Annemerel.com

>HOLIDAY: Ash & I

>

Photobucket

Ashley ken ik al heel erg lang. Zij was dertien, ik veertien? Jarenlang praatten wij over onze puberproblemen op MSN die op dat moment natuurlijk absoluut niet aandeden als puberproblemen maar als hele serieuze grote kwesties. Toen ik ging studeren verwijderde ik mijn MSN, of nou ja, ik kreeg een MacBook en installeerde het gewoonweg niet meer. Maar we bleven elkaar altijd volgen via onze blogs, natuurlijk.

Een jaar daarna ging Ash Geschiedenis studeren aan dezelfde faculteit, ik heb haar daar welgeteld twee keer gezien (aan erg veel college uren doen ze bij de faculteit Geesteswetenschappen van de UvA duidelijk niet). Een beetje gek is dat wel hoor, als je iemand na zoveel jaar ineens in het wild ziet rondlopen.

Ongeveer vijf maanden geleden vroeg ik op Facebook wie er met me mee ging op low budget zon, zee, strand vakantie en Ash was meteen enthousiast! We spraken af op Schiphol bij Starbucks en bespraken wat we wilden, erg veel mailcontact volgde en niet veel later boekten wij onze reis naar Zakynthos. Een Grieks eiland waar ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord had, maar twee jaar geleden had ik ook nog nooit van Karpathos gehoord en die vakantie was perfect.

Ash en ik spraken nog een paar keer af bij Starbucks, gingen vorige week vakantieshoppen in Den Haag en ja daar moeten we het maar mee doen. Ik heb haar nu drie keer gedate en als het goed is vlieg ik op het moment van het online komen van deze blog ergens boven de Griekse Eilanden (we landen om 11.20u). En dat klinkt misschien heel erg gek, maar ik heb het gevoel alsof ik haar al jaren ken, lekker cliché, maar waar. En ergens is dat ook echt waar natuurlijk, acht jaar iemands leven volgen via blogs en msn.. Dat is daadwerkelijk ook een manier om iemand te leren kennen.

Wie zei er dat er niets goeds kwam van Social Media?

Liefs,

>HOLIDAY: Within 24 hours

>

Photobucket

Binnen 24 uur zal ik deze bende van ellende in mijn koffer moeten proppen. Ik moet nog even naar de stad omdat ik ontdekt heb dat ik geen enkel paar slippers bezit (hoe dan?), ik moet langs m’n ouders omdat ik natuurlijk nog twee bikini’s en m’n zonnebrand vergeten ben. Oh en omdat ik geen zin heb om te koken vanavond. Ik moet het huis nog opruimen en een wasje draaien.

Ik moet bedenken wat ik in het vliegtuig aan trek, ik moet beslissen hoe ik naar Ashley ga (auto of trein?), ik moet misschien nog een paar uurtjes slapen… alhoewel ik vrijwel zeker weet dat dat er niet van zal gaan komen voordat ik het vliegtuig in stap.

Ik moet naar Schiphol, inchecken, Starbucks (hoort erbij!) dan moet ik waarschijnlijk wachten tussen allemaal mensen die minstens 40 jaar met Ash en mij in leeftijd schelen. Daarna moet ik afscheid nemen van twitter en m’n e-mail want om 6.35u zullen we gaan vliegen en dan gaat het internet uit om vervolgens pas weer aan te gaan als ik terug in Nederland ben. En nee, ik zal niet stiekem smokkelen.

Dan moet ik zo’n drie uur vliegen, op het vliegveld van Zakynthos zal ik op een busje stappen dat ons naar het hotel brengt.. Ik zal m’n handdoek die bovenop in mijn tas zal liggen pakken, evenals mijn bikini en zonnebrand en ja, binnen 24  uur lig ik op het strand.

Mocht alles volgens plan verlopen ;-)


Liefs,

>LOVE: Pineapple Sorbet

>

Photobucket

Na een ochtend vol stress.. deadline, deadline, deadline.. kwam daar iets voor elven nog een ander stressobject bij.. M’n blog deed het voor de zoveelste keer weer eens niet. Dit keer geen blogspotprobleem, maar m’n doorstuurservice lag er weer eens uit (derde keer dit jaar al!). Het bedrijf waar m’n domeinnaam en m’n hosting geregistreerd staan bleken een helpdesk te hebben die slechts tussen 9.00u en 16.30u op werkdagen bereikbaar is. Hallo? Internet is 24 uur per dag 7 dagen per week , toch?  Er waren geen medeslachtoffers traceerbaar en ook op de website van PCextreme was geen melding van een storing te vinden. Ik kreeg het toen toch echt wel een klein beetje benauwd. Maandag om 9.00u vlieg ik namelijk hoogstwaarschijnlijk ergens boven Europa. 
Maar na vriendelijke doch dringende telefoontjes naar een telefoonnummer waar alleen iemand aanwezig was van een ander hostingbedrijf en die er dus niks van af wist en niks anders kon doen dan de mensen van mijn bedrijf waarschuwen, en een paar mails kreeg ik een paar uur later van een twittervolgster het verlossende bericht, je site doet het weer! Yes.
En om dat te vieren.. maakte ik een ananas schoon, deed ik hem in de blender en legde ik het mengsel een klein uurtje in de vriezer en wat heb je dan? De meest pure en gezonde ananas sorbet die je je maar kunt voorstellen. 
Eigenlijk ben ik allergisch voor ananas, ik krijg van ananas, net als van appels, amandelen, groene kiwi’s, te veel tomaat en nog wat andere voedingsmiddelen bultjes rond en in m’n mond. Een kriebelende neus, soms zelfs lucht te kort. Maar met een allergiepilletje en nadat het in de vriezer geweest is (vraag me niet waarom?) heb ik er gewoon helemaal geen last meer van. Oooh en gelukkig maar want dit is echt verschrikkelijk lekker! Tip!
Liefs,

