Afgelopen week was een beetje een pechweek. Zaterdagmiddag liep het zelfs zo de spuigaten uit dat ik dacht dat ik maar beter anderhalve dag kon gaan slapen, zodat ik niks meer kon slopen en dan maar hopen dat het deze week beter gaat. Wat ik allemaal gesloopt heb?

Nou het begon dinsdag met een tupperware bakje waar olijfolie in zat. Hij zat heel goed dicht, dat had ik nog gecontroleerd. Maar toen ik in de trein zat voelde ik ineens iets vettigs in mijn tas… Nee hoor, was er een enorme barst in de deksel van het bakje gekomen. Tas dood, nieuwe broek smerig (m’n tas stond op mijn schoot…). Lekker begin.

Donderdag kwam mijn MacBook in aanraking met een paar druppels thee. Echt, het waren er maar een paar. Maar klikken was gelijk onmogelijk. Ik naar de nieuwe Apple Store gerend op het Leidseplein en ZELFS met een externe muis deed ‘ie helemaal niks. Ik kon wel huilen.. In mijn hoofd had ik al 1249 euro uitgegeven voor een nieuwe (m’n laatste zuurverdiende spaargeld), maar op de redactie werkt toevallig ook iemand die wat van MacBooks afweet.. En zo kwam het dat hij wél die externe muis aan de praat kreeg. Het bleef nog wel een beetje vreemd, want als ik dan mijn trackpad op mijn MacBook weer aanraakte deed ook de externe muis niets meer en moest ik mijn MacBook helemaal afsluiten. Vrijdagochtend leek alles slechts een nare droom, want mijn MacBook Air werkt SPONTAAN weer beter dan dat hij het afgelopen jaar gedaan heeft!

Maar mijn pech hield nog niet op… Zaterdag deed mijn Nikon Spiegelreflexcamera het ineens niet meer. NO! Nee echt. Hij klikte niet meer. Verschillende lenzen gebruikt, allemaal hetzelfde probleem. In de Liveview stand doet ‘ie het wel, in de “normale” stand focust ‘ie niet goed en kan hij geen foto maken. Hoe KAN dat nou weer? Deze week wordt mijn camera naar Nikon opgestuurd en het kan best eens drie a vier weken gaan duren. Wat een grap. Hoe kan ik nou zo lang zonder camera? Gelukkig heb ik hem nog geen jaar en zal het waarschijnlijk wel onder de garantie vallen, maar dan nog.. wat moet ik zo lang zonder mijn camera beginnen. Ik heb hem nu negen maanden en ik heb al meer dan 10.000 foto’s gemaakt.. KUN JE NAGAAN.

En toen zondag ging ik een appeltje koken (als ik dat niet doe krijg ik een allergische reactie van appels en ik vind appels nu juist zo lekker!) en toen was ik heel even de tijd vergeten en JA hoor, heel de pan verziekt. Gelukkig geen pan van bijna 100 euro (wel dus). Ai ai ai. En nu maar hopen dat m’n vriend hem wel schoon krijgt, want mij lukte het zelfs met de meest agressieve schoonmaakmiddeltjes niet.

Of er deze week misschien ook nog iets leuks gebeurd is? Oh JA hoor! Mijn pakketje met de Sal Y Limon armbanden arriveerde, er was eindelijk weer een nieuwe aflevering van The Vampire Diaries, ik at sushi, zag eindelijk The Graduate (fantastische film) en The Hunger Games (yeaah!), ik hield samen met Kim een acné-dieetverantwoorde high tea (dat ik de rest van de week bijna iedere dag gezondigd heb vertel ik nu net even niet, vanaf deze week ga ik ECHT beginnen!). Ik raakte in een creatieve bui en ben aan het naaien geslagen. Oh en ik had geen spierpijn van de halve marathon!

En deze week.. Voorspellen ze nu nog best veel zon, dus ik heb er alle vertrouwen in dat het deze week allemaal ineens een stuk voorspoediger verloopt!

Liefs,
Annemerel
Follow my blog on bloglovin

Sommige mensen hebben heimwee als ze op vakantie gaan. Bij mij is dat dus net andersom. Ik ben gistermiddag thuis gekomen en natuurlijk is het fijn om je huisje binnen te stappen, weer toegang te hebben tot al je spulletjes en alle andere voordelen van thuis zijn waar ik met mijn heimwee-hoofd even niet op kan komen.. Maar ik wil.nu.al.terug.

