Annemerel.com

>DIARY: On Moving Out (Part III; It’s Moving Day!)

>

Today’s the day, moving day! Ik heb de afgelopen nachten nog even heerlijk in m’n eigen bedje geslapen, ondanks al het stof dat hier rondslingert. Ik ben allergisch voor stof, dus jullie begrijpen de status van m’n ogen en de kriebel in m’n neus vast wel, toch?

We gaan straks eerst om 10.00u het huis inspecteren op ‘verborgen gebreken’ en om 11.00u krijgen we als het goed is de sleutel van de notaris en kan het echt beginnen. Ik heb inmiddels het idee van er ’s avonds gelijk al slapen laten varen, want eh.. ik denk niet dat ik daar veel gelukkiger van zal gaan worden. We hebben nog niet eens een bed, die wordt morgen pas geleverd door Ikea!

Er is sowieso nog niet echt een planning en ik laat het ook maar gewoon eventjes op me af komen. Ik zie het wel, toch. Het verloopt toch altijd anders dan dat je het van te voren gepland hebt. Dit is dus helemaal niks voor mij, want ik hou van planningen, lijstjes, schema’s, ik wil weten waar ik aan toe ben. Maar ik zie nu in dat dat me vandaag toch niet zal helpen. We weten nog niet eens of we van een paar muurtjes behang moeten trekken of dat we er gewoon overheen kunnen verven. Ik bedoel maar…

Neemt niet weg dat ik extremely excited ben! Goed, en nu ga ik me bezig houden met de grote hamvraag.. wat trek in hemelsnaam aan?

Liefs,

>PROJECT: Cake Love

>

Photobucket

Ik had een regel, geen snoepjes, koekjes en chocola. Wel verjaardagstaart. Goed. Zondag was papa jarig en at ik twee stukken Hazelnootgebak van m’n favoriete banketbakker. Maandag was er nog taart over en nam ik nog een stuk, dinsdag was de taart nog steeds niet op en daar moest verandering in gebracht worden. Woensdag kwam m’n vader thuis met twee grote levensgrote dozen met stukken Limburgse Vlaaien, ook nog voor z’n verjaardag. En vrijdag, stond er een Chipolatataartje in de koelkast, nog een overblijfsel van z’n verjaardag.

Ik heb nu dus een hele week, iedere dag, minstens één keer taart gegeten, stiekem vaker twee keer. Die stomme regel van mezelf ook! Gelukkig blijft het wel bij taart en heb ik me nog niet op de koekjes en snoepjes gestort, maar serieus, ik denk de hele dag aan taart. Ik wil heel de dag taart. Dat was niet de bedoeling he, m’n zoetverslaving moest de kop in gedrukt worden, nu heb ik een taartverslaving.

Ik zou al het eten wat ik de hele dag opgeven, als ik maar taart zou mogen blijven eten. Ja, het is that bad. 


Het is maar goed dat ik morgen ga verhuizen, in mijn (vriendjes) huis komt de eerst komende tijd geen taart binnen!

Liefs,

>LOVE: Born This Way

>

Photobucket

Lady Gaga was niet mijn ding. Ik snapte niet dat mensen serieus met plezier luisterden naar haar nummers als Love Game en Paparazzi. Tegenwoordig ben ik fan. De omslag? Die kwam bij het nummer There’s Nothing Else I Can Say. De officiële switch kwam na de aflevering in Gossip Girl. Alejandro stond vorig jaar hoog in m’n top tien favoriete nummers, de artiest waar ik in 2010 het meest naar luisterde was Miss Gaga en het album waar ik dit jaar het meest naar uitkijk is Born This Way, inderdaad van Lady Gaga!

Gister werd eindelijk de gelijknamige eerste single van het album uitgebracht. Ik keek er de hele week al naar uit, maar op de dag zelf dacht ik er eigenlijk niet veel meer aan. Totdat ik in de auto zat rond een uurtje of vijf ’s middags, en een nummer op de radio hoorde wat een mix was tussen Madonna en Gaga.

