Net op het moment dat de hele wereld Tina Fey’s Bossypants net gelezen heeft, ben ik ein-de-lijk het boek gaan lezen. En ik zal je alvast verklappen, daar heb ik geen spijt van. Misschien heb ik dat over een paar jaar wel, als ik ineens een paar extra lachrimpels ontdek. Maar, daar staan dan ook wel weer een paar keiharde buikspieren tegenover. Dit boek was 250 pagina’s langen keihard, ongeremd, ongegeneerd lachen.
Na een hele dag sjokken door Rome, was een luilekker-zwembad-dag gisteren meer dan verdiend. Althans, zo oordeelde ik. Ik weet niet wat er met me gebeurd is in Rome, maar het heeft me gesloopt. De warmte? Heb ik vaker mee gemaakt. De loopafstanden? Heb ik vaker gedaan.. M’n schoenen? Draag ik altijd tijdens een dagje stad. Maar goed, geen punt, het is vakantie en er stond toch niets anders dan ‘dolce fa niente’ (genieten van nietsdoen) op het programma.