Ik wil weer sneeuwvlokjes op mijn gezicht voelen kriebelen, ik wil weer de zon in mijn gezicht voelen branden. Ik wil weer de hele dag zonnebrand moeten smeren en ik wil weer kaiserschmarrn eten. Ik wil weer wakker worden om 6.00u en naar de badkamer lopen met mijn laptop omdat dat de enige plek is waar ik ongestoord kan bloggen. Ik wil weer een rondje door het dorp lopen om broodjes te kopen, ik wil weer in mijn spaghettibandtopje op 2400 meter hoogte zitten en zo ongeveer smelten van de hitte. Ik wil weer glijden over de bergen op een paar ski’s, het maakt me niet uit of de sneeuw nu goed of slecht is. Ik wil weer taartjes eten, ik wil weer bergen beklimmen, ik wil weer in de lift in slaap vallen. Goed, ik wil dus gewoon terug.

Ik heb een fantastische week achter de rug, maar dat hebben jullie afgelopen week natuurlijk in geuren en kleuren kunnen lezen en zien. Gisterochtend ging om 6.00u weer de wekker. Dit keer niet om te bloggen en broodjes te halen, maar om mijn tassen weer in te pakken en richting ontbijtzaal te lopen. Na een afschuwelijke hoeveelheid scrambled eggs en zalm (om 18.00u ‘s avonds had ik nog steeds niet echt honger, kun je nagaan!). Om 8.00u zaten we in de auto, nog geen acht uur later waren we ‘thuis’ een uurtje later was ik echt thuis. Zonder ouders, zonder zusje, zonder broertje. Op dat moment ook nog zonder vriendje. Alleen. Na een paar blogs geschreven te hebben (deze week weer krankzinnig druk, weet eerlijk gezegd nu nog niet precies hoe ik alles voor elkaar ga krijgen) vond ik het tijd voor de Lizzie McGuire movie, gevolgd door de laatste Gossip Girl aflevering. Om 22.00u vielen mijn ogen dicht om vervolgens alleen nog heel even op te gaan om mijn vriend weer heel even te zien.

Nogmaals. Ik wil terug. Nu.

Liefs,
Annemerel
Follow my blog on bloglovin

Het was vorige week precies een jaar geleden dat ik het ouderlijk huis verliet om samen met mijn vriend een appartementje in Den Haag te betrekken. Ik was in mijn toen bijna 22 jaar, nog nooit verhuisd. Ik had nog nooit langer dan twee weken zonder mijn ouders toezicht geleefd. Ik had in mijn leven slechts drie verschillende dingen bereid, risotto, gebakken eieren en salades. Ik had de wasmachine misschien vijf keer gebruikt, de vaatwasmachine datzelfde aantal. De stofzuiger gebruikte ik sporadisch voor mijn eigen kamer en een keuken of een badkamer schoonmaken, daar had ik me nog nooit mee bemoeid. Ik had nog nooit ergens anders geld aan uitgegeven dan aan materialistische zaken als kleding, auto’s en gadgets.

Ik denk dat het duidelijk is dat ik niet al te goed was voorbereid op het op eigen benen staan gebeuren. En dat was duidelijk. Mijn uitgavenpatroon veranderde weinig, helaas kwamen daar wel wat extra kosten bij en dus slonk mijn spaarrekening tot de magische grens waar ik van mezelf onder geen beding onder mag komen (verklaart mijn spaarmaand wel een beetje he?). Daarbij heb ik het schoonmaken van de badkamer en de keuken ook heel lang genegeerd. En nog heb ik moeite om tijd vrij te maken voor opruimen en schoonmaken. Ik vind het gewoon zo zonde van mijn tijd, omdat ik weet dat het een week erna weer nodig is. Ik heb liever blijvende resultaten zeg maar.

Het grootste gedeelte van het jaar werkte ik fulltime bij Elzenduin en dus werd er vijf dagen per week voor mij gekookt. Maar sinds dit jaar is het koken helemaal aan mij. In januari heb ik dan ook ERG veel gebruik gemaakt van thuisbezorgd.nl en de kant en klaar maaltijden van de Albert Heijn. Stom. Niet alleen duur, ook ongezond. Daarbij, ik eet nu dus pasta of noedels. Geloof me, niet goed voor de heupen. Ik heb vorige week voor het eerst voor mezelf aardappelen-vlees&groente voor mezelf gemaakt. Het voelde toen dus echt alsof ik ineens volwassen was. Omdat mijn vriend minstens vijf dagen per week aan het werk is, betekent dit dat ik minstens vijf dagen per week zonder hem eet. Koken voor jezelf heeft één voordeel, je kunt maken waar je zelf zin in hebt en je hoeft met niemand rekening te houden. Het nadeel is dat het ontiegelijk saai is.

