Al sinds zondag had ik uitgekeken naar het lichtpuntje van de week. Letterlijk. Woensdagmiddag zou de zon schijnen. Eindelijk licht in de duisternis. Het hele weekend had ik op de bank en in bed gespendeerd met buikpijn. Maandag en dinsdag regende het en kon ik de energie nog niet vinden om mijn hardloopschoenen aan te trekken, maar woensdag ging ik lopen. En een flink stuk ook, ik dacht aan een kilometer of 25. Maar dat liep toch net iets anders. Letterlijk.
Nope. Gewoon nope. Niet OK.
Ik bestel regelmatig niet heel erg verantwoordelijke maaltijden (als je mijn vlogs volgt weet je misschien wel dat ik afgelopen zaterdag een familiezak friet met mayonaise, twee kroketten en twee cola bestelde). Als ik zelf de keuken in ga probeer ik meestal wel iets te produceren dat daadwerkelijk voedend is. Maar soms heb je gewoon zin in comfort food. Nostalgisch comfort food. Op een regenachtige maandag zoals gisteren bijvoorbeeld, ik had ZO veel zin in de ragout van mijn oma. Ik besloot om de regen te trotseren, ingrediënten te halen en zelf een poging te wagen.
Roos zegt altijd precies wat ik stiekem eigenlijk wel weet, maar niet altijd doe… Zusjes.
Het was herfst. En dat is het op het moment van schrijven heel duidelijk nog steeds. Zou het ooit weer licht worden? Of droog?
Bekijk bericht