Annemerel.com

>DIARY: How about the future?

>

De toekomst.. wat ik nu echt ga doen, wat ik nu eigenlijk doe. Die vraag krijg ik de laatste tijd zo vaak. Van familieleden die ik al een tijdje niet gesproken heb, van wildvreemden, maar ook van jullie.

Nou laat ik maar duidelijk beginnen, mijn toekomst en wat ik het komende jaar ga uitvoeren.. dat ligt nog compleet open. Eigenlijk ben ik nu net zover als een jaar geleden, ik heb nu alleen wel een diploma op zak. Vorig jaar schreef ik me in voor slechts één master en ik wist van te voren eigenlijk al dat ik daar niet zou worden toegelaten. En natuurlijk werd mijn vermoeden bevestigd, ik werd niet toegelaten voor de selectie master Tekst & Communicatie aan de Universiteit van Amsterdam.

Dus ik ging werken, of beter gezegd, ik bleef werken bij Elzenduin. Bij Elzenduin zit ik prima. Ik bedoel, het is een mooi hotel met een super gaaf strandrestaurant, onze gasten zijn vaak inspirerende mensen, ik werk met veel leuke jonge mensen samen en mijn baas inspireert ook. Ik bedien niet alleen, maar zit de laatste tijd ook veel achter de receptie, ik mag me met de PR bemoeien en eigenlijk.. is er geen enkele dag die hetzelfde is en dat houdt het gewoon spannend.

Maar Elzenduin is niet mijn eindstation. Ik werk momenteel ook niet meer alleen bij Elzenduin, ik werk sinds (heel) kort ook één dag per week bij Karin Kuijpers. Karin heeft zeg maar een carrière waar ik van droom. Ze schrijft onder andere voor Cosmopolitan, Financieel Dagblad, AD en Linda, ze heeft een column in Elegance (voorheen Grazia(!)), ze doet wat PR, is bij iedere belangrijke fashionweek aanwezig en zat laatst nog aan tafel bij Pauw en Witteman over de hele John Galliano Affaire. Ik bedoel, hoe inspirerend en geweldig is dat? Ik leer hier zoveel van. Bijvoorbeeld, dat het leven van een freelance modejournalist NOOIT stil staat.

Volgend jaar wil ik het liefst toch nog een master doen. Ik wilde eerst naar Utrecht voor een master New Media, maar die was mij toch net iets teveel de sociale kant op. Toen vond ik New Media aan de UvA, maar toen ik me daar vorige week wilde inschrijven moest ik een diploma van een engels toets hebben en die heb ik niet. Ik had er natuurlijk nog verder achteraan kunnen gaan (inschrijven moet voor 1 april) maar toch lijkt New Media me ook weer niet helemaal mijn Master. Afgelopen zondag vond ik toen een master in Leiden, een specialisatie van Taalbeheersing (onder deel Nederlandse Taal & Cultuur) het programma heet ‘De sturende kracht van taal’. Je kunt er alle kanten mee op, journalistiek, PR, maar ook bij de overheid kun je terecht. De master lijkt ook nog eens op mijn eigen studie aan te sluiten, dus dat is helemaal mooi. En Leiden.. dan hoef ik ook geen honderden euro’s per maand te betalen aan reizen (krijg waarschijnlijk geen OV meer omdat je maar een bepaald bedrag per jaar mag verdienen en aangezien ik nu fulltime werk zal dat erg krap gaan worden!).

Ik heb helaas nog geen bericht terug gehad van de universiteit. Heb meerdere malen geprobeerd contact op te nemen, maar geen gehoor. Gistermiddag kreeg ik een berichtje dat de vrouw die ik probeerde te bereiken langdurig ziek is en mijn vraag is doorgestuurd. Hoop dus dat ik volgende week eindelijk antwoord heb. Want zo’n open toekomst kan best spannend zijn, maar soms wil je ook gewoon weten waar je aan toe bent. Althans, ik word daar best gelukkig van. Ik hou van plannen!

I’ll keep you posted!

Liefs,

>INSPIRATION: Too much, Too fast.

>

Photobucket

Een ander probleem, dat eigenlijk samen komt met te veel willen is:

Te snel willen.

Ik wil dus niet alleen veel, ik wil het allemaal ook heel erg graag snel.

