Het is nu iets meer dan drie maanden geleden dat ik op een gezellige après ski avond, met wellicht één Aperol Spritz te veel in mijn lichaam, JA zei tegen de Hochkönigman trail. Niet wetende waar ik mezelf in ging storten. Dat weet ik op het moment van schrijven – donderdagavond – eigenlijk nog steeds niet precies. Ik weet dat het zwaar gaat worden, dat ik mezelf, mijn grote mond en mijn liefde voor Aperol Spritz ga vervloeken. Ik weet dat ik mijn verstand op nul moet zetten, ik weet dat ik moet genieten, ik weet dat ik niet op mijn klokje moet kijken, ik weet dat ik moet uitkijken dat ik niet val, ik weet dat ik bergop beter kan wandelen, ik weet het allemaal, maar hoe ik het daadwerkelijk ga vinden en wat ik straks allemaal ga voelen, al sla je me dood.
