>

Photobucket
Morgen begint het collegejaar voor de meeste studenten van de universiteit en ik… ga geen colleges volgen en weet überhaupt niet of ik dat de eerst komende paar jaar nog zal gaan doen. Ik heb mijn bachelor gehaald, werd niet toegelaten tot de enige master waar ik interesse in had (mijn cijfers waren niet hoog genoeg, mijn killer-motivatiebrief waar ik van november tot april mee bezig ben geweest is volgens mij niet eens gelezen).
De master die ik mag doen nu ik mijn bachelor behaald heb spreekt me niet aan, vele andere masters sluiten niet aan omdat ik niet de juiste vakken gevolgd heb. En natuurlijk zou ik best bereid zijn wat extra vakken te volgen, maar dan alleen voor een master die ik dolgraag wil doen en niet eentje die ik ga doen omdat ik zo nodig mijn master wil behalen.
Nu wil ik dus een baan. De eerst komende tijd zit ik nog wel goed bij Elzenduin, in de bediening, achter de receptie, soms wat promotionele teksten. Ik heb het er naar mijn zin dus wat dat betreft is het allemaal best wel okee, maar eigenlijk wil ik best graag meer. Ik ben niet iemand die snel genoegen zal nemen met minder en dus ben ik onrustig en wil ik een echte echte echte baan, niet dat ik die snel voorbij zie komen.
Het is absoluut niet de makkelijkste tijd om een baan in de media te vinden. Iedereen vraagt ervaring, een weblog waar ik al zeven jaar mijn liefde en zaligheid in stop lijkt niet te tellen, evenals mijn blog voor I Love Beauty News en de paar stukken die ik geschreven heb voor andere freelancers. 
Maar ik geef de moed niet op, zucht af en toe gewoon een keertje extra, maar blijf zoeken. Als ik volgend jaar nog steeds niks gevonden heb ga ik misschien nog wel een andere bachelor doen. Ik denk nu aan rechten, lijkt me best een leuke studie en een juridische functie begint me ook steeds leuker te lijken (en is bovendien makkelijker te vinden).
Voor nu geniet ik maar eventjes van alle vrijheden en mogelijkheden die ik heb (als in.. besluiten volgende week op de trein te stappen naar Parijs om daar een paar weken van Laduree & Pain au Chocolat te genieten, hypothetisch gesteld natuurlijk..) 
Wat gaan jullie dit jaar doen? Zitten jullie nog op school, wat studeren jullie, zijn jullie ook net klaar, hebben jullie een baan, of hebben jullie net als ik eventjes niets vasts..?
Liefs,
Annemerel

>

Photobucket
Soms heb ik van die fases dat ik totaal tot over mijn oren verliefd ben op een kledingstuk, een tas of een sieraad. Op dit moment is een van mijn tiffany’s kettingen de absolute lul, want dat ding krijgt momenteel zoveel liefde en hangt al weken iedere dag om mijn nek. Soms met de sleutel, soms met het hartje (wat ik overigens vorige week voor mijn bachelor van mijn ouders kreeg), soms met allebei. Soms draag ik het lang, met werken draag ik hem meestal twee keer om mijn nek. Kortom mijn ketting is er bij iedere gelegenheid bij en zorgt ervoor dat ze voor iedere gelegenheid gepast is. I’m lovin’ it, het liefst ging ik ermee slapen…
Liefs,
Annemerel

