Annemerel.com

>Spring is in the air! (No kidding this time)

>

… En het maakt me heel erg gelukkig. Wilde ik stiekem tweede paasdag nog mijn meest deprimerende stukje ooit posten (niet gedaan, dat was totaal niet Annemerel), gister en vandaag zijn prachtig.. Want:
– Ik liep hard over het strand en de lucht was echt strak blauw en eventjes leek het strand zelfs wit. Nee echt, het leek echt wit, het was geen hallucinatie.  En ja dat maakte dus erg gelukkig.
– Toen ik klaar was met hardlopen had ik nergens last van. Ik was niet buitenadem, mijn benen deden geen pijn. Ik ben eindelijk op dat punt dat hardlopen echt alleen maar voordelen heeft. Ik heb zelfs het idee dat mijn benen zo ‘sterk’ worden dat ik zelfs na een hele dag lang werken nog geen last heb van vermoeide benen. En dat is fijn.
– Ik werd gisterochtend wakker, rond een uurtje of half acht, en toen ging ik gewoon direct aan mijn scriptie. Eventjes later bedacht ik me dat de nieuwe Gossip Girl misschien al te downloaden was en ja hoor! Binnen tien minuten had ik aflevering nummer zeventien binnen. Dus toen was het eventjes bye bye scriptie, hallo Gossip Girl. En ook dat was geheel niet vervelend.
– Ik heb gister ge-break-dienst. Ik was eigenlijk vrij, voor mijn scriptie, maar ik kan nou eenmaal erg slecht nee zeggen. En aangezien ik slechts vijf minuutjes fietsen van Elzenduin woon is het helemaal niet vervelend om tussendoor naar huis te gaan. Dus ik werkte van 13.00u tot 16.00u, werkte daarna nog wat door aan mijn scriptie en ging toen van 19.00u tot 24.00u weer verder. Heb ik die acht uur toch gemaakt en heb me geen moment verveeld.
– Ik krijg een dezer dagen mijn salaris en dan mag ik weer eventjes winkelen. Niet veel, gewoon een klein beetje. Gewoon iets heel moois. Ja daar heb ik zin in.
– Morgenmiddag ga ik lekker sushi-daten met Laura en ik heb er zoooooo’n zin in. Heb d’r al veel te lang niet gesproken en sushi is ook al zeker weer een week geleden, dus het wordt hoog tijd dat ik weer eens aan de sushi ga.
– Ik ga over precies vijftien minuten weer hardlopen en de gedachte daaraan maakt me ook alweer zo happy. De runner’s high slaat ein-de-lijk weer toe!
Liefs!

>Elzenduin Beach 2010

>

Bij gebrek aan tijd, verhalen en energie hier een sfeerimpressie van Elzenduin Beach 2010. Gister hebben we de hele dag al proef gedraaid (& ben ik stiekem met mijn camera van mijn iPhone in de weer geweest) en vandaag zijn we echt klaar om lekker te knallen. Mijn schoenen zitten heerlijk, mijn keelpijn is met behulp van een roze pilletje volledig uit beeld en ze zeggen dat ergens vandaag ook nog de zon gaat schijnen..
Happy Easter!
Op de foto: Saké uit een barbieflesje, heerlijk licht, zoet apperitief  en zeg nou zelf, van zo’n flesje wordt je vanzelf al gelukkig, een opgedekte tafel zonder bloemetjes en een glas dat helemaal niet vies is maar wel vies lijkt dankzij mijn fijne iPhone, uitzicht vanaf de bar, Het terras dat natuurlijk nog helemaal opgedekt en opgevrolijkt moet worden, het restaurant binnen, en nogmaals zo’n mooi glas met een heerlijk warm zonnestraaltje..

>The Bitch Throat

>

Zo nog een half uurtje en dan gaat het echt gebeuren, Annemerel gaat vijf dagen achter elkaar werken en ze heeft er zin in! (Nee echt, geen greintje sarcasme, ik meen het.. en nee het mag dan 1 april zijn, ik maak geen grapjes). Vanavond gaat elzenduin beach (het strandrestaurant) ein-de-lijk na bijna een half jaar weer open en ik kan echt niet wachten. Ben er de afgelopen maand al minstens 10x langs gelopen met hardlopen maar echt van binnen heb ik het nog niet gezien. So excited!
Maarrr, nu komt de maarrrrr inderdaad. Ik voel me ziek, zwak en misselijk. Mijn keel voelt als een dikke prop, mijn oren maken de hele tijd zo’n irritant krakend geluid en mijn hoofd voelt als een blok beton. Niet echt de ideale omstandigheden om op het strand te gaan werken. Kijk op dit moment kan ik er best mee leven, roze pilletje erin en gaan met die banaan, maar ik heb zo’n flauw vermoeden dat dit pas het puntje is van een hele grote ijsberg en dat dat werken op het strand mij niet veel goeds zal doen.
Dit vermoeden spreek ik liever niet hardop uit, want ik wil werken. Ik stop me nu dus vol met fruit (nog meer dan anders) ik drink liters groene thee met honing (inderdaad, ook nog meer dan normaal) en ik lag gister al om half tien in bed. Om mijn nek zit een dikke sjaal, mijn voeten houd ik warm in uggs en dat zijn eigenlijk alle maatregelen die ik getroffen heb. 
Jullie nog tips om niet ziek te worden, zonder al te veel rust te nemen?
Liefs,
Annemerel

