>Just more whining about my thesis

>

Mijn lieve studievriendinnetje Nathalie (http://www.booksandfoodproject.com) zat afgelopen donderdag tien uur in de trein naar Montreal en heeft haar tijd iets te nuttig besteed. Ze heeft mijn scriptie ‘nagekeken’ en iedere (stomme) fout van mij aangestipt. En serieus, dat heeft ze goed gedaan, maar toen ik het nagekeken bestand opende viel ik toch wel zowat van mijn stoeltje, want halleluja, wat is Nathalie slim en wat lijk ik ineens oliedom. Gelukkig is Nathalie wel zo lief geweest om ook de goede puntjes aan te kaarten, zodat ik niet gelijk op de delete knop drukte en met drie flessen wijn de zee in ben gelopen, maar toch, het meeste was toch wel kritiek.
De afgelopen twee dagen ben ik dus weer heerlijk met mijn scriptie in de weer geweest. De tijd begint nu echt te dringen, dinsdagochtend moet ik hem toch echt loslaten. Ik weet dat het geen goede instelling is, maar ik heb zo’n gevoel dat het ook dit keer niet gelukt is. Ik zie zelf ook wel dat dit niet het meest briljante stuk uit de pragma-dialectische geschiedenis is. Maar ik hoop dat het goed genoeg is. Ik heb altijd alles netjes op tijd gehaald, heb slechts twee (!) tentamens in drie jaar hoeven herkansen (en dat was in mijn eerste jaar). Dan loop ik toch zeker geen studievertraging op door mijn scriptie? Dat mag ik toch zeker niet zomaar laten gebeuren?
Als het wel zo is, dan heb ik daar vrede mee. Ik wil er eigenlijk liever niet aan denken, maar ik kan er weinig aan doen. Mijn scriptiebegeleidster zal mijn scriptie heus niet voor niets onvoldoende beoordelen. Dan moet ik het volgend jaar gewoon over doen. Dan maar geen jaartje vrijheid, dan maar gewoon door gaan. 
Maar daar wil ik eigenlijk nog niet aan denken. Ik ga het gewoon halen, want ik heb nog 1,5 dag en in anderhalve dag kan ik heus wel bergen verzetten.
Liefs,
Annemerel

Follow my blog with bloglovin

>Traveling equals Drama

>

Ik ben een drama in de auto, met het OV kan ik ook vaker niet dan wel overweg en nu ga ik jullie vertellen dat ik te voet ook helemaal niet zo fantastisch ben.
Ik had gister mijn tentamen en ik had me prima voorbereid. Niet op het tentamen zelf, maar op de weg die ik moest lopen naar de tentamenzaal. Ik zou gaan lopen, want metro’s vind ik vies en ik weet nooit precies hoe ze werken (zal vast niet lastig zijn, maar ik heb vanwege de stank een zekere desinteresse). Natuurlijk regende het net op het moment dat ik wilde gaan lopen pijpenstelen. Ik probeerde de H&M voor een paraplu, maar de H&M dacht waarschijnlijk ‘het is bijna zomer, dan heb je geen paraplu nodig..’ dus ik had twee keuzes, veranderen in een verzopenkatje of me over mijn metro-haat heen zetten.
Ik besloot voor het laatste te kiezen. Ging allemaal prima, ik hoefde maar vier haltes dus hoefde niet eens na te denken welke metro ik zou kiezen (ze gingen namelijk toevallig allemaal naar die halte) en het ging nog relatief snel ook. Totdat ik uit de metro stapte en niet meer wist waar ik was. Op mijn kaartje die ik van Google Maps had geprint stond het metrostation niet en mijn iPhone had ik net uitgezet omdat ie bijna leeg was, dus die kon me ook niet helpen.
Uiteindelijk heb ik het gevonden, vijf minuten voor het tentamen begon (ik stapte 35 minuten daarvoor uit de metro). Ik ben in de tussentijd gevallen (voet ligt open en Marc Jacobs ballerina is voorgoed geruïneerd), ik heb mijn lunch weggegooid (omdat ik echt geen trek meer had door al die spanning), ik ben chagrijnig, ik ben moe, ik ben gestrest.. en nou ja nog 1000000 factoren waardoor ik mijn tentamen verpest heb (1 daarvan is dat ik niet goed genoeg geleerd heb, maar ook daar heb ik weer 100000 redenen voor).
De terugweg was echter nog een stukje erger. De regen was inmiddels gestopt en ik besloot toch maar te gaan lopen. Maar ik deed iets heel erg stoms, ik vertrouwde op mijn neus. Ik liep en ik liep maar door.. eerst langs Artis, toen langs een park.. en ik negeerde de bordjes waarop stond dat ik voor het station linksaf moest, nee ik moest gewoon rechtdoor, die bordjes waren gek.
Als ik dit nu lees denk ik, “die bordjes zijn gek Annemerel? Meen je dat nou serieus? Jij bent gewoon helemaal gek. Die bordjes staan daar toch zeker niet voor niets.” Op een gegeven moment liep ik dood en ik zag alleen nog maar water om mee heen, was ik op een eiland ofzo? Ik besloot toch maar mijn bijna lege iPhone aan te zetten en te kijken waar ik was. Toen ik zag waar ik was schrok ik beetje. Ik stond inderdaad op een soort van eiland en ik stond helemaal aan het eind van het eiland, vraag me niet hoe ze het noemen.. maar op de straatnaambordjes stond nog steeds centrum, dus ik dacht dat ik nooit zo heel erg ver kon zitten.
Ik voerde het Centraal Station in op mijn telefoon en wat bleek.. Nog 45 minuten lopen naar CS. Nee? Serieus? 3,5 kilometer? Ik heb over 30 minuten mijn trein nodig..
Fuck mijn neus! Fuck 3,5 kilometer! Fuck 45 minuten! Fuck mijn ballerina’s! Fuck mijn zware tas! Ik ga gewoon rennen. Toen ik uiteindelijk op een punt kwam waar ik het Centraal Station kon zien liggen kon ik alleen maar heel erg opgelucht zuchten. Uiteindelijk was ik er in precies 23 minuten. Ruim op tijd voor mijn trein, nog precies 7 minuten om een taartje te halen bij Starbucks te halen. Niet omdat ik het verdiend had, maar meer een beetje om mezelf te verwennen.
Liefs,
Annemerel

Follow my blog with bloglovin

>Even The Hague can be kind of beautiful with a little bit of sunshine

>

De weg van het kleine dorpje waar ik woon naar Den Haag heeft er volgens mij nog nooit zo prachtig uit gezien. Vorige week stelde ik al dat de zon alles mooier maakte, nou dat is wel weer een keer bevestigd. Ik draag trouwens het Filippa K jurkje dat ik op mijn verjaardag in Amsterdam kocht en de Tiffany’s ketting die ik voor mijn verjaardag heb gekregen. Er moet natuurlijk ook nog steeds een ‘Turning 21, part two’ komen, maar daarvoor moet ik eerst de camera van mijn vader arresteren, want die heeft ’s avonds de foto’s gemaakt :) En wat is nou een verjaardagsblog zonder verjaardagsfoto’s?
Liefs,
Annemerel

Follow my blog with bloglovin

Brownies & Raspberry candy

Koks willen dat ik een dikke kont krijg, ik zweer het je.. anders maak je dit toch niet? Een mix van brownies met frambozenschuimpjes.. Sinds ik weer veel aan het werk ben schiet het gezonde eetpatroon er toch iedere keer weer een beetje bij in en ik durf het bijna niet te zeggen, maar… ik heb al een paar weken mijn hardloopschoenen niet meer aangeraakt. Het wordt tijd dat ik klaar ben met m’n studie en de uurtjes die ik daar nu aan besteed kan inruilen voor wat meer sportiviteit.. zou me goed doen :) (denk ik zo maar eventjes..)
Liefs,

Annemerel

Follow my blog with bloglovin

>Thesis-breaks, History exams & Backyard hockey

>

De eerste versie van mijn scriptie 2.0 is een feit. 10011 woorden in compleet nieuwe zinnen, alinea’s, paragrafen en hoofdstukken zijn geschreven. Scriptie 1.0 diende eigenlijk alleen maar als kleine inspiratie. Ik vind het echt onwijs spannend om dit volgende week maandag in te moeten leveren. Op mijn vorige scriptie heb ik een aantal malen commentaar gehad, dus dan weet je wel iets (tenminste, dat dacht ik.. was ook verkeerd gedacht, maar goed het is toch anders..). Nu heb ik mijn scriptie verstuurd naar studievriendinnetje Linda (met wie ik samen het Twitteronderzoek doe) en Nathalie (die momenteel in d’r eentje door de VS reist en die jullie misschien wel kennen van ‘The Book & Food Project’).

Goed, nu heb ik dus eventjes twee dagen scriptiepauze. Betekent natuurlijk niet dat ik helemaal niks meer aan mijn studie aan het doen ben. Donderdag heb ik een lastig tentamen en het goede gevoel erover moet nog arriveren. Ik heb alle colleges bijgewoond, netjes aantekeningen gemaakt (en geleerd), heb super goede aantekeningen van een medestudent gekregen en de stof 1x goed doorgelezen, maar gisteravond werd ik toch wel heel erg zenuwachtig. Vanmorgen dus maar besloten om de gehele stof nog een keer door te lezen. Drama, want het is nogal wat. Het makkelijkste gedeelte heb ik nu in acht uren met slechts een enkel kwartiertje pauze gelezen. Vanavond nog een paar keer de aantekeningen doorlezen, morgen het moeilijke gedeelte (save the best for the last laten we maar zeggen) en dan hoop ik er donderdag toch klaar voor te zijn.

En ja lieve lezers, jullie zien het goed.. in dat ene kwartiertje pauze dat ik vandaag had, heb ik met mijn zusje in ons postzegeltuintje gehockeyd. Mijn zusje is sinds een weekje lid van een hockeyclub, maar ja zonder enige ervaring en zonder uitzonderlijk talent is het toch best lastig om als vijftienjarig meisje met hockey te beginnen. Nu oefenen we dus. Niet dat ik haar wat kan leren, ik heb zelf ook nooit gehockeyd en bij mij ontbreekt het hockeytalent en balgevoel ook. Maar ik kan de bal aanspelen en haar ballen stoppen. Tegelijkertijd was het voor mij heerlijk vijftienminuutjes mijn agressie van me afslaan. Lang achterelkaar leren gaat me namelijk ook niet in de koude kleren zitten :)
Liefs,
Annemerel

Follow my blog with bloglovin