>On the edge

>

Grmbl.. het was te verwachten, na een weekje hard werken (wat ik na een maandje ‘tot mezelf komen’ niet meer zo gewend was) staat mijn gezondheid nu weer op alarmfase rood, instortingsgevaar.
Het was nog niet eens zo heel erg veel, 42 uur, niet iets wat ik nooit eerder gedaan had. Maar gecombineerd met achterstallig scriptiewerk van de wintersport, andere studie opdrachten die deze week ook gewoon weer doorgingen, colleges die ik in Amsterdam moest volgen, shopavontuurtjes die absoluut niet konden wachten, lunchafspraakjes met lieve vriendinnetjes, een hervonden liefde voor hardlopen en een andere hervonden liefde, nachtelijke OC marathons, was het toch net iets te veel. Mix dit alles met een zieke collega die wel gewoon de hele week aan het werk was.. en volgens mij is het kwaad dan wel geschied?
Een zeurhoofd, een loopneus, een pijnlijke keel, abnormaal werkende darmen, spierpijn (zelfs in mijn kaak) en algehele lamlendigheid.

Tsja en deze week gaat ook gewoon weer alles door. Mijn scriptie heeft inmiddels nog meer achterstallig onderhoud, over twee weken is het tentamenweek en ook voor deze week heb ik al weer twee eetafspraakjes staan en twee verjaardagen staan. 
Of ik terug verlang naar de rust van januari? Absoluut niet… een maand alleen maar met jezelf bezig zijn was misschien wel even goed, maar dat moet je ook zeker niet te lang doen. Maar een dagje rust, een dagje dat ik eventjes uit kan rusten zonder zorgen voor de dag van morgen, ja dat wil ik echt nu. Maar als ik nu in bed ga liggen weet ik heel zeer zeker dat ik mezelf alleen maar verder de nesten in werk.
Dus wat nu? Geflankeerd door groene thee, coldplay, sinaasappels, bananen, kiwi’s, appels en strepsils ga ik deze dag gewoon overleven en mijn scriptie.. die ga ik gewoon weer laten leven. Want hallo? Ik heb al mijn vakken in een keer gehaald, dan moet ik zo’n scriptie toch ook gewoon normaal kunnen maken?
Liefs.

>Happiness is…

>

May I present to you, Annemerel, sans make-up & with a dash of colour…
Photobucket Photobucket Photobucket 
Ik ben gelukkig, ik ben vrolijk, ik ben op de weegschaal geweest, baalde vijf minuten na de schokkende ontdekking nog geen ons te zijn afgevallen, was toen gelukkig al weer heel snel vrolijk toen ik zonder moeite in mijn strakke skinny gleed. Was gister even verdrietig toen vrijwel het gehele personeel van elzenduin inclusief mijn significant other met z’n alle uit gingen, was vanmorgen toen ik om negen uur uitgeslapen wakker werd toch wel heel erg blij dat ik me niet had laten verleiden tot drank en broodjes shoarma. Baalde even toen ik aan mijn scriptie wilde beginnen en ik er achter kwam het verkeerde boek uit de Universiteit’s Bibliotheek te hebben meegenomen. Was daarna weer gelukkig omdat ik daarom lekker met mijn dikke pil over de moderne Duitse geschiedenis in het zonnetje in de tuin kon zitten. Werd met nog meer geluk overspoelt toen ik een uurtje heerlijk al mijn zorgen in de duinen van me afrende. En nu nog steeds voel ik me voldaan. Ik heb mijn nieuwste liefde, mijn vrolijk gekleurde sjaal comfortabel om mijn nek geslagen en ik zit heerlijk in het zonnetje even te genieten, voordat ik weer naar mijn werk ga.

Ja weet je wanneer je weet dat je je leven op een rijtje hebt? Als je gewoon gelukkig bent zonder dat je een duidelijke reden voor je geluk kunt aangeven.

Amen.

Liefs,
Annemerel

>Parisienne

>

Kleur zul je mij niet snel zien dragen. Het is grijs en zwart wat van de winter de klok sloeg. Sinds een maandje draag ik af en toe ook wat wit en soms heb ik een bruin accentje. Maar daar gaat verandering in komen. Mijn ‘meest gedragen’ kledingrek heeft sinds dinsdag namelijk een kleurrijke toevoeging en dat valt gelukkig  niet zo’n heel klein beetje op.
De wit met knalroze gestreepte indringster is een prachtig fijn gebreid truitje van de geweldige Sonia Rykiel collectie voor H&M. Gister droeg ik d’r op mijn zwarte bodycon rokje met mijn suede zwarte enkellaarsjes en ik voelde me spontaan heel erg frans. Parisienne chic, met mijn haren in een semi-serieus knotje.
Nu kan ik echt niet meer wachten om Parijs echt te gaan zien, voelen, proeven en beleven. Want ja, je leest dit toch echt goed, ik ben nog NOOIT in Parijs geweest. Het is een schande, maar ondanks vele ‘spontane’ pogingen heb ik nog nooit de eifeltoren gezien, heb ik nog nooit over de champs elysees gewandeld en erger nog, heb ik nog nooit warenhuis Colette van binnen kunnen bewonderen.
Yup, het is een klein drama, maar het komt allemaal goed. Want… ik ga een nachtje naar Parijs! Samen met mon amour. We slapen in Hotel Savoy en we gaan heel erg lekker eten en naar Colette. Nu alleen nog even een datum vinden, dan ben ik helemaal gelukkig, want dan kan ik het heel groot in mijn filofax zetten met allemaal hartjes en bloemetjes en uitroeptekens eromheen.
IK GA NAAR PARIJS! (en jullie kunnen vast wel raden wat er sowieso mijn koffer in gaat..)
Liefs,
Annemerel