>The Shoes

>

Op verzoek, mijn Dior sneakers. Ze zitten heerlijk en ik vind ze voor sneakers ook nog wel schattig. Ik hou niet van platte schoenen, ik hou niet van sportieve schoenen, maar dit is wel okee. En het gaat er natuurlijk uiteindelijk om dat ik er gewoon hele dagen zonder pijn op kan lopen en alhoewel dat de eerste dag niet het geval was (na twee uur al zulke verschrikkelijke blaren), zitten ze nu weer net zo lekker als toen ik ze eventjes in de winkel pastte. Heerlijk dus. Ze hebben een prachtig voetbed en zijn ook super lekker zacht gevoerd, verder zijn ze iets breder wat wel fijn is voor mijn kleine teentjes die altijd eigenwijs naar buiten steken.
Op de foto draag ik ze met een Blue Blood jeans, een shirtje van H&M, een dik ZARA vest en een sjaal ook van H&M. Oh ja en met een lekker wetlook, maar dat kwam alleen maar door tijdgebrek, zo ga ik niet over straat hoor ;-)
Liefs.

>Exams & Comfort-shopping

>

Na een heel erg On-Annemerel-in-2010-waardig stilzwijgen heb ik nu toch eventjes tijd gevonden om jullie over mijn altijd zo turbulente wonderlijke leventje te verlichten. 
Donderdag dus tentamen, veel te vroeg. Om zes uur stond ik naast mijn bed, een kwartiertje later zat ik bij mijn vader in de auto op weg naar het station. Verliep allemaal prima. Was ruim op tijd voor de trein, had mijn aantekeningen en een thermoskan hete thee in mijn tas en het zou gewoon allemaal goed komen. Totdat ik op het perron stond en er opeens wel heel erg veel mensen stonden. Wat vreemd, het is kwart voor zeven? Dan is het toch meestal niet zo druk. 
Een paar minuten later begreep ik waarom. Er reden alleen pendeltreinen en die kwamen niet al te frequent. Iets met een ongelukje tussen Rotterdam en Schiedam, reizigers werden verzocht via Den Haag Centraal te reizen. Top Den Haag Centraal was een half uur met de tram en mijn trein die ik eventueel vanaf Den Haag Centraal zou kunnen nemen om net op tijd te komen ging over vijf minuten. Stress, ik? Nee. Absoluut niet. Alleen beetje paniekerig.
Ik belde mijn papa, met een trillende stem, en gelukkig stond die binnen een kwartier alweer bij het station. Mijn enige mogelijkheid om op tijd te komen was als hij me naar Amsterdam Weesperplein bracht, dus zo geschiedde. Onderweg hoorde we op de radio dat het natuurlijk abnormaal druk was voor de donderdagochtend en gaf ons navigatiesysteem verschillende files aan, maar dat is alleen maar logisch. Want als het tegen zit, dan zit het natuurlijk altijd ook meteen goed tegen. 
Uiteindelijk was ik net op tijd, ben ik door het voor mij onbekende gebouw heen gerend op zoek naar de zaal en kon ik uiteindelijk toch wel weer rustig beginnen. Het tentamen, tsja.. wat zal ik daar is van zeggen. Het kwam me allemaal wel bekend voor en ik heb ook genoeg ingevuld, dus ik hoop er maar het beste van. 
Toen ik klaar was moest ik mezelf natuurlijk eventjes verwennen en ik zou dat in de Kalverstraat, bij de H&M (budgetverantwoord) gaan doen. Maar ik haat metro’s, dus ik ging lopen. Op gevoel, want mijn iPhone werkte niet mee. Uiteindelijk kwam ik na een half uur lopen door niemandsland plots op de Leidsestraat. Ja en wat doe je als je daar bent, dan laat je de H&M gewoon de H&M en dan ga je naar Shoebaloo en onder het mom van ‘ik heb nog goede sneakers voor mijn werk nodig’ koop je schoenen die ver boven je budget liggen en waar je tien paar schoenen bij de H&M van had kunnen kopen.
Maar ze zitten heerlijk, mijn Dior sneakers en daar gaat het om. Twee jaar terug had ik Prada’s en echt ik heb een hele zomer top gelopen. Vorig jaar was ik zuinig en kocht ik steeds ‘net – niet’ schoenen. Gevolg: hele zomer rot gelopen en uiteindelijk nog meer geld kwijt dan aan mijn Prada’s. Die veel te dure, maar toch ook wel heel erg mooie Dior sneakers zijn dus gewoon een geweldige investering. Want kijk, nu heb ik goede schoenen, kan ik langer werken, en dus meer geld verdienen. 35 uur voordat ik ze heb terugverdiend. Nou zeg dat je 5 uur per week meer kunt werken heb ik ze binnen 2 maanden terug! Ik zeg win-win.
Wat ik na mijn schoenenavontuur gedaan heb? Werken, op mijn nieuwe schoenen. En vandaag? Mijn kamer opruimen. Het is leuk hoor, een overvolle kledingkast, maar brengt wel wat mindere zaken met zich mee. Ik heb gewoon geen plek om alles op te hangen dus ligt de helft maar door mijn kamer te zweven. Echt, de gemiddelde mannelijke studentenwoning ziet er nog beter uit dan mijn kamer. Ik wil er gewoon niet eens zijn zo’n bende is het er. Maar kleding wegdoen? Ben toch zeker niet gek! Minder gaan shoppen? Leuk idee, werkt niet. Gewoon wat vaker opruimen dus.
Liefs :)