>Photobucket

Deze zomer mag je gerust de zomer met de ‘serie-verslavingen-van-Annemerel’ noemen. Bewaar ik mijn obsessieve tv-serie gedrag meestal vooral druilerige herfst en wintermaanden, deze zomer, de laatste weken ook wel wat van een druilerige herfst weg hebbend, ben ik aan iedere serie waar ik gewoon een aflevering van kijk spontaan verslaafd.
Het begon met mijn her-ontdekking van The OC. Een paar jaar geleden leefde ik op OC-energie. Ik stond er mee op, ging er mee naar bed, droomde ervan, ’s nachts en overdag, ja het was heel erg. Een paar maanden geleden haalde ik eindelijk mijn vriendje over de serie met mij te kijken en sindsdien kijken we iedere avond voordat we gaan slapen The OC. Inmiddels zijn we bijna door seizoen drie heen, dus de serie is alweer bijna ten einde..
Ergens halverwege juli -toen het nog wel gewoon prachtig weer was- ontdekte ik Pretty Little Liars. Iedereen tweette erover en ik werd nieuwsgierig. Ik was hooked. Ik keek de eerste zes aflevering in een dag. Toen ik aflevering zeven wilde downloaden lukte dat niet, bleek nou, er waren pas zes afleveringen. Wist ik veel. Een paar weken geleden was aflevering tien, de voorlopig laatste aflevering, en wat was ik depri dat ik nou nog steeds niet wist wie nou die mysterieuze A. was.
Maar lang treurde ik niet, want ik ontdekte gewoon de volgende serie, Teen Mom. Het vervolg op 16 & Pregnant, waarin vier jonge moeders hun baby proberen te verzorgen en nogal wat probleempjes hebben met vriendjes en ouders. Ik raakte dusdanig aan de serie verslaafd dat ik zelf ook een kleine erwt wilde. Ja lieve lezers, dat lezen jullie goed. Gelukkig heb ik nog genoeg werkende hersencellen om die gekke ilusies te laten voor wat ze zijn, maar toch.
Vorige week begon ik, ook na een aantal twitterberichtjes, eindelijk aan The Vampire Diaries. De afgelopen zes dagen heb ik iedere dag gewerkt maar geloof het of niet, ik heb toch nog de tijd weten te vinden om alle 22 afleveringen van het eerste seizoen te bekijken. En ja, nu ben ik dus hooked. Het is Twilight all over again. Jeezz.. het is ronduit lachwekkend, dat een 21-jarige ‘jonge vrouw’, afgestudeerd, zo hopeloos kan zijn dat ze werkelijk waar ieder uur van de dag wel eventjes denkt aan de ondeugende ogen van vampier Damon, de lieve blik van zijn broertje Stefan en de pure schoonheid van Elena.
Maar morgen is het 1 september. Dan is het afgelopen hoor. Ga ik gewoon weer terug naar ‘mijn echte wereld’, zonder vampieren, tienermoeders en stalkende overleden vriendinnen. Deal?!
Liefs,
Annemerel

