>

Rara wat is dit…? Twitteraars zullen het antwoord misschien al wel weten, maar de rest zal waarschijnlijk een beetje in het duister tasten.. dit, jongens en meisjes is nou een wortelkanaalbehnadeling. Een wortelkanaalbehandeling bij mij die ik zelf live heb mogen meemaken via de videocamera die op mijn mond gericht stond.
Jullie weten vast nog wel dat ik van de winter best wel last van mijn kies had. Vorig jaar zomer heb ik een vulling in een kies gekregen, maar in plaats van dat het probleem daarmee was opgelost, kreeg ik steeds meer pijn in mijn kies. Op de foto’s was niks te zien, het enige wat ze zagen was dat mijn tanden waren afgesleten en dus trok men de conclusie dat ik gewoon een knarsetander was. Eerlijk gezegd heb ik het misschien ook wel een klein beetje naar die prognose gestuurd, het enige wat ik hoefde te doen was happen en ‘s nachts met een dingetje slapen.. geen prikken, geen tangen, niks engs hoefde er aan te pas te komen.
Toen ik twee maanden met het bitje had geslapen was de pijn plots verdwenen, maar zo’n twee weken geledne kwam het terug. Eerst kon ik het nog onderdrukken met zo’n drie pijnstillers per dag, ik dacht, dat gaat gewoon vanzelf wel weer over, net als de vorige keer. Maar al snel werd de pijn heviger. Ik werd ‘s nachts wakker, kon de laatste nachten niet eens meer slapen (als ik mijn hoofd neerlegde deed mijn hele kaak pijn) en afgelopen donderdag was ik aan het werk, ik stond een gerecht aan een tafel uit te leggen toen de pijn ineens zo hevig werd dat de tranen in mijn ogen sprongen. Dat was de druppel, ik moest a la minuut naar de tandarts want zo kon ik geen moment langer meer leven.
Ik mijn moeder gebeld (de tandartsassistente) zij mij opgehaald, haar tandarts (die al vrij was) opgebeld om te vragen of hij alsjeblieft nog even wilde komen. Als een gek naar Scheveningen gereden (stond natuurlijk voor iedere stoplicht drie kilometer file) en het enige wat ik kon denken was ‘spuit me plat, spuit me plat, spuit me alsjeblieft compleet plat want dit…’ Nou als ik zo denk, prikkenangst, dan moet er wel heel wat aan de hand zijn.
Een uur heb ik in de stoel gelegen. Bleek nou, mijn zenuw was van de winter afgestorven, vandaar dat ik toen zoveel pijn had, toen hij eenmaal dood was had ik er geen last meer van. Maar dat rottige ding was nu dus gaan ontsteken en nu kon ik er dus echt niet meer onderuit. Wortelkanaalbehandeling.
Uiteindelijk vond ik het allemaal wel meevallen. Vergeleken met de pijn van die middag stelde die verdoving geen reet voor. Het duurde dan wel meer dan een uur en mijn iPod maakte spontaan geen contact meer met mijn oortjes waardoor ik al het boren hoorde, uiteindelijk was het best te doen. Onderweg naar mijn werk heb ik zelfs met mijn verdoofde bek nog een patatje weg weten te werken, ik had zo’n honger! Had de hele dag niks durven eten, dus was wel toe aan iets.
Lessen geleerd:
Minder snoepen, lolly’s laten voor wat ze zijn.
Beter mijn tanden poetsen.
Eerder naar de tandarts gaan.
Liefs,
Annemerel

