>

Photobucket
Als veertienjarige, net een paar weken aan het bloggen, en op vakantie natuurlijk gewoon verder, maar dan wel in m’n notebook, ah die mooie tijd zonder laptops op vakantie en CDspelers in plaats van iPods..

Aan welke bloggers neem jij zelf een voorbeeld?
Ik heb niet echt een bepaald voorbeeld, maar er zijn wel bepaalde aspecten van blogs die ik leuk vind die ik bij mijn eigen blog ook probeer te ‘integreren’. Zo vind ik de foto’s van modeblogs als StyleScrapbook, TheBlondeSalad en AfterDRK erg mooi. En ik moet bekennen dat ik op die drie blogs vaak stijlelementen vind. Maar ze zijn niet echt een voorbeeld, want mijn blog is duidelijk heel erg persoonlijk, terwijl zij veel meer mode zijn en hoewel ik dat erg leuk vind, weet ik ook waar mijn kwaliteiten liggen (en waar ze niet liggen, haha!).

Hoe ervaar jij het om te bloggen? Geeft het een goed gevoel om jouw verhaal aan andere kwijt te kunnen?
Ja zeker! Door mijn familie word ik al m’n hele leven als kletskous bestempeld, ik hou van praten, over waar ik me op dat moment mee bezig houd. Het kringgesprek op maandagochtend was vroeger altijd al m’n favoriete moment van de week. Ik vind het leuk om dingen met mensen te delen en welk medium is daar beter voor dan een blog?

Voelt bloggen voor jou als iets leuks of als een verplichting?
Zodra bloggen als een verplichting gaat voelen, moet ik er maar snel mee stoppen denk ik. Ik ben niemand iets verantwoord, verdien hier helemaal niks mee, dus ik doe het echt voor mijn plezier. Natuurlijk zijn er dagen dat ik denk oh jee ik moet schrijven, maar ik heb helemaal geen tijd! Maar dan is het ‘geen tijd’ aspect vervelend, niet het feit dat ik nog ‘moet’ schrijven.

Krijg je soms negatieve reacties over het feit dat je je ‘hele’ privé-leven op internet staat?
Vroeger sowieso, dan liep ik op een braderie (ja ik kom uit een dorp en dan heb je dat soort dingen!) en dan was het heeey Annemerel.TK (ja toen was het nog .tk, ancient history mind you). Ook werden er op school wel eens dingen herhaald die ik op m’n geschreven had. In de derde hadden vriendinnetjes van me voor de grap op iedere computer in het computerlokaal m’n weblog als startpagina gemaakt. Dat was best grappig, maar daardoor zijn ook wel veel mensen uit m’n naaste omgeving m’n blog gaan lezen. En in een dorp gaat zoiets best snel. M’n vriendjes stellen m’n weblog ook niet vaak op prijs, in ieder geval vinden de meeste het niet leuk als ik over ze schrijf en dat begrijp ik, zij kiezen er niet voor hun leven online te zetten.

Wat zijn nou dingen die je absoluut nooit op je blog zou plaatsen?
Hm.. ik ben wel van het ‘zeg nooit, nooit!’ motto, maar ik denk dat het niet handig is als ik iets van mijn ‘sexual life’ online zou zetten. Ik bedoel, ik ben niet bepaald anoniem en het lijkt me geen fabuleus idee als mijn toekomstige baas over mijn seksleven zou weten. Oh en dat zou m’n vriendje natuurlijk ook nooit goedkeuren. Ook schrijf ik liever niet over problemen, want dat kan zo uit z’n verband getrokken worden. Ik wil graag gezien worden als een meisje dat positief in het leven staat, want dat ben ik ook, maar helaas worden vaak de negatieve dingen veel beter onthouden dan de positieve.

Wat vind je van negatieve reacties op je blog?
Als het goed onderbouwde kritiek is vind ik het geen probleem. Onaardige opmerkingen die nergens over gaan kan ik ook wel handelen, die probeer ik niet te serieus te nemen, ik laat ze gewoon staan, want ik wil gewoon liever geen drama. Gemene opmerkingen over mensen waarvan ik hou kan ik wel boos worden, ik bedoel, zij kiezen er niet voor om online te komen, en wat wordt er mee bereikt? Maar nogmaals, ik bewaar hier graag die lieve vrede, dus ik probeer het te negeren.

