. The Social Network is geen droge documentaire, het verhaal van Mark Zuckerberg is gegoten in een heerlijk Hollywood-format, met liefdes, de nodige sterrencasting (Justin Timberlake), uitvergroot drama en een bepaald soort spanning die tot het eind te voelen is.

Toch is de film ook weer niet over-de-top-het-ligt-er-te-dik-bovenop-Hollywood. Natuurlijk is het verhaal op de nodige plekken een beetje aangedikt, maar het verhaal is zeker niet zo voorspelbaar, twaalf in een dozijn, suikerspinzoet Hollywood. Het voelt echt, met herkenbare (Social Media) problemen, met acteurs zonder al te veel glamour en die wonderbaarlijk genoeg ook nog echt op de personen wie ze spelen lijken (did a little research).

Kortom, lieve lezers, als je ook maar een klein beetje geïnteresseerd bent in Social Media, of gewoon houdt van een goede film.. ga hem zien, het is het waard, echt!

(En ja Columbia Pictures, door deze lofzang hoop ik inderdaad dat jullie mij nu niet gaan vervolgen voor het kijken van een illegale ‘screening only’ versie, jullie hadden me ook gewoon op de persvertoning moeten uitnodigen, just kidding, natuurlijk!)

Liefs,

>Mulisch & Reading

>

Photobucket
Photobucket

Ik ben groot liefhebber van het oppervlakkige vrolijke boek, dat moge duidelijk zijn. Alle Gossip Girls (zestien) It Girls (tien) Shopaholics (zes?) zijn in mijn bezit. Maar ik vond dat het tijd werd voor een goed boek.

Ik ben nu 21, morgen zelfs officieel 21,5 (dat houd ik bij ja!), ik heb mijn bachelor Taal & Communicatie, een onder van de opleiding van Nederlandse Taal &Cultuur for cyring out loud, dit jaar behaald en toch heb ik het weten te presteren dat ik misschien twee, hooguit drie echt goede boeken gelezen heb dit jaar, en dat was ook nog eens Engelse literatuur.

Ik ben een schande voor de Nederlandse Literatuur en dat moet maar eens over zijn, zo dacht ik. Onlangs overleed Nederlands’ beste(?) schrijver, Harry Mulisch en ik vond dat een mooie aanleiding om één van zijn boeken er bij te pakken. Op de middelbareschool had ik Siegfried gelezen en daar was ik écht van onder de indruk. Zo onder de indruk dat ik ondanks een heftige migraineaanval waarin ik uiteindelijk tijdelijk totaal blind was (echt waar, geen leuke ervaring) gewoon bleef doorlezen (totdat ik echt niks meer kon zien natuurlijk!)

Ik ging voor De Aanslag, want die stond toevallig bij mijn zusje in haar boekenkast en het was misschien ook wel eens slim om niet meteen een boek te kopen, wat ik normaal dus altijd doe waardoor 1. mijn boekenkast bijna net zo op instorten staat als mijn kledingrek en 2. mijn bankrekening ook weleens lijdt.

En ik was, net als door Siegfried, bevangen. Wat een prachtig boek, wat een goed verhaal. Ik had niet eens de achterflap gelezen en wist dus ook totaal niet waar het over zou gaan en dat kan ik iedereen aanraden, want dat maakt het nog spannender, hoewel je eigenlijk wel weet wat er gebeurd is. Mulisch schrijft zo goed en totaal niet saai, wat ik eigenlijk wel een beetje verwacht had, omdat ik dat vaak bij ‘hoogdravende literatuur’ wel het geval vind. Iedere zin is werkelijk een genot om te lezen en ik heb het boek dan ook in twee middagen op de bank, met regendruppels op de ramen, een kussen in mijn rug en een mok met warme thee in mijn handen, uitgelezen.

De Aanslag, moet je lezen, zou verplichte literatuur op de middelbareschool moeten worden. Binnenkort toch maar eens ‘De Ontdekking van de Hemel’ aanschaffen en als ik dat aan kan, kan ik misschien nog wel een stapje verder gaan en Tolstoj lezen? Ik ben eigenlijk best benieuwd naar Anna Karenina!

Liefs,

>Last night, I almost died…

>

Vannacht had mij zomaar fataal kunnen worden. Ja, je leest het goed.. Er had maar iets een heel klein beetje anders moeten lopen en ik had dit jullie niet meer kunnen vertellen.

Het was twee uur ’s nachts, ik lag al bijna vier uur heerlijk rustig te slapen toen ik ineens wakker schrok van een knal en een flits. Even dacht ik dat ik het gedroomd had, maar iets in mij zei dat het iets met een stopcontact te maken had. Ik controleerde mijn iPhone en ja hoor, die werd niet meer opgeladen. Ik dacht toen dat mijn stekkerdoos ter zielen was gegaan, waarom weet ik ook niet meer precies.

Vijf minuten later was ik nog steeds wakker en kreeg ik dorst. Ik wilde het lampje naast mijn bed aan doen, maar dat deed het niet. Goed, stop er uit of zo? Maar in de badkamer deed het licht het wel, vreemd. Alleen op mijn kamer?

Uiteindelijk besloot ik toch mijn vader wakker te maken en die bevestigde mijn vermoedens, stop er uit. Stop er weer in, iedereen weer naar bed, eind goed, al goed, toch?

Maar mijn vader vertrouwde het toch niet helemaal. Waarom was er nu juist bij mij een knal te horen en een flits te zien? Mijn stekkerdozen werden onderzocht, de snoeren van mijn apparaten bekeken.

Wat blijkt nu? Twee van mijn bedlampjes hebben waarschijnlijk de kortsluiting veroorzaakt. Ze zaten bekneld tussen mijn bed en op meerdere plekken prikte het koper er gebroken uit. Een van de snoertjes was zelfs deels zwart geblakerd, evenals een deel van mijn matras, zo zag ik net.

Als het snoertje tien centimeter naar links had gezeten had het tegen het metaal van mijn bed gezeten en had ik onder spanning kunnen komen te staan. Als het snoertje maar een paar centimeter meer naar rechts had gezeten had het tegen het hout van mijn lattenbodem gezeten en had dat wel eens brand kunnen veroorzaken.

Kortom, I’m one hell of a lucky bitch. En ik besef maar half hoeveel geluk ik vannacht gehad heb.

Liefs,

>InShape

>

Photobucket

(Jáaaren geleden, nog in zwem-shape! Oh en die botjes zijn slecht mijn gekke pose, echt hoor!)

Hoe goed ik mijn hardloopvoornemens ook begon, met deze weersomstandigheden vind ik er helemaal niks aan. Ik heb het idee dat de wind hier aan zee nog eens twee windkrachten toeneemt en als ik ergens een grafhekel aan heb dan is het wind. Hardlopen staat dus even op een laag pitje.

Toen besloot ik me weer aan de hometrainer te wagen, de fiets, kan ik zo op, afleveringetje Glee erbij en het zweten kan beginnen. Maar weetje, ik vind dat dus helemaal niet leuk en zie helemaal geen effect op mijn lichaam. Het zou misschien wat met mijn benen kunnen doen, maar ik trap op een licht tempo en dat zet dus geen zoden aan de dijk, en ik wil ook eigenlijk helemaal geen wielrenners benen. Dus nee, de hometrainer was eigenlijk maar zinloos.

Nu wil ik dus naar de sportschool. Ik heb me altijd van het idee afgezet, omdat sporten in zo’n on-inspirerende zweetomgeving me een hel leek, maar nu mijn lichaam als een plumpudding in elkaar stort (ik heb gevoel voor drama, geef ik toe) en de weersomstandigheden nog afschuwelijker zijn dan een on-geinspireerde zweetruimte ben ik toch bereid de stap te maken.

Probleem is nu alleen, de sportschool hier in de buurt voldoet niet aan mijn eisen (want die heb ik nog steeds) en als ik dan toch een sportschool verderop zoek, kan ik dan niet beter gelijk naar Den Haag kijken, omdat het zo maar kan zijn dat ik daar binnen een paar maanden kan wonen. Ja mensen, dit zijn nog eens levensvragen.

