Half negen vanmorgen; tik.. tik.. tik.. ach ja het zal wel… nog geen vijf minuten later tiktiktiktiktiktiktik. Een half uur later is ‘Every RAINdrop is a waterfall’ my anthem du jour. Ja ja ja ik mag niet klagen want in Nederland regent het al 24 uur en is het ook nog eens koud en ik ben in Italie op vakantie dus ik mag, wederom, niet klagen. Maar als je in Italie op vakantie bent, met een caravan van slechts tien vierkante centimeter die je met drie andere personen deelt, dan is regen gewoon niet zo gewenst.

Om de ernst van de situatie nog eventjes duidelijk te maken. M’n vader maakte met de achterkant van een hamer een gracht om onze voortent om de modderstroom die zo onze tent in liep subtiel om te leiden. Ja hij is creatief, die vader van mij.

Natuurlijk wel een ongelooflijk goed excuus om en bezoek te brengen aan The Mall, een outletshoppingparadijs slechts tien minuten van onze camping verwijderd. Dit is dus een outlet waar mensen van over de hele wereld speciaal voor naar Florence komen. Ik ben er zes jaar geleden geweest en was hevig teleurgesteld dat een Pucci bikini (die Blair & Serena in de boeken van Gossip Girl droegen) in de outlet nog steeds over de 100 euro kostte. Sindsdien geen bezoek meer aan gebracht, onder het motto ‘Outlets zijn duur en de mode is achterhaald’

Maar in januari schreef ik een artikel over Outlets in het AD en door alle artikelen die ik las over Outlets in Europa werd ik toch wel weer enthousiast. Een bezoek aan The Mall stond dan ook hoog op mijn to-do-lijst en gelukkig ook op die van mama en Roos.

Of het aanbod me nu vrolijker maakte dan dat het zes jaar geleden deed? Mais oui! Valentino-jasjes van 2000 euro voor 200 euro, YSL muse-tassen voor de helft van de prijs. Ook nog steeds Pucci bikini’s van over de 100 euro (maar nu weet ik dat dat juist hartstikke goedkoop is!). Ik zag prachtige tasjes bij Gucci voor 200 euro, viel bijna voor een notebook van YSL van 295 voor 90 euro en uiteindelijk gaf ik m’n geld uit bij Stella McCartney. Het item in m’n tasje was meer dan 70% goedkoper dan in Parijs negen maanden geleden, waar ik er mijn hart aan verloren had.

Wat er in mijn tasje zat… I’ll show you tomorrow, maar hebben jullie misschien enig idee?

Inmiddels is de regen vertrokken en zijn er zelfs kleine stukjes blauwe lucht te zien. De temperatuur is okee en eigenlijk heb ik helemaal niks meer te klagen!

Liefs,
Annemerel
Follow my blog on Bloglovin

Vandaag twee mannen op het vliegtuig gezet in Pisa, samen met mijn vader. Met het vertrek van broer en vriend is m’n vader de enige overgebleven man in het gezelschap dat verder drie shoppende vrouwen telt. Arme papa, wat moet hij nu? De Tour de France is zo goed als afgelopen en de meeste cultuur in de buurt is al gezien, het enige dat nu nog op onze agenda staat is shoppen, zonnen en eten. En nu zou ik graag willen vertellen over m’n vader de modeman, maar verder dan een Grazia en een ELLE lezen op z’n tijd, komt het helaas niet. Hij vraagt zich nog steeds af waarom ik niet gewoon iedere dag een polo van Ralph Lauren of Tommy Hilfiger draag, dat stond me vroeger zo schattig (het feit dat ik nu 22 ben en de schattige fase al minstens zes jaar voorbij, lijkt hem eventjes te ontschieten).