Je bent al aardig aan de weg aan het timmeren als freelance journaliste, heb je een tip hoe je daar een beetje in kunt rollen?
De meeste dingen doe ik onbetaald (I love beauty news, Baasvanhetjournaal).  En de ‘printstukken’ die ik schrijf, zijn helaas slechts eerste versies voor een andere journaliste. Ik probeer zoveel mogelijk ervaring op te doen en daar krijg ik nu nog vrijwel niks voor, maar ik leer heel veel, zowel qua schrijven als nieuwe mensen. Ik ben een journaliste die haar geld verdiend met horeca (en haar hart daar ook wel een beetje in verloren heeft), haha!

Welke blogs wordt jij nooit zat?
StyleScrapbook, TheBlondeSalad, AfterDRK, Ashleylynn, Sins of Genesis, Oh No They Didn’t

Wanneer en waarom ben jij begonnen met bloggen? Bepaalt bloggen je leven?
Ik blog sinds 25 juni 2003, afgelopen Kerstmis was dus m’n 7,5 jarige blogverjaardag. En ik doe het nog steeds met dezelfde insteek, ik blog omdat ik het leuk vind om dingen (mijn leven) te delen. Het wordt echter de laatste maanden wel steeds serieuzer. Nu ik een soort van klaar ben met m’n studie vind ik het wel belangrijk dat ik blijf schrijven, dus ik probeer nu minimaal 1x per dag te bloggen. M’n leven zou zonder m’n blog denk ik wel anders zijn. Ik weet ook niet waar ik zonder m’n blog nu geweest zou zijn. Zou ik dan dezelfde studie hebben gekozen? Het bloggen heeft mijn liefde voor schrijven nog wel een stukje vergroot en me ook dat laatste zetje gegeven om echt mijn droom achterna te gaan. Om het in ieder geval te proberen.

Hoeveel lezers heb je per dag?
Ik heb de laatste maand tussen de 1500 en 2000 (unieke) bezoekers per dag gehad. Dat zijn er aardig wat en ik ben mijn lezers dan ook heel erg dankbaar dat ze iedere keer weer terug komen.


Liefs,

>

Photobucket

Als zestienjarige op het gala met Kim!

Hoe heb je je middelbare schooltijd ervaren? Was je toen ook al aan de vriendjes?
Op de middelbare school veranderde ik in de eerste twee jaar van een stil meisje, in een meisje met veel vriendinnen. We hadden een hele gezellige groep met meiden en hoewel ik een van de enige was die nog niet mee uit mocht, voelde ik me toch niet echt buitengesloten. Ik was een laatbloeier wat vriendjes betreft, in de vierde merkte ik voor het eerst dat sommige jongens wel ‘interesse’ in me hadden en dan kreeg je van die leuke sms-relaties, die verder natuurlijk nergens op uitliepen, natuurlijk. Een paar weken voor m’n zestiende verjaardag zoende ik voor het eerst, met een jongen die al negentien was, dus dat was super spannend, haha. Dat was ook gelijk m’n eerste vriendje.

Was je op de middelbare school populair?
Ik was absoluut niet populair, maar ik hoorde er, zeker de laatste jaren, wel helemaal bij. Bij ons waren gelukkig geen Mean Girls taferelen, of in ieder geval, daar heb ik niks van gemerkt. Ik was ook zeker geen Mean Girl, heb nooit gepest. Natuurlijk was ik geen heilige en roddelde ik ook wel eens, maar ik heb nooit iemand opzettelijk pijn gedaan.

Ben je ooit blijven zitten?
Nee gelukkig niet, dat was altijd wel een grote angst. Op de basisschool niet hoor, maar op de middelbare school heb ik jaren gehad waarin het niet helemaal vlekkeloos verliep. In de derde bijvoorbeeld, toen was ik echt een puber! Zat ik te leren met m’n boek op m’n schoot, benen op bed, ene oog op m’n computer, andere oog op de TV gericht. Uh ja, dat werkt niet he!

Hoe was jij op zestienjarige leeftijd? 
Ik mocht pas uit toen ik zestien was, dus m’n zestiende verjaardag was heel speciaal (inclusief in de sloot fiets incident, snel vergeten!). Toen ik zestien was had ik een vriendje, en daar was ik heel serieus in, maar dat ging na een half jaartje over en na twee maandjes verdrietig veranderde ik in een klein feestbeestje, maar wel eentje die geen gekke dingen uitspookte (zoenen voor een avondje, daar deed ik dus niet aan, en in de sloot ben ik ook niet meer gefietst..). Ik denk dat ik de laatste paar maanden van m’n zestiende en de eerste paar van m’n zeventiende echt het allergelukkigst was. Alles leek gewoon vanzelf te gaan en ik dacht niet aan vroeger of later.

Hoe was jouw eerste date?
Mijn eerste date was dus iets voor m’n zestiende verjaardag, met een drie jaar oudere jongen, uit de zesde, dus super stoer en spannend. Het was een dubbeldate, maar dat was geen succes want ik kende dat andere meisje niet en ik was toen nog lang niet zo zelfverzekerd als nu, dus ik was vet zenuwachtig en durfde amper iets te zeggen. We gingen naar de film ‘The Skeleton Key’ en het was zo verschrikkelijk eng, niet mijn ding! Aan het eind van de avond gingen we natuurlijk zoenen, m’n allereerste zoen. Heel romantisch op de parkeerplaats bij de bioscoop in Rotterdam, langs de maas. Volgens mij had ik mijn ogen wagenwijd open, maar dat durf ik niet met 100% zekerheid te zeggen. Zo genoeg, teenage humiliation, haha!

Wat was je favoriete vak op school?
Geschiedenis! Ik vond al die verhalen over vroegere tijden altijd heel interessant en m’n leraar maakte het ook altijd wel interessant. De laatste twee jaar vond ik engels ook heel erg leuk, omdat die taal me echt is gaan fascineren, oh en omdat we altijd super goede boeken mochten lezen en ik leek de enige die dat vrijwillig deed, haha (en ik haalde ook vaak negens voor engels essays, omdat ik er zo verschrikkelijk goed m’n best op deed, omdat ik het leuk vond, en negens haalde ik  niet zo vaak!)

Was je op de middelbare school ook al zo fashionable?
Ik las altijd wel de Ellegirl, de Elle, Vogue, Teenvogue, maar ik zag er niet als een modepopje uit. Ik besteedde m’n geld liever aan make-up, gadgets en uitgaan. Accessoires heb ik wel altijd heel belangrijk gevonden, die had ik al-tijd van Guess! Ik was fan van Miss Sixty, al m’n broeken waren van Miss Sixty, en ik heb ook een hele Tommy Hilfiger periode gehad, maar m’n kledingkast hing zeker niet zo vol als nu het geval is. Ik wilde er gewoon altijd leuk uit zien, maar vond het niet zo belangrijk om er volgens de laatste trends bij te lopen.

Ben je erg veranderd in vijf jaar?
Ja! Ik was een stuk minder serieus toen ik zestien was. Ik wist wel wat ik wilde hoor, maar ik had veel minder zelfvertrouwen en besteedde niet echt veel tijd aan de toekomst. Ik was ook veel minder met mode bezig, ik keek alleen naar wat me leuk stond en ging nooit over m’n kleedgeld heen (als in: ik kocht nooit kleding van het geld wat ik verdiende van m’n baantje.)
Wat was leuker, vandaag, of dezelfde dag een jaar geleden?
Ik schrijf dit op 21 januari 2011, als je het heel objectief bekijkt, was de 21 januari van 2010 wel een stukje beter. Maar dat komt door de activiteit die ik toen aan het verrichten was en de activiteit die ik vandaag aan het verrichten ben (vorig jaar: met Laura naar Maastricht, vandaag administratie, MacBook updaten, schrijven… okee dat laatste is wel leuk.) Maar ik wil niet terug naar vorig jaar, want toen moest ik m’n scriptie schrijven en dat was een verschrikkelijke klus, en ik was minder zelfbewust, had minder plannen en zat minder goed in m’n vel.

Liefs,

>

Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Ik ging naar Antwerpen met het idee niet zoveel te kopen, want dat heb ik deze maand al genoeg gedaan bij Net-A-Porter, en stiekem ook nog wel wat meer.

Maar ja, dan kom je bij de H&M en zie je een paillettenlegging van dertig euro voor slechts tien euro, en gezien mijn obsessie met pailletten, ja dan kun je zoiets gewoon niet laten hangen.

En die legging he, die staat geweldig met dat nieuwe shirt van Mango, wat van dertig voor negen euro weg ging. Super mooie, stevige kwaliteit, leuk detail bij de hals.. Eigenlijk echt gewoon perfect, en zoiets kun je niet laten hangen.

Kom je bij ZARA zie je een prachtig gebreid jurkje hangen, van vijftig, naar twintig euro afgeprijsd. En laat ik nu net al een tijdje verliefd zien op dit soort jurkjes. Gecombineerd met stoere laarzen, mooie maillot en een lerenjasje? Ik zeg: fabulous!

En die stoere laarzen, die vond ik ook bij ZARA. Ik kende ze al, wilde ze al hebben toen ze  nog 130 euro waren en nu stonden ze er in mijn maat voor 50 euro. Oh oh oh, ik zou wel gek zijn als ik ze had laten staan, toch?

Op de valreep vond ik bij ZARA ook nog een maxidress/galajurk, dat moet ieder meisje toch in haar kast hebben hangen. Mijn galajurk dateert uit 2007 en is maatje skinny bitch, ben er 95% zeker van dat ik daar nooit meer in zal passen, knalde er toen al bijna uit. En deze jurk is dus multifunctioneel, want hij kan naar een gala gedragen worden (niet dat ik er eentje op de planning heb, maar het kan). Hij kan als maxidress naar een hip modefeestje (voor over straat is ‘ie net een tikkeltje te opgedirkt) en hij kan voor zwoele zomeravonden in een warm land. En eh, ook nog eens van zestig naar twintig euro afgeprijsd. Dat bedoel ik, koopje toch?

Voor iets meer dan 100 euro was ik klaar, 100 euro, het is zeker niet niks, maar eh, als ik die laarzen bijvoorbeeld volgend jaar had moeten kopen was ik 130 euro kwijt geweest en dan denk ik dat dit best wel weer een investering is geweest. Maar wel eventjes een laatste kledinggerelateerde investering, want nu is het echt genoeg!

Liefs,

>

Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
I Love Roadtrips! Dus nu ik eindelijk een eigen scheurijzer heb moest het er natuurlijk wel snel van komen dat ik er ook eens eentje maakte met mezelf achter het stuur. Nog voordat de auto daadwerkelijk van mij was,- stond dit tripje met Laura naar Antwerpen al gepland!
Het begon allemaal bij een klein stationnetje in Den Haag, daarna volgde de stad en gelukkig even later de snelweg. Nog geen vijf minuten op de snelweg, en we moesten natuurlijk al naar de WC. Bij Rotterdam eindelijk aan onze behoeftes toegegeven, zijn natuurlijk de toiletten buiten gebruik, we kunnen wel over de loopbrug naar de andere kant van de weg. Nu heb ik toch echt geen hoogtevrees, maar die loopbrug over de snelweg, was eng.
De heenreis verliep voorspoedig, op een enkele file van tien minuutjes na, die net zo snel verdween als dat ‘ie gekomen was. In Antwerpen hadden we nog wel wat last van het derdewereldland-aandoenende wegdek bij de Haven, wat vooral erg veel lachen veroorzaakte. Maar in de binnenstad ging het prima en de parkeergarage was zo gevonden. Ik was trots op mezelf.
Antwerpen was rustig, op de ZARA na natuurlijk. Daar was het een hel, maar wel eentje met hele mooie prijzen. Dus zette ik toch maar door. We lunchten bij Appelmans en genoten van een lekker ossenstaartsoepje en warme broodjes met roomboter en zout. Heerlijk. Ik slaagde nog bij de H&M en bij Mango voor twee dingen die ik eigenlijk niet nodig had maar die zo goedkoop waren dat ik ze toch ineens wel nodig leek te hebben. