Jullie kennen inmiddels mijn liefde voor stationary en als je mijn blog intensief volgt, weet je ook dat ik Garance Doré mijn favoriete blogger is. En Stationary & Garance kregen deze week een baby in de vorm van een stationary-lijn ontworpen door Garance Doré.
Mijn voeten zagen er het afgelopen half jaar rampzalig uit. Mijn voeten zijn altijd een beetje zorgenkindjes geweest, ook voordat ik begon met hardlopen had ik al veel last van blaren en ingroeiende teennagels. Toen ik (lange afstanden) ging hardlopen werd het er niet beter op. Ik verloor wel eens een teennagel, had vaak bloedende voeten tijdens het rennen (waar ik pas thuis achterkwam, want tijdens het rennen voel je zoiets niet, endorfine!) en dan die blaren. In nieuwe schoenen kreeg ik standaard blaren op mijn hielen, maar als ik langer dan vijftien kilometer ging rennen kreeg ik ook blaren onder mijn voeten, aan de binnenkant van mijn grote tenen en op de bovenkant van mijn tenen. Ik probeerde mijn voeten zo goed mogelijk te verzorgen, zorgde altijd voor een vrolijk lakje op mijn teennagels en smeerde ze vaak in met een crème van OPI.
Ik zei dus – heel naïef – tegen mezelf dat ik niet ging shoppen dit voorjaar. Gewoon van half januari tot en met eind april niets kopen. Hoe moeilijk was dat nu eigenlijk. Ik heb het druk zat met andere dingen, dus uit verveling hoefde ik niet te gaan shoppen. Ik heb kleding in mijn kast hangen en op sommige dagen heb ik zelfs het gevoel dat ik ‘genoeg’ leuke kleding in mijn kast heb hangen. Al die kleding, het is toch maar weer meer van hetzelfde. Wat heb je daar nu eigenlijk aan. Ik spaarde liever voor citytrips en andere vakanties. Aan het feit dat ik in de verleden tijd schrijf, kun jullie vast al aflezen dat er iets veranderd is.
Toen ik voor het eerst havermout maakte was ik een beetje bang, ik was bang dat ik het zo vies zou vinden dat ik er van zou moeten overgeven. Havermout associeerde ik met pap en pap associeerde ik met BARF! Goed, we weten allemaal hoe dat afliep, inmiddels gaan er weinig dagen voorbij dat ik niet ontbijt met havermout. Maar hetzelfde als met havermout, had ik ook met chia pudding. Men zei dat het heeeeeer-lijk was, maar ik vond het er maar ranzig uitzien en kon me er niets bij voorstellen. Totdat ik deze week over mijn denkbeeldige drempel heen stapte en het gewoon probeerde. Op dezelfde manier waarop ik mijn havermout maak, met amandelmelk, kaneel, appel en gojibessen. Kon weinig aan mis gaan, toch?! En dat klopte. Het was heerlijk. Lesson learned (once again), probeer het gewoon.
Nog 39 dagen tot de Marathon van Rotterdam, nog 4 dagen tot de CPC waar ik zowel de 5K, de 10K en de halve marathon zal lopen. Ik krijg vlinders in mijn buik als ik aan al die wedstrijden denk.