>

Tekenen
Met de Superswyper
Vriendinnetjes

Voordat ik begon met m’n scriptie wist ik absoluut niet wat me te wachten zou komen te staan. Moest ik zenuwachtig zijn, werd dit moeilijk, zou het uiteindelijk meevallen? Nou het werd dus moeilijk.
M’n onderwerp had ik vrij snel bedacht. Ik wilde iets met afslankproducten en autoriteitsargumentatie. En gezien mijn voorliefde voor foute roddel en achterklap kom je dan al snel bij beroemdheden uit. Een hoofdvraag formuleren was een heel ander verhaal, die werd iedere week anders, en vond zijn uiteindelijke formulering pas op deadline-dag.
Het maken van m’n scriptie ging alles behalve van een leiendakje. Mijn eerste probleem was dat ik überhaupt geen voorbeelden kon vinden van beroemheden die afslankmiddelen aanprezen. Toen ik die eenmaal gevonden had was ik helemaal niet blij met de advertenties die ik moest gaan analyseren, wat moest ik hier in godsnaam mee. Maar ik geloofde er toen nog in dat het uiteindelijk allemaal wel goed zou komen, dus ik schreef vrolijk verder en toen ik de advertenties moest gaan analyseren deed ik eigenlijk zomaar wat.
Begin mei leverde ik mijn conceptversie in, een week later, op elf mei, de dag voor mijn 21ste verjaardag had ik een gesprek met mijn scriptiebegeleidster, mevrouw Snoeck Henkemans. Toen ik haar kamertje inliep voelde het als een moeilijk doktersgesprek, toen ik het kamertje verliet had ik het gevoel dat de dokter mij zojuist verteld had dat ik nog maar een paar maanden te leven had.
Mijn scriptie was op z’n zachtst gezegd niet zo goed, het was onsamenhangend, niet wetenschappelijk en bovendien in slecht Nederlands geschreven. Een half uurtje heb ik ’s avonds gehuild, om vervolgens de volgende de dag mijn verjaardag dubbel en dwars keihard te vieren. De dag erna zat ik braaf om negen uur met mijn laptop en al mijn verzamelde informatie aan tafel. Ik opende een nieuw worddocument en ben volledig opnieuw begonnen.
In twee weken schreef ik een compleet nieuwe scriptie, niet zonder de nodige stress natuurlijk, toen m’n scriptie naar mijn idee klaar was stuurde ik hem naar m’n studievriendinnetjes Linda, Laura en Nathalie die er heel lief naar hebben gekeken en aanwijzingen hebben gegeven. Nathalie maakte op dat moment een rondreis door Noord Amerika maar wist toch zoveel aanwijzingen te geven met wijzigingen bijhouden in word, dat ik na mijn laatste pagina van mijn scriptie nog tien bladen met aanwijzingen had. Goed op dat moment leek het net alsof mijn scriptie weer net zo’n prutje was als de eerste keer, maar ergens wist ik ook wel dat ik me daar gewoon niks van aan moest trekken en goed naar Nathalie moest luisteren.
Eind mei leverde ik m’n scriptie weer in en toen kon het wachten beginnen. 17 juni zou ik de uitslag te horen krijgen en eerder verwachtte ik ook geen mailtje. Maar die kwam er wel, op de vijftiende al. Ik zat nietsvermoedend in de tuin een kopje thee te drinken voordat ik naar mijn werk ging, toen ik ineens het geluid van een nieuwe mail uit mijn telefoon hoorde komen. Ik opende mijn mail, zag tot mijn schrik een mail van mevrouw Snoeck Henkemans staan, in kleine lettertjes zag ik een 6 en toen belandde ik in een soort van roes, met als gevolg ik verwijderde de mail. Toen ik nog eens wilde kijken, stond daar nou echt een 6? Was de mail verdwenen en nergens meer te vinden. Uiteindelijk heb ik mijn laptop opgestart en stond de mail bij mijn verwijderde items, ik had inderdaad een 6! Ik ben serieus nog nooit zo blij geweest met een 6.
Goed nu zijn jullie vast benieuwd naar mijn uiteindelijke hoofdvraag en conclusie, wees gerust ik mag niet te lang spreken dus ik houd het kort..
Mijn hoofdvraag was uiteindelijk:
Op welke manier wordt er in online advertenties voor afslankproducten strategisch gemanoeuvreerd met beroemdheden als autoriteit en gebeurt dit op een redelijke manier?
Het antwoord op die vraag kort samengevat:
– Beroemdheden proberen zichzelf te vereenzelvigen met de lezer
– Beroemdheden delen graag hun succesverhaal om de lezer te overtuigen
– Beroemdheden kunnen ook een dubbelrol op zich nemen, dat zij niet alleen gebruikerservaring hebben, maar ook die van deskundige (dit deed een beroemde fitness instructrice)
– In iedere tekst worden alleen de positieve gevolgen van de producten genoemd, zij laten de wenselijke aspecten naar voren komen en de negatieve laten zij achterwege.
Iedereen zegt nu natuurlijk ‘Oh Annemerel je hebt het helemaal zelf gedaan’ maar daar denk ik toch echt anders over. Ik wil allereerst mijn scriptiebegeleidster bedanken, want dat gesprek op elf mei was dan misschien wel niet zo leuk, het heeft me wel wakker geschud en daardoor ging ik er toch nog kei hard tegenaan. Ik wil mijn ouders, vriend, broertje en zusje bedanken voor het nalezen van mijn scriptie en al die stress en troep die ik al die weken veroorzaakt heb. Ik wil Linda, Laura en Nathalie, mijn kritische doch rechtvaardige lezers bedanken. En jawel, hier niet aanwezig maar mogen toch niet vergeten worden, mijn twitter en web-log volgers die me iedere dag weer bemoedigende berichtjes gestuurd hebben.

Mijn scriptiepraatje afgelopen woensdag tijdens mijn diploma uitreiking van mijn bachelor Taal & Communicatie aan de Universiteit van Amsterdam. Ja lieve lezers, ik heb jullie echt echt écht genoemd!