Goed, het is nu lekker stil dus en misschien op het moment ook wel een klein beetje saai. Ik moet altijd weer eventjes afkicken als ik (tijdelijk) afscheid van mensen neem. Maar goed, daar zijn we morgenochtend wel weer overheen hoor! Ik heb nog genoeg dingen die ik wil doen. Op het vliegveld kocht ik voor zeven euro twee engelse klassiekers, Jane Eyre en Black Beauty. Jane Eyre las ik vijf jaar geleden bij engels en wil ik al jaren nog eens lezen en Black Beauty is volgens mij echt zo’n boek dat je gelezen moet hebben en wat ik dus tot op heden niet gedaan heb.

Verder moet er dus ook nog geshopt worden. Niet dat er geld op m’n rekening staat, maar ik neem graag een voorschot op m’n salaris dat ik volgende week weer krijg. Eigenlijk zou ik daar gewoon van af moeten blijven, aangezien er over drieënhalve week ook nog een paar dagen Parijs op het programma staat, maar het is erg verleidelijk en leven met de dag is tijdens het shoppen vaak mijn beste excuus.

En er moet nog gezwommen worden! Ik heb het zwembadwater nog niet geprobeerd deze vakantie en dat kan natuurlijk niet! Voordat ik op vakantie ging zei ik dat ik iedere ochtend baantjes wilde trekken, nou ja dat initiatief heeft dus hopeloos gefaald, of nu ja het initiatief heeft niet gefaald, ik de initiatiefneemster heeft het initiatief niet genomen en heeft dus tot op heden hopeloos gefaald. Mijn nieuwe doel is, minstens één dag deze vakantie beginnen met baantjes trekken. Als we weer in Nederland zijn gaan we wel weer echt sportief doen!

Ik denk dat ik het nog wel even volhoud hoor.. Een datum waarop ik weer thuis kom is er ineens niet meer en hoewel dat niet helemaal in lijn is met mijn planmatige aard kan ik daar op dit moment wel mee leven!

Liefs,
Annemerel
Follow my blog on Bloglovin

M’n eerste ordinaire campingdag. Wakker worden om een uurtje of half negen, broodjes halen bij de mini markt op de camping. Na het douchen gelijk je bikini aantrekken ook al schijnt de zon op dat moment nog niet. De hele dag van alles eten. Van amandelkoekjes tot nectarines en van worstenbroodjes uit Nederland opgewarmd in ons oventje tot twister-ijsjes.

Hoewel ik het aan het begin altijd erg moeilijk vind, dat nietsnutten, kan ik me er als ik er eenmaal aan gewend ben helemaal in verliezen. Dan is opstaan voor een bezoekje aan het toilet nog geen vijftig meter verderop al een hele onderneming. Van zo’n zonnetje kun je zo verschrikkelijk loom worden. Of ben ik de enige die hier last van heeft?

Of ik vandaag dan helemaal niets gedaan heb? Oh jawel! Om ons heen bleek iedereen ineens vertrokken, dus hingen we ons badmintonnet tussen twee bomen en speelden we met z’n vijven een potje badminton. Twee tegen drie dus, met m’n moeder als onoplettende scheidsrechter. Mijn team verloor, maar dat lag meer aan mijn partner dan aan mij en wij waren ook maar met twee en ik had een blaar onder mijn voet en de tegenpartij speelde vals en wij keken tegen de zon in en er stond een boom op ons veld en ja beginnen jullie het al door te hebben? Verliezen is niet zo mijn ding.

Vanavond ga ik pasta met kreeft eten bij een restaurantje hier in de buurt. Of de pasta net zo lekker is als in Florence gisteren, ik zou het niet weten, maar mijn ouders die hem vorige week al aten spreken nergens anders over, dus ik ben zeer benieuwd! Nu snel uitvinden wat voor fantastische outfit ik vanavond ga dragen. Sinds m’n huid veel overeenkomsten met een oorlogsslagveld vertoont kan ik wel wat afleiding gebruiken.

Model van vandaag is trouwens… Roosmarijn! Omdat ze met d’r gekke flaphoed en mijn Ray Ban Wayfarer en haar mooie gezichtje gewoon een ultiem foto-object is.

Liefs,
Annemerel
Follow my blog on Bloglovin