>That Ass

>

De weegschaal heb ik sinds die donkere vijfde van februari niet meer gezien, maar vandaag probeerde ik voor de grap wel weer even mijn aller liefste, mooiste, en tegelijkertijd ook strakste spijkerbroek. Mijn mooiste Blue Blood, de skinny die ik ergens aan het eind van de zomer voor het laatst gedragen heb (met enorme buikkrampen, omdat ‘ie eigenlijk gewoon te klein was), ja die broek die…
PAS IK WEER!
Goed dat kwam vast niet meer als zo’n verrassing. Ik bedoel met zo’n foto en introductie was dat natuurlijk wel een klein beetje te verwachten; maar het idee was leuk.
De hele maand februari heb ik geleefd als een non. Ik heb geen alcoholische versnapering aangeraakt, ik deed vier keer in de week een half uurtje power yoga en twee keer een uur cardio. Het enige ‘slechte’ tussendoortje wat ik (stiekem toch wel iedere dag) gegeten heb is extra pure chocolade. Ik heb aan geen enkele vreetbui toegegeven en weet inmiddels al niets eens meer hoe muffins en cupcakes smaken. Maar het is me gelukt; mijn broek krijg ik weer dicht.
Die weegschaal ga ik voorlopig trouwens nog niet op. Ergens ben ik een beetje bang dat dat ding mijn humeur toch weer gaat verpesten! Natuurlijk zou ik daar boven kunnen staan, maar zover ben ik helaas nog niet. En wat zegt zo’n getalletje nou eigenlijk? Het is niet dat dat getalletje ergens midden op mijn voorhoofd geschreven staat, toch?
Nu moet ik alleen nog eventjes bedenken hoe ik dit ga vieren. Morgen met een stukje chocoladetaart van de Starbucks zou natuurlijk wel lekker zijn, maar ik ben bang dat mijn knoopje dan weer open zal springen. Een nieuwe toevoeging voor mijn kledingkast is natuurlijk ook niet verkeerd, maar ik ben zo ongeveer bankroet en ik heb vanavond mijn kast eens een goede schoonmaak gegeven en ben tot een schokkende conclusie gekomen. Ik heb zoveel kleding die ik graag zou willen dragen, maar waar ik gewoonweg geen tijd voor heb, omdat er nou eenmaal maar zeven dagen in een week zitten. Nee ik denk dat ik dit gewoon ga vieren met een lekkere DVD en een heerlijke pot groene thee, verantwoordelijk van mij he?
Liefs,
Annemerel

>Spring is in the air!

>

Photobucket

Soms heb je van die momenten, dat je gewoon eventjes heel erg gelukkig bent. Je zorgen komen morgen, of misschien overmorgen wel weer. Je voelt je gewoon vitaal, springlevend, vol energie, wil het liefst een gat in de lucht springen ook al weet je eigenlijk niet precies waarom. In de spiegel ziet het er ook ineens goed uit, die stevige benen lijken ineens mooie vormen te bezitten, er is geen puistje te zien. Ja dat soort dagen zijn echt fijn en helaas een schaarstegoed. Maar vandaag, is voor mij zo’n dag.
Ik werd wakker van de zon die prikte in mijn ogen, hoewel dat eerlijk gezegd niet meteen een goed humeur opleverde (de zon prikte echt en het begon in samenwerking met mijn katten-haren allergie echt te jeuken), maar alles wat daarna kwam maakte het meer dan goed. 
En het gekke is eigenlijk zijn er helemaal niet zulke bijzondere dingen gebeurd. Het enige wat ik gedaan heb is een uurtje hardlopen door de duinen, met een stralend zonnetje en mijn wintersport-afspeellijst op mijn iPod. Dat gaf best wel een heel erg goed gevoel. En nu zit ik in de tuin, alweer in het zonnetje. Ik heb mijn leren jasje aan, mijn sjaal zit drie keer om mijn nek geslagen en mijn voeten moet ik warm houden in mijn uggs. Het is duidelijk nog geen zomer, maar ik voel en ruik de lente en de zon die mijn gezicht verwarmt maakt mij godsgruwelijk gelukkig.
Ik heb verdomme vlinders in mijn buik, zo’n gevoel. Zo’n onoverwinnelijk, opgewonden gevoel. 
Misschien moet ik toch maar een huisje in California gaan zoeken. Ik ben duidelijk voor zonnig-weer geboren. 
Liefs,
Annemerel

Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close