>

Rara wat is dit…? Twitteraars zullen het antwoord misschien al wel weten, maar de rest zal waarschijnlijk een beetje in het duister tasten.. dit, jongens en meisjes is nou een wortelkanaalbehnadeling. Een wortelkanaalbehandeling bij mij die ik zelf live heb mogen meemaken via de videocamera die op mijn mond gericht stond.
Jullie weten vast nog wel dat ik van de winter best wel last van mijn kies had. Vorig jaar zomer heb ik een vulling in een kies gekregen, maar in plaats van dat het probleem daarmee was opgelost, kreeg ik steeds meer pijn in mijn kies. Op de foto’s was niks te zien, het enige wat ze zagen was dat mijn tanden waren afgesleten en dus trok men de conclusie dat ik gewoon een knarsetander was. Eerlijk gezegd heb ik het misschien ook wel een klein beetje naar die prognose gestuurd, het enige wat ik hoefde te doen was happen en ’s nachts met een dingetje slapen.. geen prikken, geen tangen, niks engs hoefde er aan te pas te komen.
Toen ik twee maanden met het bitje had geslapen was de pijn plots verdwenen, maar zo’n twee weken geledne kwam het terug. Eerst kon ik het nog onderdrukken met zo’n drie pijnstillers per dag, ik dacht, dat gaat gewoon vanzelf wel weer over, net als de vorige keer. Maar al snel werd de pijn heviger. Ik werd ’s nachts wakker, kon de laatste nachten niet eens meer slapen (als ik mijn hoofd neerlegde deed mijn hele kaak pijn) en afgelopen donderdag was ik aan het werk, ik stond een gerecht aan een tafel uit te leggen toen de pijn ineens zo hevig werd dat de tranen in mijn ogen sprongen. Dat was de druppel, ik moest a la minuut naar de tandarts want zo kon ik geen moment langer meer leven.
Ik mijn moeder gebeld (de tandartsassistente) zij mij opgehaald, haar tandarts (die al vrij was) opgebeld om te vragen of hij alsjeblieft nog even wilde komen. Als een gek naar Scheveningen gereden (stond natuurlijk voor iedere stoplicht drie kilometer file) en het enige wat ik kon denken was ‘spuit me plat, spuit me plat, spuit me alsjeblieft compleet plat want dit…’ Nou als ik zo denk, prikkenangst, dan moet er wel heel wat aan de hand zijn.
Een uur heb ik in de stoel gelegen. Bleek nou, mijn zenuw was van de winter afgestorven, vandaar dat ik toen zoveel pijn had, toen hij eenmaal dood was had ik er geen last meer van. Maar dat rottige ding was nu dus gaan ontsteken en nu kon ik er dus echt niet meer onderuit. Wortelkanaalbehandeling.
Uiteindelijk vond ik het allemaal wel meevallen. Vergeleken met de pijn van die middag stelde die verdoving geen reet voor. Het duurde dan wel meer dan een uur en mijn iPod maakte spontaan geen contact meer met mijn oortjes waardoor ik al het boren hoorde, uiteindelijk was het best te doen. Onderweg naar mijn werk heb ik zelfs met mijn verdoofde bek nog een patatje weg weten te werken, ik had zo’n honger! Had de hele dag niks durven eten, dus was wel toe aan iets.
Lessen geleerd:
Minder snoepen, lolly’s laten voor wat ze zijn.
Beter mijn tanden poetsen.
Eerder naar de tandarts gaan.
Liefs,
Annemerel