De eerste drie keren dat ik het nummer luisterde moest ik een klein beetje wennen. Ik bedoel, I love Madonna, maar dit was Gaga en niet Madonna. Maar na een paar keer luisteren was ik verslaafd. Vrijdagavond twitterde ik al dat als ik het nummer die avond vijftig keer geluisterd, dat dat een understatement zou zijn. Inmiddels heb ik hem minstens 100x beluisterd op de officiele site van Lady Gaga.

Nu is mijn vraag, ben ik de enige die dit nummer verschrikkelijke fabulous vind en die nu echt niet meer kan wachten tot het nieuwe album op 20 mei?!

Liefs,

>PROJECT: Tracy Anderson

>

Photobucket

Hardlopen is heerlijk, het is voor mij één van de meest ontspannende workouts. Maar helaas, voor een perfect lichaam (zowel van binnen en buiten) zul je meer moeten doen dan kilometers hardlopen. Sterker nog, hoewel m’n bovenbenen en heupen smaller worden, m’n kuiten daarentegen, worden dikker. En dat is niet alleen doordat de rest smaller wordt, want dat zou inderdaad een logische verklaring zijn, maar… m’n laarzen zitten strakker, evenals m’n skinny jeans.

Ik heb vorig jaar rond deze tijd wat yogavideo’s gedaan, eigenlijk nog best wel fanatiek. En echt, m’n achterste was weer net zo strak als op m’n veertiende. M’n buikspieren waren nog steeds niet zichtbaar, maar als ik heel eerlijk ben deed ik daar ook nooit oefeningen voor. Oefeningen doen vind ik vervelend, buikspieroefeningen doen vind ik vreselijk. Die filmpjes van Exercise TV waren de eerste paar keer oké, ik dacht zelfs nog dat ik er een beetje zen van werd, maar hoe vaker ik dat filmpje deed, hoe minder zen, en tenslotte, hoe agressiever ik er van werd.

Goed, cut to the chase Annemerel! Ik heb misschien de oplossing (voor mij) gevonden! Al een tijdje wil ik de DVD’s van Tracy Anderson, de personal trainer van onder andere Gwyneth Paltrow, proberen. Dat lichaam van Gwyneth.. op 38-jarige leeftijd, met twee kinderen.. Wauw. Nu zal ik waarschijnlijk nooit van m’n leven dat lichaam van Gwyneth krijgen (ze traint twee uur per dag, zes dagen per week, het moet natuurlijk wel leuk blijven!), maar dat hoeft natuurlijk ook helemaal niet. Ik wil gewoon van de zomer geen chagrijnig hangkontje, ik wil een gezellig, vrolijk, welgevormd kontje in m’n bikini hebben zitten.

Van de week vond ik eindelijk ergens de DVD’s van Tracy, de Cardio Dance en de Mat workout. Nou

die Cardio Dance, daar had ik dus even het geduld niet voor en dat ging tussen de verhuisdozen in m’n kamer ook niet zo makkelijk, maar de Mat Work Out was een verrassing. Het was een uur lang en het was zwaar, maar ik heb geen druppeltje zweet gehad. Raar he? Normaal heb ik daar wel last van met Pilates en Yoga filmpjes, maar doordat je bij deze workout vooral de kleine spiergroepen traint, met hele kleine bewegingen, valt dat dus hartstikke mee.

Maar het was wel echt zwaar. De oefeningen zelf vielen nog wel mee, als ik ze allemaal acht keer zou mogen herhalen zou het ook geen enkel probleem zijn, maar je moet continu je spieren aanblijven spannen en je doet de oefeningen gerust vijftig keer achterelkaar. Oeps. Ik heb gekreund als een tennisster die al haar energie legt in het slaan van de bal. Ik heb opgegeven, heb stiekem gesmokkeld, maar ik heb het uur wel volgemaakt. Maar eh.. ik hoef natuurlijk heus niet in één keer het filmpje helemaal goed te doen, er moet natuurlijk nog wel een klein beetje uitdaging overblijven.