En dat is me helaas een klein beetje te veel geworden. Met hardlopen wel te verstaan. De afgelopen tien dagen heb ik slechts één rustdag genomen. Ik liep de ene dag met m’n zusje op een rustig tempo, de volgende dag snel, sneller, snelst in m’n eentje. En nu.. zit ik verplicht met een zak ijs op de binnenkant van mijn linkerscheenbeen. Shin Splints noemen ze dat.

En waarom is het ook altijd zo, dat als je iets even niet mag, dat het dan ineens een stuk interessanter lijkt? Ik hou van hardlopen hoor, begrijp me niet verkeerd, maar ik moet me er vaak toch wel een klein beetje toezetten. Nu echter, lig ik met m’n been omhoog, af en toe m’n voeten te flexen zodat ik de spier een beetje train (schijnt goed te zijn) en ik wil niets liever dan hardlopen. De psyche, raar verschijnsel.

Maar dat te snel willen, dat is eigenlijk helemaal niet goed, want het zorgt er (bij mij in ieder geval) voor, dat ik ook sneller opgeef. Als ik iets wil, en het lukt me niet snel genoeg, dan wordt het weer vergeten, om een half jaar later weer opgepoetst te worden, om vervolgens hetzelfde traject nogmaals te doorlopen, en dan zit je zomaar ineens in een vicieuze cirkel.

Frans leren bijvoorbeeld, ik dacht dat ik in drie dagen wel een paar zinnetjes zou kunnen formuleren. Maar nee, ik heb geen talenknobbel en die zal ik nooit meer krijgen ook. Ik zal toch echt gewoon hard en veel moeten oefenen. Ik zal moeten leren dat sommige dingen nu eenmaal tijd nodig hebben en ik zal nog meer moeten genieten van de weg er naar toe.

Want zoals mijn grote (guilty pleasure) idool Miley Cyrus al zong..

There’s always gonna be another mountain,
I’m always gonna wanna make it move,
Always gonna be an uphill battle
sometimes I’m gonna have to lose


Ain’t about how fast I get there,
Ain’t about what’s waiting on the other side,
It’s the climb


Geef toe, dit geeft toch best wel wat inspiratie, ook al komt het van Disneysterretje?

Liefs,

>DIARY: Sea

>

Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Weet je wat het mooie is aan het bestaan van een beginnende freelancer met een baan als horecabitch? Vrij zijn op tijden dat alleen huisvrouwen, gepensioneerde en studenten met een fijn rooster vrij zijn (oh en horeca collega’s natuurlijk!)

Vandaag zijn Rem en ik heerlijk naar de pier in Hoek van Holland geweest. Zo apart, dat rustgevende effect van lopen over de pier, terwijl je op de achtergrond toch echt duidelijk de geluiden van de Rotterdamse haven kunt horen.

Dus liepen we daar tussen alleen maar vijftig+, heerlijk in het zonnetje, zacht zeebriesje, maar warm genoeg om zonder pantykousjes en een dun jasje te lopen. Golven die tegen de pier aan klotsten, een paar verdwaalde krijsende meeuwen, die typische strandgeluiden..

Natuurlijk sloten we de wandeling lekker fout met een raspatatje af. Ik kan daar zooo van genieten, ik snap überhaupt niet dat gewone patat nog bestaat, dat is toch smakeloos in vergelijking met een raspatatje?

Hmm.. waarom kan het niet altijd zulk lekker lenteweer zijn?

Liefs,

DEAR DIARY: The power of doing nothing

 

Photobucket

 

Af en toe gun ik mezelf zo’n dag waarop ik helemaal niks hoef. Zo’n dag waarop (bijna) alles mag en er absoluut niets is wat moet. En, vandaag was zo’n dag. 

Ik werd wakker om negen uur. Ik draaide me nog eens om, en nog een keer, en nog een keer.. en als er bij het ouderlijk huis geen spannend pakketje bezorgd zou worden voor yours truly dan zouden dat de enige tekenen van leven van mij geweest zijn vanmorgen.

Dus om tien uur zat ik in de auto op weg naar de pakjesmeneer, die eens niet op zich liet wachten. Om kwart voor elf kwam die geweldige doos van Net A Porter. Serieus, als je jezelf eens online wilt verwennen en je bankrekening wel wat kan hebben, dan moet je wat bij Net A Porter bestellen. Die verpakking alleen al maakt de 35 euro verzendkosten goed (hoewel ik die vorige week niet hoefde te betalen, want de verzendkosten waren vorige week gratis!)