>

Tekenen
Met de Superswyper
Vriendinnetjes

Voordat ik begon met m’n scriptie wist ik absoluut niet wat me te wachten zou komen te staan. Moest ik zenuwachtig zijn, werd dit moeilijk, zou het uiteindelijk meevallen? Nou het werd dus moeilijk.
M’n onderwerp had ik vrij snel bedacht. Ik wilde iets met afslankproducten en autoriteitsargumentatie. En gezien mijn voorliefde voor foute roddel en achterklap kom je dan al snel bij beroemdheden uit. Een hoofdvraag formuleren was een heel ander verhaal, die werd iedere week anders, en vond zijn uiteindelijke formulering pas op deadline-dag.
Het maken van m’n scriptie ging alles behalve van een leiendakje. Mijn eerste probleem was dat ik überhaupt geen voorbeelden kon vinden van beroemheden die afslankmiddelen aanprezen. Toen ik die eenmaal gevonden had was ik helemaal niet blij met de advertenties die ik moest gaan analyseren, wat moest ik hier in godsnaam mee. Maar ik geloofde er toen nog in dat het uiteindelijk allemaal wel goed zou komen, dus ik schreef vrolijk verder en toen ik de advertenties moest gaan analyseren deed ik eigenlijk zomaar wat.
Begin mei leverde ik mijn conceptversie in, een week later, op elf mei, de dag voor mijn 21ste verjaardag had ik een gesprek met mijn scriptiebegeleidster, mevrouw Snoeck Henkemans. Toen ik haar kamertje inliep voelde het als een moeilijk doktersgesprek, toen ik het kamertje verliet had ik het gevoel dat de dokter mij zojuist verteld had dat ik nog maar een paar maanden te leven had.
Mijn scriptie was op z’n zachtst gezegd niet zo goed, het was onsamenhangend, niet wetenschappelijk en bovendien in slecht Nederlands geschreven. Een half uurtje heb ik ’s avonds gehuild, om vervolgens de volgende de dag mijn verjaardag dubbel en dwars keihard te vieren. De dag erna zat ik braaf om negen uur met mijn laptop en al mijn verzamelde informatie aan tafel. Ik opende een nieuw worddocument en ben volledig opnieuw begonnen.
In twee weken schreef ik een compleet nieuwe scriptie, niet zonder de nodige stress natuurlijk, toen m’n scriptie naar mijn idee klaar was stuurde ik hem naar m’n studievriendinnetjes Linda, Laura en Nathalie die er heel lief naar hebben gekeken en aanwijzingen hebben gegeven. Nathalie maakte op dat moment een rondreis door Noord Amerika maar wist toch zoveel aanwijzingen te geven met wijzigingen bijhouden in word, dat ik na mijn laatste pagina van mijn scriptie nog tien bladen met aanwijzingen had. Goed op dat moment leek het net alsof mijn scriptie weer net zo’n prutje was als de eerste keer, maar ergens wist ik ook wel dat ik me daar gewoon niks van aan moest trekken en goed naar Nathalie moest luisteren.
Eind mei leverde ik m’n scriptie weer in en toen kon het wachten beginnen. 17 juni zou ik de uitslag te horen krijgen en eerder verwachtte ik ook geen mailtje. Maar die kwam er wel, op de vijftiende al. Ik zat nietsvermoedend in de tuin een kopje thee te drinken voordat ik naar mijn werk ging, toen ik ineens het geluid van een nieuwe mail uit mijn telefoon hoorde komen. Ik opende mijn mail, zag tot mijn schrik een mail van mevrouw Snoeck Henkemans staan, in kleine lettertjes zag ik een 6 en toen belandde ik in een soort van roes, met als gevolg ik verwijderde de mail. Toen ik nog eens wilde kijken, stond daar nou echt een 6? Was de mail verdwenen en nergens meer te vinden. Uiteindelijk heb ik mijn laptop opgestart en stond de mail bij mijn verwijderde items, ik had inderdaad een 6! Ik ben serieus nog nooit zo blij geweest met een 6.
Goed nu zijn jullie vast benieuwd naar mijn uiteindelijke hoofdvraag en conclusie, wees gerust ik mag niet te lang spreken dus ik houd het kort..
Mijn hoofdvraag was uiteindelijk:
Op welke manier wordt er in online advertenties voor afslankproducten strategisch gemanoeuvreerd met beroemdheden als autoriteit en gebeurt dit op een redelijke manier?
Het antwoord op die vraag kort samengevat:
– Beroemdheden proberen zichzelf te vereenzelvigen met de lezer
– Beroemdheden delen graag hun succesverhaal om de lezer te overtuigen
– Beroemdheden kunnen ook een dubbelrol op zich nemen, dat zij niet alleen gebruikerservaring hebben, maar ook die van deskundige (dit deed een beroemde fitness instructrice)
– In iedere tekst worden alleen de positieve gevolgen van de producten genoemd, zij laten de wenselijke aspecten naar voren komen en de negatieve laten zij achterwege.
Iedereen zegt nu natuurlijk ‘Oh Annemerel je hebt het helemaal zelf gedaan’ maar daar denk ik toch echt anders over. Ik wil allereerst mijn scriptiebegeleidster bedanken, want dat gesprek op elf mei was dan misschien wel niet zo leuk, het heeft me wel wakker geschud en daardoor ging ik er toch nog kei hard tegenaan. Ik wil mijn ouders, vriend, broertje en zusje bedanken voor het nalezen van mijn scriptie en al die stress en troep die ik al die weken veroorzaakt heb. Ik wil Linda, Laura en Nathalie, mijn kritische doch rechtvaardige lezers bedanken. En jawel, hier niet aanwezig maar mogen toch niet vergeten worden, mijn twitter en web-log volgers die me iedere dag weer bemoedigende berichtjes gestuurd hebben.

Mijn scriptiepraatje afgelopen woensdag tijdens mijn diploma uitreiking van mijn bachelor Taal & Communicatie aan de Universiteit van Amsterdam. Ja lieve lezers, ik heb jullie echt echt écht genoemd!

Liefs,