In Amerika is het vandaag Thanksgiving, een mooi moment voor mij om ook weer even mijn dankbaarheid uit te spreken.
In Amerika is het vandaag Thanksgiving, een mooi moment voor mij om ook weer even mijn dankbaarheid uit te spreken.
Ik had mijn vorige hardloopblog nog niet gepubliceerd of de zin om hard te lopen verdween volledig. Wind, regen, Metro-stress en een lekkere najaarsverkoudheid zorgde ervoor dat ik zes dagen lang binnen bleef. Vooral die verkoudheid was de boosdoener, want als je een hoofd vol snot hebt, is hardlopen vaak het laatste waar je zin in hebt, althans, dat is bij mij het geval. Maar is het nu echt onverstandig om hard te lopen bij een verkoudheid? Aangezien ik niet de enige ben die op dit moment loop te snotteren.
Hoewel ik morgen naar Curaçao vertrek (en daar best wel veel zin in heb) ben ik in mijn hoofd al een paar weken in de bergen. Sinds de sneeuwdump van de afgelopen weken in de Alpen is mijn Facebook timeline sowieso overspoeld geraakt met sneeuwfoto’s en dat maakt de situatie er niet veel beter op. Ik heb zoveel zin om die frisse berglucht weer te ruiken, mijn ski’s onder te binden en warme chocolademelk met slagroom te drinken.
Toen ik vijf jaar geleden bedacht dat ik de New York City Marathon wilde lopen, dacht ik dat ik zomaar een startbewijs kon kopen (voor een paar tientjes) en dat ik verder alleen moest zorgen voor een hotel en een vlucht. Boy, was I wrong. Om een startbewijs voor de NYC Marathon te bemachtigen moet je heel erg veel geluk hebben, je moet namelijk ingeloot worden. Of je moet geld inzamelen voor het goede doel, of via een reisorganisatie gaan. Ik heb nu drie keer de marathon in New York gelopen en heb het op alle drie de manieren gedaan. Wil jij graag de New York City Marathon lopen, maar weet je nog niet zo goed hoe, ik zet de voor- en nadelen van alle drie op een rijtje.
