Wist je dat… aankomende week de 26ste week van 2020 is, wat betekent dat na deze week we precies op de helft van het jaar zitten? Nee? Nou… dan weet je het nu. Ik vind het vooral een bizar idee dat ik op Tuur na het grootste gedeelte van 2020 niemand meer met een vinger heb aangeraakt.
Het is vandaag alweer tijd voor de allerlaatste lentevlog van 2020. Niet omdat ik van plan ben om te stoppen met vloggen, maar omdat de lente officieel ten einde is en de zomer is begonnen. Komen er zomervlogs? Zeker! Komen ze dagelijks? Niet zo dagelijks als de lentevlogs. Je merkte afgelopen week waarschijnlijk al dat ik soms twee dagen met elkaar combineerde en ik denk dat dat de komende tijd vaker zal gebeuren. Het moet natuurlijk wel leuk blijven (voor jullie om te zien en voor mij om te filmen/editen). Happy summer!
Liefs,
Annemerel
Na een hele dag schrijven merk ik dat ik het lastig vind om nog enigszins normale zinnen te formuleren. Hier ben ik waarschijnlijk niet alleen in, toch? Door al dat nadenken de hele dag heb ik ook nog een puist opgelopen. Ja, wat heb ik toch een zwaar leven… ;-)
Liefs,
Annemerel
Toen Tuur me negen maanden geleden ten huwelijk vroeg en we vrijwel meteen een datum en een optie op een locatie geregeld hadden, was ik bang dat ik teveel te snel zou plannen. Als in: straks heb ik helemaal niets meer over en moet ik het laatste half jaar gaan ‘wachten’ op mijn bruiloft, omdat er niks meer te plannen valt. Mijn jurk, de gastenlijst en de save the date waren namelijk ook al binnen vijf weken na het aanzoek geregeld. Goed, dat liep toch even anders…
Sinds Tuur’s sabbatical (en de daaropvolgende coronacrisis) koken Tuur en ik eigenlijk altijd samen. We zijn een beetje een team geworden in de keuken en dat heeft als gevolg dat wanneer ik het dan een keer alleen moet (of beter gezegd: wil) doen, er van alles mis gaat. Dat gebeurde gisteravond toen ik in mijn eentje een salade (klinkt zo simpel) wilde maken. Het begon met een klein foutje, daarop volgde wel iets heel erg stoms en het eindige met een derde dingetje waarna ik in tranen was (want: au!). Gelukkig kan ik het vandaag lachend navertellen.
Liefs,
Annemerel