Nou nu zijn jullie waarschijnlijk wel benieuwd wat er dan in het pakje zat.. of niet, want als jullie mijn twitter een beetje volgen dan weten jullie dat natuurlijk al lang. Goed, omdat ik die halve marathon toch maar eventjes gelopen heb, besloot ik om een cadeautje voor mezelf te kopen. Een echt hardloopbroekje voor de zomer. Super schattig, kort, zwart, van Stella McCartney voor Adidas. Oh en als ik zeg kort, dan bedoel ik ook echt kort. Moet ik nog wel aan wennen, maar het loopt goddelijk heb ik vanmiddag al ondervonden.

Want nadat ik drie uur in de zon heb gezeten met m’n laptop en de laatste vier afleveringen van Pretty Little Liars (ooooh wat een verschrikkelijk einde.. dat kunnen ze ons toch niet aandoen?) heb ik ook nog eventjes tien kilometer hard gelopen. Alleen omdat ik dat zelf heel graag wilde. Het ging lekker, zelfs m’n persoonlijk record weer een beetje aangescherpt, tien kilometer in 54.11, ik zeg.. dit jaar loop ik hem nog onder de 50 minuten!

Na een heerlijke douche in de auto gestapt richting huis en toch nog eventjes met m’n hardloopschoenen langs de hardloopwinkel gereden. En waar ik al bang voor was, bleek waar te zijn. M’n schoenen konden naar het kerkhof. Er zit vrijwel geen profiel meer onder en daarbij zijn ze ook nog eens een beetje te klein (wat mijn kapotte tenen ook wel verklaard). Nu vraag ik me toch af, ik heb een paar jaar geleden nog zo goed m’n voeten op laten meten en die man was er toen van overtuigd dat m’n schoenen goed zaten, zijn mijn voeten dan echt nog een maat gegroeid?

Na anderhalf uur stond ik buiten. 130 euro armer, en een afschuwelijk paar hardloopschoenen in maat 42(!!!!!) rijker. Er was geen schoen die mooi was, en alles wat er nog wel een beetje modieus uit zag liep verschrikkelijk. Goed, wat me nu te doen staat, veel door de blubber lopen, zodat dat felblauw en zilver er heel snel vanaf is.

Om half zeven dan uiteindelijk echt thuis, honger natuurlijk. Dus amandelen en cranberries erbij gepakt. Friends aangezet, glaasje wijn ingeschonken en de keukenkastjes afgestruind naar ingrediënten voor een semi voedend avondmaal. Het werd uiteindelijk.. jullie raden het waarschijnlijk al, risotto. Risotto met spinazie, champignons en walnoten.. En ik ben best wel trots op mezelf, want het smaakte toch eigenlijk best wel heel erg goed.

En nu.. zit ik op de bank met een glas Sauvignon Blanc, Friends nog steeds aan en ik denk dat ik vanavond maar eens een lekker marathonnetje ga houden, zo lang ik niet in slaap val.

Jullie ook een fijne (zonnige) dag gehad?

Liefs,

>HOLIDAY: Paris!

>Photobucket

Weten jullie nog dat ik zondag zei dat ik naar Parijs wilde? Nou ik ga naar Parijs! Ik moest er Stockholm voor opgeven en dat zullen velen van jullie waarschijnlijk zonde vinden, maar voor mij voelt het als pure liefde, want ik ga weer naar Parijs!

Samen met Laura vlieg ik donderdag 18 augustus ’s ochtends naar luchthaven Charles de Gaulle en zondag 21 augustus laat op de avond zullen we pas weer in Amsterdam arriveren. Oh yeah. Het duurt nog vijf maanden, maar ik heb gevoel alsof ik morgen al ga (en het liefst zou ik dat natuurlijk ook gaan..)

En nu? Nu ga ik sparen! En een gigantisch goede hotspotlijst aanleggen, want in november heb ik al heel erg veel gezien, maar dit keer wil ik het nog veel professioneler aanpakken. Oh en we hopen op mooi weer natuurlijk. November was gelukkig niet dramatisch, maar nu wil ik strak blauwe luchten en blote benen!

Ik wil slenteren door Les Tuilleries met een doosje Ladurée macarons in mijn hand. Ik wil lunchen op het terras bij Cafe de Flore, ik wil dit keer naar de top van de eiffeltoren. Ik wil picknicken in het park bij de eiffeltoren en ik wil weer ontbijten bij Plazaa Athenee.

I can’t wait! Zit hier letterlijk te stuiteren op de bank, haha!

Liefs,