>She went back behind the wheel

>

Gistermiddag stapte ik weer in de auto, me dit keer volledig bewust van de gevaren en de problemen die zomaar eventueel konden ontstaan. Ik ging iets doen wat ik nog nooit gedaan had, ik ging in mijn eentje over de snelweg naar een plek waar ik nog nooit van mijn leven geweest ben.
Rotterdam Alexandrium. De Primark.
Ik kan jullie met trots vertellen dat mijn reisje zeer spoedig verliep. Ik ben in een keer goed gereden, heb hem niet een keer af laten slaan, heb zelfs een doodenge parkeergarage zonder schrammetje overleefd. Op de snelweg heb ik niet als een trutje gereden, maar toch ook weer niet zo hard dat mijn rijbewijs zou worden afgepakt, ik heb muziek geluisterd op normaal geluidsniveau en mijn telefoon heb ik gewoon achterin gelegd, op stil. Lieve jongens en meisjes, ik kan het dus wel. Als ik maar gewoon een beetje nadenk.
Rotterdam Alexandrium was trouwens hels. Jezus wat een drukte, is dat altijd zo? Nu was het natuurlijk meivakantie en het lijkt wel of het winkelcentrum de nieuwe efteling is ofzo. Echt helemaal gek. De Primark, waar ik voor ging, sloeg alles. Er stond een rij voor de kassa die gewoon als een slangetje door de hele winkel liep. Ik had twee paar schoenen gevonden maar ging daarvoor toch echt niet in die rij staan. Ik ga wel een keertje om negen uur ofzo. Als dat helpt.
Bij de ZARA ben ik wel geslaagd. Was eigenlijk niet van plan om veel geld uit te geven, maar kon dit jasje echt niet laten hangen. Mijn vriend noemt me Ai Ai Kapitein, maar ik vind hem prachtig (en hij eigenlijk ook, maar hij vindt dat op de een af andere manier moeilijk om direct te zeggen..)
Liefs,
Annemerel
Oh ja vandaag is ook weer mijn nieuwe blog voor I Love Beauty News online! Go Check it outtt!

>She’s no driver

>

Soms denk ik dat het beter zou zijn als ik nooit meer achter het stuur van een auto plaats zou nemen. Niet alleen voor mijn eigen veiligheid, maar ook van die van mijn medemens en de autootjes die mij als bestuurder moeten verduren.
Ik reed vrijdag welgeteld twaalf hele kilometers. Twee ritjes, eentje naar mijn werk en eentje naar de plaatselijke supermarkt. En er zijn drie momenten geweest dat mijn rijbewijs gewoon afgepakt had moeten worden.
Het begon allemaal redelijk goed, ik reed naar mijn werk, parkeerde netjes mijn auto recht in het vak, nee het ging allemaal nog prima. Het ging pas fout toen ik uit wilde parkeren. Ik zette mijn auto in zijn achteruit en ineens stond mijn stuur vast. Huh? Ik heb getrokken aan dat ding, dat wil je niet weten, maar er was geen beweging in te krijgen. Wat er gebeurd was? Ik had de auto niet in z’n achteruit gezet maar in z’n vier, de moter was afgeslagen, wat ik niet gehoord had omdat de muziek afschuwelijk hard stond. Erg dom, maar gelukkig geen schade en volgens mij heeft niemand het gezien.
Toen ging ik naar de supermarkt, aan mijn voeten teenslippers. Vrij dom. Ik stond voor het stoplicht en had het helemaal naar mijn zin. Ik zong mee met zo’n heerlijk fout Miley Cyrus (Party in the USA) ik was nog net niet aan het dansen (het enige wat me tegenhield was de ruimte in de Ford KA). Toen het stoplicht op groen ging had ik een klein probleem. Mijn teenslipper was op de een of andere manier met de koppeling verstrengeld geraakt dat ik absoluut niet mijn koppeling in kon trappen en dus niet weg kon rijden. Lichte paniek. Mensen achter me begonnen te toeteren (dat was zelfs over m’n loeiharde muziek heen te horen). Net op tijd besloot ik mijn teenslipper uit te schoppen en kon ik toch nog mijn koppeling intrappen en was ik in ieder geval door het groene licht (de mensen achter me hadden vast minder geluk…)
Mijn stomste fout maakt ik bij de Albert Heijn. Ik had m’n boodschappen gedaan, kroop achter het stuur toen mijn oog op de Grazia viel. Ik begon te bladeren en pas zo’n tien minuten later dacht ik ‘oh ja ik sta op een parkeerterrein, laat ik eens wegrijden’. Ondertussen was de minder tegenover in het parkeervak weggereden en ik dacht ‘mooi dan kan ik gewoon doorsteken en rechtuit het parkeervak uit. Dat was stom. Want dat kon dus helemaal niet! Er zat nog een half voetbalveld tussen wat me eventjes niet was opgevallen en waar ik dus doodleuk doorheen ben gereden. Maar niet nadat de moter natuurlijk halverwege was afgeslagen omdat de auto niet berekend was op zo’n hobbel. Ik heb de onderkant van de auto gecontroleerd, er is geen schade.. maar toch.. ik moet in het vervolg toch iets beter opletten!
En sinds vrijdag ben ik dus maar niet meer achter het stuur gekropen. Mijn ouders zijn op vakantie, wat betekent dat ik de auto kan gebruiken wanneer ik wil, maar ik doe het niet meer. Hij staat daar prima geparkeerd, ik neem wel gewoon de fiets!
Liefs.