>THOUGHTS: My water

>

Photobucket

Picture this: Annemerel druk aan het werk in de tuin op een stretcher. MacBook voor m’n neus, camera binnen handbereik, natuurlijk. M’n opdracht wil niet zo lukken omdat iedereen dus blijkbaar vier(!) dagen achter elkaar vrij is. Zoals wel vaker voorkomt als de woorden eventjes niet uit mijn vingers komen rollen, dwaalt mijn blik af. Papa sproeit de plantjes, ze schijnen water nodig te hebben om weer een beetje leven te krijgen.. Mijn gedachten dwalen af.. plantjes hebben slechts wat water nodig om in leven te blijven, en verder niet al te extreme weersomstandigheden.. Wat heb IK eigenlijk nodig om in leven te blijven?

Ik denk eigenlijk gelijk aan liefde, van familie, vrienden, een wederhelft, oppervlakkige contacten, een vriendelijk knikje van een voorbijganger. Maar dan denk ik verder, heb ik dit echt nodig om daadwerkelijk in leven te blijven? Is liefde essentieel? Ik denk dat het voor mij wel een hele belangrijke reden is om in leven te willen blijven, maar zou ik kunnen leven zonder liefde? Zonder iemand die van je houdt? Ik kan me er geen voorstelling bij maken. 


Mijn gedachten dwalen eigenlijk alweer verder af, het sneeuwbaleffect noemen ze dat ook wel. Hoe belangrijk is liefde eigenlijk voor mij en is liefde misschien niet net iets te belangrijk voor mij? Wil ik misschien niet van te veel mensen liefde ontvangen? Ik ben een pleaser, ik zou het liefst willen dat iedereen mij leuk vindt. Ik kan er echt mee zitten als ik merk dat iemand mij vervelend vindt. Het gaat wel beter hoor, een rotopmerking op internet is jammer, maar het blijft gewoon dat, een opmerking via een vrij anoniem medium. Schrok ik me een jaar geleden nog wezenloos en was ik een dag van slag als er iemand naar me toeterde, nu denk ik mens, rot op. 

Inmiddels zijn we al weer een kwartier verder, ik heb nog steeds geen woord in mijn documentje geschreven. In mijn hoofd ben ik inmiddels alweer een stuk verder, ben ik het afgelopen jaar niet al een stuk makkelijker geworden? Zou het dan echt waar zijn.. hoe ouder je wordt hoe minder je om meningen van anderen gaat geven… Of het ooit nog goed gaat komen met mijn artikel, ik heb er een hard hoofd in. Ik heb in ieder geval weer heerlijk kunnen reflecteren en dat heeft me meer vragen dan antwoorden opgeleverd. Heerlijk.

Wat denken jullie? Zou je willen blijven leven zonder liefde?  Ik bedoel… alleen op de wereld, zelfs geen oppervlakkige contacten. Als een soort van geest dwalend over de wereld, niemand die je ziet staan.. ugh ik zou het echt niet weten.. 

Liefs,

RUNNING: 7AM

>

Photobucket

 

Mijn hardloopschoenen hebben zich bijna drie weken op precies dezelfde plek doorgebracht. Iedere dag wierp ik er een paar pijnlijke blikken op. Ik had er even geen zin meer in. Het werd teveel routine, het werd te veel verplichting, oh en ik verzon natuurlijk het prachtige excuus dat ik het veel te druk had. 

Gisteravond las ik een mooie quote op twitter. Natuurlijk kan ik hem nu na een half uur zoeken nog steeds niet vinden, maar het kwam er vrij vertaald op neer dat mensen die geen tijd hebben, niet weten hoe ze hun tijd moeten gebruiken (was jij die tweep met de mooie quote, please enlighten me!).

Vannacht om een uurtje of twee, toen ik net klaar was met werken had ik voor het eerst in tijden weer eens zin om te gaan hardlopen. En dan niet die saaie standaard vijf kilometer, maar tien kilometer en langs mooie plekjes. Niet effectief hardlopen als in snelle tijd, maar effectief als in gelukkig worden.

Had ik tijd? Nee, althans dat dacht ik. En toen dacht ik aan die quote die ik een paar uur daarvoor gelezen had.. Wat nu als ik de wekker om half zeven zet en al om zeven uur een rondje ga hardlopen.

En zo geschiedde. Ik heb slechts vierenhalf uur geslapen en daar zal ik vanmiddag/vanavond echt nog wel een beetje last van gaan krijgen, maar op dit moment voel ik me on top of the world. Het is half twaalf, ik heb al tien kilometer hardgelopen langs de mooiste plekjes. En het was zo rustig op de weg!!! Ik voelde me echt een beetje alleen op de wereld en dat in een stad als Den Haag! Ik was niet bezig met een snelle tijd, maar bij thuiskomst bleek m’n tijd helemaal zo slecht nog niet.

Ik ben al vanaf 9.00u aan het werk en ik ben nog lang niet klaar (waarom hield ik geen rekening met het feit dat het Hemelvaart is vandaag? Alle PR informatie die ik nodig heb kan ik nu niet opvragen.. of nou ja ik kan het wel proberen maar ik geef mezelf weinig kans op succes.. *leermomentje*).

Maar ik heb het gevoel dat ik productief bezig ben en dat ik enigszins trots kan zijn op mezelf.

Liefs,