Gister besloot ik dat de sportschool nog wel even kon wachten en ging ik zwemmen. Iets wat ik al jaren niet meer gedaan heb. Er was een tijd, dat ik iedere week zwom. Dat was fijn, want ik bewoog iedere spier en ieder rolletje werd aangepakt. Toen ging ik naar de fysio en werd mij verteld dat ik beter niet kon zwemmen omdat ik een van die speciale lichamen heb waar zwemmen juist niet goed voor is (nek en schouderproblemen), maar gister vergat ik die voor de grap gewoon even.

Ik zwom 68 baantjes van 25 meter in een klein uurtje tijd. Ik was veruit de jongste, zwom tussen alleen maar gepensioneerde toupetjes, kale knarren en badmutsjes. Ik heb een paar trappen uitgedeeld omdat ik nu eenmaal veel sneller ben, maar hey ik had wel het beste lichaam en was de snelste van het hele bad, beat that! Van de week ga ik weer, dan misschien zelfs wel een keertje om zeven uur ’s ochtends! (of niet natuurlijk..)

Liefs,

>LIFE

>

Photobucket

Hoewel slechts een half jaar oud, was mijn MacBook Air op sterven na dood. Word opstarten duurde vijf minuten en moest drie keer opnieuw gebeuren omdat hij steevast de eerste twee keren vast liep. Een foto verkleinen duurde minuten, een filmpje kijken was vervelend omdat de film minstens tien keer verstoord werd omdat het systeem vast liep.

Dit alles had ik natuurlijk 100% aan mezelf te danken. Ik wist immers dat ik nog maar enkele luttele procenten aan lege ruimte over had en dat kan voor een computer, hoe geniaal ook, nooit goed zijn. Ik vertikte het om dingen weg te gooien en was te zuinig om een goede externe hardeschijf te kopen.

Vorige week kwam mijn vader thuis met een schattig klein wit Samsung harddiskje waar ik al maanden naar keek. Toen moest ik hem wel kopen en dat was maar goed ook.

Dit kleine schattige witte mormel dat in z’n witte hoesje erg veel weg van een uit de kluiten gewassen witte Blackberry Bold, heeft mijn leven, mijn MacBook gered. Inmiddels is nog maar 1/3 schijfruimte in gebruik en draait m’n Maccie weer op volle toeren. M’n harddisk bewaak ik met mijn leven, want daar staan dus niet alleen al m’n films en muziek op, maar ook al mijn gemaakte foto’s sinds 2002 (en dat zijn er heel veel!) en al mijn documenten geschreven sinds 1998 (en dat zijn er dus ontelbaar veel).

Hierop staan geheime dagboeken die met wachtwoordjes zijn beveiligd (waarvan ik de helft helaas niet meer weet), hierop staan schoolopdrachten sinds de eerste klas van de middelbareschool, hierop staan tijdschriften die ik met een vriendinnetje maakte in Groep 7 van de basisschool. Hierop staan de eerste foto’s die ik zevenenhalf jaar op mijn weblog publiceerde, hierop staan foto’s van al mijn vakanties sinds 2002. Italie, Oostenrijk, Griekenland, Engeland, Portugal, Frankrijk, Spanje, I’ve got it all covered.

Safe to say, dit schattige kleine witte apparaatje is mijn leven. Ik heb hem dan ook heel toepasselijk de naam “LIFE” gegeven. Ik denk namelijk dat als ik toevallig een terrorist geweest zou zijn en de CIA op dit apparaatje zou stuiten, zij dit als een enorme doorbraak zouden zien.

Liefs,

Annemerel

(Natuurlijk ben ik niet zo stom om mijn documenten alleen op dit fragiele schijfje op te slaan, het grote netwerkmonster hier thuis heeft stiekem ook nog wel een backup! Ik ben dan misschien wel blond, maar heb genoeg drama’s meegemaakt om te begrijpen dat zo’n schijf ook niet onoverwinnelijk is!)

Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close