Na een jaar hebben we elkaar nog steeds niet afgemaakt, ook al moet hij die neiging bij mij vast wel eens gehad hebben. Zoals ik al vaker heb gezegd, ik gebruik het huis graag als kledingkast. Mijn moeder zegt altijd dat ik een spoor van vernieling achter laat. Als ik niet op let, kom ik binnen, gooi ik mijn jas op de grond, loop ik een paar stappen verder en zet ik mijn schoenen neer. Dan nog iets verder mijn tas, mijn telefoon, mijn sleutels.. Je begrijpt het idee? Eigenlijk ben ik wat dat betreft precies zo’n jongen waar ik meisjes over hoor klagen. Maar ik kan het heus wel hoor, netjes zijn. Opruimen doen we vaak samen als we vrij zijn. Hij de badkamer, ik de keuken. Ik de stofzuiger, hij de stofdoek. Fleetwood Mac of Genesis door het hele huis. We maken samen het bed op, ik ontferm me over de vaatwasser, hij de wasmachine.

Natuurlijk is er ook wel eens ruzie, maar dat hoeft heus niet altijd negatief te zijn. Ruzie getuigt er volgens mij ook van dat je je op je gemak voelt bij elkaar en elkaar echt goed leert kennen.

Ik kom nog steeds erg graag bij mijn ouders, ik denk dat onze band het afgelopen jaar juist alleen maar gegroeid is. Als ik thuis ben heb ik nu ook meestal echt aandacht voor ze, terwijl we voorheen gewoon leefden. Het respect voor mijn ouders is ook toegenomen, mijn God, zo’n huishouden is niet niks en reken daar een paar niet helpende kinderen bij op. Mijn moeder en ik hebben tegenwoordig de leukste sms/mail/bel relatie. ‘Er is weer een pakketje voor je, mag ik het open maken?’ ‘Wat vind je van dit jasje’ ‘Morgen lunchen?’ ‘Wanneer kom je weer bij ons eten?’ Heerlijk. Nu moet mijn moeder nog een telefoon waarmee ze kan whatsappen, kunnen we elkaar de hele dag foto’s sturen.

Ik heb een heerlijke en leerzaam jaar gehad! Op naar de volgende 100.000!

Liefs,
Annemerel
Follow my blog on bloglovin

Het is me afgelopen week eventjes extreem duidelijk geworden waar mijn migraine vandaan komt. Ik wist het eigenlijk al, niet voor niets hield ik vorig jaar een suikervrije maand en leefde ik het half jaar daarna ook nog vrijwel ‘toegevoegde suikerloos’. Hoofdpijn kwam bijna niet meer voor en migraine heb ik vrijwel niet meer gehad. Toen ik weer suiker ging eten ging dat geleidelijk en mijn hoofdpijn kwam dan ook geleidelijk steeds vaker terug.

Woensdag barstte de bom. Reden: twee cupcakes met niet alleen heel veel botersuikercreme, maar ook kleurstof. Nu heeft mijn moeder mij altijd van de kleurstoffen af geprobeerd te houden. Ik mocht geen smarties, als er iets erg is als zesjarige is een verbod op smarties. Maar nu weet ik dus 100% zeker waarvoor dat goed was.

Na één cupcake begon het al, het gevoel alsof mijn hoofd ‘vol’ zat. Ik dacht het nog even op te kunnen lossen met een rondje om de gracht, maar het mocht niet baten. Op een gegeven moment kwam ik op het geniale plan om nog een cupcake te eten, misschien had ik dat wel nodig(?) ik geef de toen al aanwezige migraine de schuld van deze idiote gedachte. Goed, een half uur later begonnen de letters te dansen op mijn scherm, ik kon mijn ogen slechts met heel veel moeite openhouden, ze voelde zo zwaar en zo voelde ook mijn hoofd.

To make matters worse, ik werd misselijk. Met alle smerige gevolgen van dien. Even later begon de buikkramp en de smerige gevolgen die daarbij horen. Ondertussen was ik nog steeds van plan om mijn artikel af te schrijven, het was inmiddels 17.00u, maar ik had iets in mijn hoofd zitten en het moest eruit. Ik weet niet hoe ik de tekst er nog uit heb gekregen, maar het is gelukt.

