>

Photobucket

Jaja, het gaat goed met mijn kledingkast verkoop! Heb gister weer vier pakketjes bij het postkantoor afgeleverd en de mailtjes blijven komen! Echt super leuk.
Mijn kast begint steeds leger te raken, maar het verkopen blijft kriebelen. Nu zet ik soms dingen met mijn pijn in mijn hart online en dan denk ik, oh dat wordt misschien toch niet verkocht, maar natuurlijk worden altijd die dingen als eerst verkocht. En dat is maar goed ook, want bij mij hapt het alleen maar stof en hangt het maar, het is natuurlijk veel leuker als mijn jurkjes en dingetjes gewoon gedragen worden.
Stiekem heb ik natuurlijk al mijn verdiende geld alweer uitgegeven bij ASOS & H&M, ik wacht met smart op m’n pakketjes en weet je wat het mooie is, als ik het over een paar maanden weer een aantal keer gedragen heb, kan ik er anderen weer blij mee maken. Eind goed, al goed, toch? Heb ik eindelijk iets gevonden waarmee ik mijn shopverslaving kan rechtvaardigen.
Maar mijn voornemen geldt nog steeds, hooguit twee kledingstukken deze maand. (De dingetjes die ik op de valreep op de laatste dag van september heb besteld horen daar niet bij natuurlijk!)

Willen jullie ook zo’n leuke roze envelop met inhoud? shop.annemerel.com is your friend :)

Liefs,

>

Photobucket
Photobucket
Photobucket
Oh wat houd ik van de eerste van de nieuwe maand. Het voelt altijd alsof je een compleet nieuw begin kunt maken, terwijl je dat natuurlijk strikt genomen iedere nanoseconde kunt doen. Op de eerste voelt het voor mij altijd echt alsof ik het verleden in het verleden kan laten en mijn leven 180 graden kan omdraaien. Mijn voornemens voor oktober?

– Minstens twee boeken lezen.

– Meer rekening houden met het milieu. Mijn MacBook uitzetten als ik hem niet gebruik, geen stekkers in het stopcontact laten zitten als ik ze niet gebruik. Niet te lang douchen, de kraan niet onnodig aan laten staan. Zo min mogelijk gebruik maken van plastic tasjes in de winkel, papier zo veel mogelijk scheiden van de rest van mijn afval.

– Drie keer in de week hardlopen en aan het eind van de maand weer moeiteloos een 10 kilometer lopen.

– Minder nietsnutten en dromen, meer actie ondernemen en doen.

– Regelmatiger proberen te eten, mijn medicijnen regelmatiger slikken, minder frituur en suiker, meer groente en fruit.

– 2x in de week geen vlees en vis.

– Hooguit twee kledingstukken kopen.

– Minstens 20 blogs schrijven.

– Genieten van ieder moment. Ieder drama proberen in iets positiefs om te keren. Minder drama creëren, minder dramatisch doen.

Liefs,

>

Photobucket

– Een grote pot thee voor mijn neus en mijn blondmok met heerlijke geurende witte thee in mijn handen. Oh en rijpe peren, zo heerlijk zoet, zo heerlijk herfst.

– Het feit dat ik het huis niet hoef te verlaten als ik daar vandaag geen zin heb, maar me vandaag stoer genoeg voel om de regen te trotseren, vrijwillig.

– Alejandro van Lady Gage en andere nummers die me doen denken aan de zomer.

– Al acht (bijna negen!) dingen verkocht in mijn shop en zojuist weer acht nieuwe dingen toegevoegd!

– Het stuk over designermode voor kinderen waar ik de eerste versie voor schreef in juli, geprint zien staan in de Flair Mama.

– De bestellingen die ik geplaatst heb bij ASOS & H&M, die bij elkaar net zoveel kostten als het geld dat ik heb verdiend met mijn shopje en die weliswaar ook niet meehelpen de hoeveelheid kleding die ik heb te verkleinen, maar ach.. ik kan het altijd nog terugsturen.

– De Gossip Girl aflevering van deze week schaamteloos voor de derde keer deze week bekijken.

– Tussendoor heus wel nuttige dingen doen zoals mijn kamer opruimen en heel veel schrijven.

– Ook al was veertien uur slapen misschien wel wat veel, in ruil daarvoor nu wel heel erg uitgerust zijn.

– Het feit dat ik net toch eventjes een half uur heb hardgelopen, in de regen. I’m one proud mama.

Liefs,

>

Photobucket

Tirza, de film, geregisseerd en geschreven door Rudolf van den Berg, naar het boek van Arnon Grunberg. Maandag had ik het geluk dat ik samen met een vriendin de premiere van de film in de prachtig gerenoveerde bioscoop Het Buitenhof in Den Haag mocht bijwonen.

Het was nog bijna niet doorgegaan. Ik zei mijn naam, stond niet op de lijst. Zei toen de naam van degene die de kaartjes geregeld had, maar die naam kwam de dames bij de deur niet eens bekend voor. We konden niet naar binnen, want ik stond niet op de lijst en de zaal zat vol. Even wilde ik stampvoetend weglopen, totdat ik me omdraaide en een fles wijn zag staan die me heel erg bekend voorkwam en die in Nederland alleen te verkrijgen is bij de leverancier die twee kaartjes voor mij geregeld had. Waarom ik dat niet eerder had gezegd? Nou geen idee.

Ik ging de film compleet blanco in. Ik wist dat Gijs Scholten van Aschat de hoofdrol speelde en Sylvia Hoeks de rol van Tirza op zich had genomen. Wat de relatie tussen van Aschat en Hoeks was wist ik niet, ik wist niet eens wie Tirza was. Ja, het klinkt nu net alsof ik de afgelopen vier jaar in een voor cultuur afgesloten grot heb geleefd in plaats van dat ik mijn bachelor heb gehaald die valt onder de studie ‘Nederlandse Taal & Cultuur’ maar het is helaas niet anders.

Ik wist dus niet wat er ging gebeuren. Ik wist niet waarom de arme man zich zo ontzettend rot voelde. Ik kon alleen maar raden dat er iets vreselijks had voorgevallen. Ik voelde me ongemakkelijk, wilde de man troosten, een arm om hem heen slaan, want och wat leed hij. Gijs, Chapeau! Als Jorgen Hofmeester ben je de eerste mannelijke acteur waar ik me niet seksueel tot voel aangetrokken, maar wie ik toch zou willen knuffelen en waar ik in een kleine twee uur van ben gaan houden. Tot het bittere eind.

Sylvia als Tirza is ontwapenend. Zelfs als puber met beugel en een te grote capuchontrui zet Sylvia nog een geloofwaardige Tirza neer, ook al is zelf minstens tien jaar ouder. Ze is mooi, puur, echt en ieder ander bijvoeglijk naamwoord in die richting. Sylvia zet Tirza zo neer dat je volkomen begrijpt waarom haar vader, Jorgen Hofmeester zo’n intense (vader)liefde voor haar koestert.

Verder wil ik over het verhaal liever niets vertellen. Ik wil dat jullie hem gaan zien en ik hoop dat jullie hem net zo blanco kunnen bekijken als ik heb mogen doen. Het nieuwsgierige Aagje in mij wilde tijdens de film steeds stiekem haar telefoon pakken en googlen wat er nu in godsnaam aan de hand was, maar mijn verstond won het gelukkig van het Aagje en wat vertrok ik van pijn en verdriet toen het mysterie uiteindelijk voor de kijker duidelijk werd.

Tirza is een juweeltje. 

Liefs,