
Boston is uitgesteld tot 14 september, terwijl ik eigenlijk over vijf dagen aan de start had moeten verschijnen. Geloof ik in 14 september? Nee. Ik vraag me af of we voordat de hele wereld gevaccineerd is überhaupt een grote hardloopwedstrijd als Boston kunnen verwachten. Ik vind dit best een heftige gedachte, maar er is wel meer heftigs aan de hand op dit moment, dus echt verdrietig kan ik er niet om zijn. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet af en toe met weemoed kijk naar foto’s van wedstrijden van de afgelopen jaren. De zenuwen vooraf kan ik missen als kiespijn, het euforische gevoel (of ik nu wel of geen PR gelopen heb) na afloop mis ik wel enorm. Ik denk dat we in de anderhalvemeter-samenleving (waar we de komende tijd nog wel even in zullen zitten), andere manieren zullen moeten vinden om onszelf uit te dagen.