Liefs,

>

Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket

Photobucket

Photobucket
Nu tweeënhalf jaar geleden zag ik haar voor het eerst, ze zat een paar tafeltjes verder in een college engelse grammatica. Op het eerste gezicht leek ze absoluut niet op te vallen maar haar in en in aardige persoonlijkheid was ze toch erg bijzonder, misschien was ze zelfs wel een klein beetje te aardig, liet ze zich te veel leiden, vond ze iets te veel goed.
Nu tweeënhalf jaar verder, allebei onze bachelor gehaald, herken ik Nathalie in niks meer terug. Ze heeft zichzelf geopend. Nog steeds aardig tegen iedere voorbijganger, maar nu ook met een eigen mening. Een idee waar ze in geloofd, wat ze verkondigd en wat ze volgens mij ook zeer zeker waar zal gaan maken. Ze straalt zelfverzekerdheid uit, zelfbewustheid. En natuurlijk geloof ik dat ze nog steeds wel eens een kleine paniekaanval heeft als ze alleen op haar kamertje haar toekomst overdenkt, maar hallo, wie heeft dat in vredesnaam niet? 
Ik heb gister een heerlijke middag gehad met Nathalie bij George W.P.A. in Oud Zuid. Even waanden wij ons in die wereld en toen het tegen vijven liep zeiden we tegen elkaar ‘voordat ik naar Amsterdam kwam om te studeren, had ik me Amsterdam precies zo voorgesteld’ We aten Steak Tartaar en Lamsrack, dronken een glaasje Sauvignon Blanc en eindigde met Cheesecake en Crème Brulee. 
Voldaan liepen we terug naar het Centraal Station, we bekeken nog een paar boten bij de Sail, al ging het alleen maar om het idee dat ook even meegemaakt te hebben. We seriously had the best afternoon :)
Liefs,
Annemerel

 

Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
We zouden iets leuks gaan doen, maar ik mocht niet weten wat. Ik moet zorgen dat ik een setje schone kleren bij me had en een tandenborstel was ook wel gewenst. De volgende dag zou ik niet voor twaalf uur kunnen werken, maar we bleven wel in Nederland.
Dat was het eerste plan dus, niet van mij maar van mijn vriend. Het originele plan viel een klein beetje letterlijk, maar ook zeker figuurlijk in het water. Wat het was, weet ik ook nog steeds niet, maar dat maakt niet uit. We zijn dinsdag een dagje en een nachtje naar Antwerpen geweest en dat moet minstens zo leuk als het originele plan geweest zijn.
Natuurlijk nam ik mijn camera mee inclusief een lege batterij, dus mooie foto’s zijn er helaas niet gemaakt. Mijn iPhone heeft mijn Spiegelreflex noodgedwongen moeten vervangen..
De dag ging in een roes voorbij, de details zijn allang weer vergeten. We reden naar Antwerpen, door mijn afleidende praatjes misten we ergens bij Rotterdam al een afslag, maar dat maakte niet uit. We lunchten bij Het Gebaar, Tartaar van Rund, Gebakken Langoustine, Carpaccio van Langoustine, Salade van Avocado en een dessert dat op zichzelf ook al meer dan genoeg zou zijn geweest. Een selectie van de kaart, alle vier de desserts in een ‘wat’ kleiner formaat met als absolute topper de mango met citroengras, yoghurt en pistache. God wat was dat lekker.
Om vijf uur liepen we naar buiten, snel een hotelletje geboekt, even naar de kamer, daarna glaasjes Cava drinken en tapas eten in de hotel lounge. Om vervolgens naar het volgende restaurant te gaan. De Godevaert, klassieke keuken, heerlijk gegeten. Maar niet zo spectaculair als onze lunch, hoewel deze toch een ster hadden en de eerste niet. Gekke mensen die michelinmannetjes.
Toen we tegen twaalven naar ons hotel liepen waren we verzadigd, of nou ja ik dan, vriend beweerde nog steeds honger te hebben en kocht nog even de halve avondwinkel leeg. Maar dat hebben we gisterochtend allemaal in het hotel achter ons kunnen laten, want toen we de hotelkamer eenmaal bereikt hadden was de energie toch echt op. Heerlijk hebben we geslapen.
Gisterochtend alweer vroeg aan het ontbijt want om twaalf uur moesten we al weer fris en sprankelend op ons werk verschijnen en dat is gelukt :). Vandaag nog een dagje werken en dan morgen lunchen met Nathalie in Amsterdam en ‘s avonds drankjes met Kim, heb er zin in! 

Liefs,
Annemerel

>

1. Huisje +/- 200000 euro in Den Haag, liefst in de buurt van het Centraal Station, minstens twee slaapkamers, ruime keuken, relatief nieuw of onlangs gerenoveerd, per direct.
2. Leuke baan in Den Haag, Amsterdam of iets wat er tussen zit. Liefst bij een tijdschrift of online magazine als redacteur, maar in ieder geval iets waarbij ik lekker veel mag schrijven, per direct.
3. Indien geen leuke baan, last minute master, eentje waar je je dus alleen maar voor hoeft in te schrijven, geen wachtlijsten, geen niks. Vooropleiding: Neerlandistiek, geen statistiek vereist, per september.
4. Een mooie leren tas waar met gemak een 13 inch Apple inpast, per direct.
5. Schrijfinspiratie, geen uitleg vereist denk ik, onmiddellijk.
Liefs,
Annemerel