>

De laatste tijd ben ik een klein beetje geobsedeerd met sieraden. Het is samen met tassen ook eigenlijk ook nog het enige waar ik echt veel geld aan uitgeef. Kocht ik vroeger al mijn kleding van merken als Blue Blood, Miss Sixty en Filippa K, tegenwoordig is het bijna altijd H&M of ZARA. Laatst zei mijn moeder.. Oh An het maakt niet uit dat je helemaal in H&M gekleed gaat, het gaat pas echt erg worden als ook je schoenen bij de H&M vandaan komen. Thanks mam, de schoenen die ik op dit moment draag zijn van de H&M, maakt mij dit zielig?
Absoluut niet. Vind ik. De H&M wordt steeds leuker en ZARA is natuurlijk ook prachtig. Iets duurder, maar ook wel van iets betere kwaliteit. En als ik alles gewoon lekker blijf combineren met Tiffany’s, Ti Sento en mijn Marc by Marc Jacobs of Lanvintas, ben ik toch nog steeds niet helemaal een massaproduct. En wat dan nog?
Liefs

>My semi-official skirtsday

>

Voor mij is het vandaag officieel rokjesdag. Het is eindelijk een keertje semi-lekker weer op m’n welverdiende vrije dagje. Inmiddels hangt er wel van die vieze sluierachtige, maar toch ook wel weer erg dikke bewolking, maar het is broeierig warm en ik hoef mijn benen voor de verandering eens niet met een broek, panty, maillot of legging warm te houden, dus ik ben allang gelukkig. 
Het is nou niet meteen dat ik vandaag ineens allemaal rokjesdag-achtige activiteiten op het programma heb staan. Een terrasje zit er bijvoorbeeld niet in. Ik heb net mijn ouders en zusje uitgezwaaid die voor iets meer dan een week richting Italië zijn vertrokken. Het werd een iets emotioneler afscheid dan gepland, waarschijnlijk door de combinatie ‘die periode van de maand’ en de film ‘Komt een vrouw bij de dokter’ die ik vanmorgen om zeven uur (voor het eerst!!!) in bed heb liggen kijken. Serieus, die film kun je toch echt beter ’s avonds kijken, ik ben nu al de hele dag emo. hè bah. 
Mijn verdere programma van vandaag staat nog niet echt vast. Ik ga niet werken. Dat is een ding wat zeker is, ik ben echt te moe, te versleten en (eigenlijk ook te lui) om ook vandaag weer naar mijn werk te gaan. Als ik verstandig ben dan doe ik vanavond wat aan mijn scriptie (die ik over vijf dagen moet inleveren) maar verstandig ben ik al veel te vaak, dus misschien maak ik er wel een Ben & Jerry avond van. Of een fruit avond, want eigenlijk heb ik heel veel trek in mango en ananas en aardbeien en frambozen.. Zou wel een stuk gezonder zijn en misschien ook nog wel lekkerder. Kan natuurlijk ook de low fat mango en ananas bekers van Ben & Jerry halen, dan heb ik het allebei.. U ziet dames en heren, ik ben er nog niet helemaal uit..
Waar ik wel uit ben? Dat ik vanavond IETS moet gaan doen, want vrijdag, zaterdag en zondag ben ik weer de gehele dag van elf uur ’s ochtends tot ’s nachts aan het werk. Niet dat ik dat echt vervelend vind, maar moet nu natuurlijk niet mijn tijd gaan verdoen met 100000x dezelfde website vernieuwen, daar word ik zeker niet gelukkiger van :)
Liefs

>Braveheart

>

Sam Galesloot is 25 jaar, heeft een middelbare schoolopleiding doorlopen en overweegt een rechtenstudie. Niks bijzonders zou je zeggen, maar Sam is in fysiek opzicht tot vrijwel niets meer in staat. Sinds zijn vijfde lijdt Sam aan een progressieve spierziekte, hij raakt verlamd, wordt nagenoeg doof en blind en ligt 24 uur per dag aan de beademing, maar aan opgeven denkt hij eigenlijk nooit. Zijn hart blijft kloppen en in geval van nood wil hij gereanimeerd worden. Geestelijk is er niks met Sam, hij heeft een IQ van 140.
Ik vind dit zo knap, zo bewonderenswaardig en ongelooflijk moedig. Het doet me denken aan mijn vriendinnetje Anika die ook tien maanden aan een spierziekte leed, maar het helaas niet heeft gehaald. Ook zo moedig, zo sterk en voor de buitenwereld altijd opgewekt. Tot op het laatste moment zo zorgzaam voor anderen. 
Soms zou ik willen dat ik ook zo sterk was. Want ik doe altijd wel net alsof ik ga voor de titel miss positive en ik heb ook altijd wel de juiste bedoelingen, maar de moed zakt ook bij mij heus wel eens in de schoenen. Ik word vaak genoeg bevangen door een stressaanval, waarschijnlijk voor een groot deel te danken aan mijn drukke bestaan, ambitieuze ideeën en perfectionistische geest. Maar het is niet nodig, echt niet.
Opgeven, zenuwinzinkingen, stress-attacks, het is allemaal zonde van de tijd. En nu beloof ik plechtig dat ik alleen nog maar positieve (althans zal proberen) gedachten te hebben.
Een documentaire over het leven van Sam is vanavond om 22.10u te zien op Nederland 1

Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close