Toen maar rennen naar de trein, die ik natuurlijk niet kon vinden. Zo gaan die dingen nu eenmaal. Mijn trein reed niet, een andere trein zat helemaal vol (en kon ik dus niet in zitten) en no way josé dat ik met die hoofdpijn kon staan. Maar aan de andere kant, bibberend over het station ijsberen wachtend op een volgende trein, dat zag ik mezelf ook niet doen. Er kwam weer een geniaal plan door in mijn hoofd. Ik had vet nodig en zout. Even later zat ik aan een saucijzenbroodje en een broodje kroket. Dat was eigenlijk nog niet zo’n heel gek idee, want het leek zelf iets te helpen.

Ik besloot toch maar te staan in de trein, die ook nog eens vijftien minuten vertraging had. Ik had echt het gevoel van ‘just kill me now‘. Een uurtje later in de tram kwam de misselijkheid terug en was ik genoodzaakt halverwege uit te stappen, omdat ik het niet zo zag zitten de tram te bevuilen met een uitgekauwd saucijzenbroodje en kroket. Ik weet niet hoe ik thuis gekomen ben, maar ik werd de volgende ochtend toch echt om 6.00u wakker (een half uur voor de wekker). Ik had mijn kleding nog aan, mijn make-up zat overal, maar… ik voelde me fris, helder en ready to kick some serious ass.

Dat is dus het mooie van ‘mijn’ migraine. Tijdens een aanval word ik knettergek, maar als ik de volgende ochtend wakker word voel ik me vaak beter dan dat ik me in weken gevoeld heb. Ik zou bijna zeggen, LOVE IT!

Liefs,
Annemerel
Follow my blog on bloglovin

Sinds Laura mijn vriendinnetje is hebben we er de gewoonte van gemaakt in januari een uitstapje te maken naar een iets zuidelijker gelegen stad. Meestal valt de keuze op Antwerpen, zo ook dit jaar. In mijn Ford Ka reden we om negen uur ‘s ochtends, gewapend met Starbucks en een van te voren al op sterven na dood bankrekening,  richting ‘De Solden’. Purrrrrrfect!

Na anderhalf uur, een aantal U-turns en 150 kilometer parkeerden we op de Groen Plaats, om maar gelijk onze shoppingmissie (alleen kopen als het EXTREEM goedkoop en fantastisch leuk is) te beginnen bij Mango. Zonder tasjes naar buiten naar de MoccaMore, om vervolgens vol energie de Meir af te struinen. De enige winkel waar ik een klein beetje los ging was Forever 21. Ik kocht vooral lingerie (was nodig en hoe goedkoop is het daar?) en twee topjes, waarvoor één speciaal voor het hardlopen. Hij is marker-geel en hij heeft het zelfde luipaardpatroontje als mijn hardloopbroekjes van Stella McCartney voor Adidas. Need I say more?

We lunchten met broodjes zalm en groene thee en iets daarna kwam ik tot de ontdekking dat al mijn favoriete winkels uit Parijs (Sandro, Zadig & Voltaire, Maje) allemaal in Antwerpen aanwezig waren en 50% korting gaven op de gehele wintercollectie. Jammer maar helaas, zelfs met 50% korting kon ik het me niet veroorloven, maar dat betekent niet dat ik NIET ongeveer ieder kledingstuk bij Maje gepast heb. Ze hadden m’n schoenen nog, één paar, in mijn maat.. Ik had ze bijna gekocht, want mijn schoenen zijn heel erg versleten (ik draag ze al maanden IEDERE dag), maar ik kon het toch niet.

Na een rondje Nationale straat ploften we neer bij Rennaisance, waar we pellegrino sinas dronken en ik mezelf fotografeerde in het toilet. Want dat is wat ik doe. Om half zes zaten we in de auto, Laura achter het stuur, ik met de TomTom in mijn handen. Bij de MacDonalds aten we al het slechts wat ze te bieden hebben (m’n acne dieet begint iets later) op de parkeerplaats (ook al zo’n jaarlijks ritueel), om vervolgens de reis naar Den Haag weer voort te zetten. In Den Haag scheidden onze wegen, maar niet voor onze zomervakantie plannen besproken te hebben. Het lijkt erop dat we dit jaar een beetje later gaan.. Eind september, begin oktober. Parijs is weer onze bestemming. Heel toevallig is het dan ook fashionweek… HMM! TOEVALLIG.

Liefs,
Annemerel
Follow my blog on bloglovin