Ik kan trappen op lopen en na zes trappen verandert er nog amper iets aan m’n hartslag. Ik kan het duin bij mijn werk over sprinten met zes pakken melk onder m’n arm geklemd in m’n skinny jeans en zwarte colbert, en ik kom nog redelijk fris en fruitig aan. Weet je hoe fijn dat is? Je beseft eigenlijk pas hoe fijn dat is als je dat op eens niet meer kunt..

Dan die ontspanning. Ik ben eigenlijk altijd bezig. Ik ben vergroeid met mijn iPhone en m’n MacBook gaat nooit uit. Ik ben dan wel niet altijd aan het werk, maar doordat ik continu m’n twitter check of op internet surf onder het mom van ‘inspiratie op doen’ heb ik eigenlijk nooit rust. Zelfs als ik drie uur friendsafleveringen kijk zit ik ondertussen continu dingetjes op te zoeken. Tijdens het hardlopen kan ik dat niet en heb ik tijd om in m’n hoofd dingetjes op een rijtje te zetten. Dat klinkt heel dramatisch, maar dat is het niet.. het is gewoon fijn.

De cleanse die ik wil gaan doen is een weblog-experiment en heeft ook niks te maken met afvallen. Ik wil gewoon zo graag weten wat het met je lichaam doet en ik wil weten of ik het vol kan houden. Ik ben niet geobsedeerd door afvallen, maar wel door lekker eten. Ook hoop ik er een stukje ‘cleaner’ uit te komen. Niet slanker, maar met een paar kwaaltjes minder. Minder onzuiverheden op m’n huid, minder last van m’n buik, geen hoofdpijn meer.. Kijk natuurlijk, zo als ik al aangaf vrijwel iedere vrouw (zonder ondergewicht) zou het niet erg vinden om twee kilo kwijt te raken, maar dat is niet de reden waarom ik het wil doen. Ik zou het erg vervelend vinden als er ook maar één lezer een minder zelfbeeld zou krijgen door mijn blogs..

Ik wil inspireren, niet deprimeren.. Maar tegelijkertijd wil ik ook gewoon kunnen schrijven wat ik wil. Dat is het mooie van een eigen blog, geen restricties.

Ik hou van vrouwen die van zichzelf houden, die dat uitstralen. Die gelukkig zijn met wie ze zijn en zich niet laten beperken door een beeld. Ik hou van vrouwen met passie, gelukzoekers. Ik hou net zoveel van Gwyneth Paltrow als van Oprah Winfrey.

Liefs,

3,5 week al geen tien kilometer meer gelopen, de afgelopen twee weken zelfs helemaal niks gedaan. M’n scheenbeen leek een beetje ontstoken door die halve marathon en iets te fanatiek door blijven rennen daarna. Zelfs gewoon wandelen deed op een gegeven moment zeer. De afgelopen dagen voelde ik het nog een klein beetje met traplopen en gister had ik zelfs tijdens het traplopen nergens meer last van, dus ik vond het tijd om weer een tien kilometer rondje te lopen.

Het is echt verschrikkelijk hoe snel je conditie kwijt raakt. Ik liep een kleine twee minuten minder snel dan 3,5 week geleden (en m’n hartslag ging drie keer zo hard!), maar goed.. ik was toch nog wel een klein beetje trots op mezelf. Toen ik nog een kilometer moest lopen kwam ik er achter dat ik mijn streeftijd van onder de 56 minuten niet zou gaan halen, toen ben ik dus gaan sprinten, een kilometer lang. Ik ben bang dat het toch te veel van het goede was, maar het belangrijkste is, ik zat 11 seconde onder de 56 minuten. Daarna zo veel mogelijk voorzorgsmaatregelen genomen. Uitlopen, voeten flexen, wisseldouche van 10 minuten (van zo’n tien graden tot veertig graden), en nu is het wachten tot vanavond acht uur, dan is als het goed is mijn ibuprofen uitgewerkt en dan zullen we wel merken of het gewerkt heeft.

Ach.. en dit is de laatste keer dat ik in een training ibuprofen gebruikt heb hoor! Ik besef heel goed dat dat verre van gezond is.

Goed en nu gaat de mascara er weer op, m’n zwarte skinny weer aan en op naar Elzenduin.

Liefs,