Wat Tracy Anderson’s Mat Work Out leuker maakt dan de yogafilmpjes die ik normaal doe?
1. Geen druppeltje zweet.
2. De buikspieroefeningen zijn goed vol te houden en ik heb geen last van m’n nek en rug gekregen.
3. Muziek tijdens het filmpje is een stuk minder zweverig dan tijdens yogafilmpjes.
4. Tracy heeft een prachtig lichaam en dat werkt heel erg motiverend.
5. De Mat Work Out bevat oefeningen voor het hele lichaam, er wordt aan ieder spiertje gewerkt.

De DVD’s van Tracy zijn onder andere te bestellen bij Amazon.com, maar online is ook heel wat te vinden. Op youtube staan heel erg veel filmpjes, maar ik vind het zelf juist wel fijn als ik gewoon 1 filmpje heb van een uur wat ik achter elkaar kan doen.


Liefs,

DEAR DIARY: If I Was A Rich Girl

>

Photobucket
Photobucket

 

Een garage waarin auto’s van meer waarde staan dan bij de gemiddelde BMW of Mercedes Showroom. Een verzameling wijn waar menig driesterrenrestaurant jaloers op zal zijn een terrein wat je zou kunnen aanzien voor een compleet dorp en waar de Beckhams jaloers op zullen zijn. I’ve seen it all. 

Maandag moest ik werken op een ‘feestje’ een get together on monday van een bekende van m’n werk. Ik was al gewaarschuwd voor de hoeveelheid auto’s die de man bezat en voor de grootheid van zijn huis, maar serieus, dit verzin je gewoon niet.

De gasten werden ontvangen in de garage A.K.A. showroom. Daar stonden de grote Engelse en Amerikaanse klassiekers en (natuurlijk) de Bugatti Veyron, de Mercedes McLaren, de Maybach.. lieve meisjes, ik kan me heel goed voorstellen dat jullie dit helemaal niks zegt, maar met een aan auto’s verslingerde familie zoals die van mij, wordt je dat zelf vanzelf ook wel. Ik stond in ieder geval de eerste tien minuten met m’n mond wagenwijd open en ik had het veel te druk met kwijlen om dat door te hebben.

De gasten druppelden binnen, het authentieke draaiorgel (meer dan honderd jaar oud) werd aan het werk gezet, de champagne vloeide (natuurlijk) en de gasten stonden, gelukkig, óok met grote ogen naar de auto’s te kijken. Ben ik dus niet de enige die een beetje licht in het hoofd werd bij het zien van al die auto’s.

De gastenlijst was een mix van Amsterdam Oud-Zuid en grote bazen van verzekeringsmaatschappijen met hun vrouwen. Oh en een ontzettend leuke, Italiaanse, op mannenvallende danser die meedoet aan So You Think You Can Dance.

Na de champagne vertrokken de gasten naar het huis van Meneer X. Meneer X, de eigenaar van dit alles, wil best met zijn volledige naam op internet, zolang ik zijn adres gegevens niet vermeld. Maar toch, ik houd het liever bij Meneer X, dat zegt mijn gevoel.

Goed het huis van Meneer X was natuurlijk net zo moeilijk te vinden op dat immens grote terrein als dat het indrukwekkend was. Want indrukwekkend was het. Zo ook de kelder. Een typisch Zuid Europese wijnkelder. En daar zaten de gasten, aan een lange bourgondischetafel. Wij serveerden de gerechtjes en zorgden dat de glazen met wijn (van honderden euro’s per fles) gevuld waren.

Aan het eind van de avond was er een grote emmer vol met wijn uit glazen die niet gedronken was. Met pijn in m’n hart keek ik ernaar. Ik zag daar dus een Chanel 2.55 tas liggen. Man wat zonde. Maar daar mocht ik dus niet aan denken. Zelf mochten we ook een flesje opentrekken en Meneer X zou wel een chauffeur regelen die mij in m’n eigen auto thuis zou brengen. Maar goed, ik ben nog steeds een klein beetje op m’n alcoholdieet (bevalt eigenlijk best goed) en ik dronk dus netjes een half glaasje wit en een klein druppeltje rood, ik propte er nog twee Van Dobben kroketten in en ik vond mezelf wel weer klaar om achter het stuur te duiken.

Het was niet in de laatste plaats een bijzondere avond, om niet in al te veel krachttermen – die ik graag zou willen gebruiken – te vervallen.

Liefs,