Beeld: David Stegenga voor Urbanrunners
Dertig seconden nadat ik over de finish ben gekomen, ben ik alle pijn vergeten. Alles is weg. Ik herinner me alleen nog maar de euforie die ik voelde toen ik over de finish kwam. Hé, dit ging eigenlijk vrij makkelijk. Misschien had ik nog wel harder gekund. Misschien had ik toch harder moeten lopen. Ja, ik heb een prachtige tijd… maar het is wel een tijd die ik kan verbeteren toch?
Veel van jullie raadden het afgelopen vrijdag al goed… ik ben begonnen met filmen. Iets dat ik natuurlijk al veel eerder had moeten doen, maar ik had er nooit de ballen voor. Mijn eigen stem? Vind ik vreselijk. Hoe ik beweeg? Druk druk druk. De dingen die ik zeg? Soms best wel dom. Fotocamera’s vind ik prima, maar zodra er gefilmd wordt bevries ik. Ik heb meerdere TV-interviews geweigerd omdat ik gewoon níet op camera durfde. Super stom natuurlijk en daar moet dan ook verandering in komen.
Foto: Joyce Bongers
Het is zaterdagnacht, half twee, en ik kan niet slapen. Ik zit nog helemaal vol met adrenaline van de geweldige avond die ik gehad heb. Mijn officiële tijd weet ik op dit moment nog niet, maar dat ik een PR gelopen heb kan bijna niet anders. Maar dat is niet het belangrijkste, het was het complete plaatje.
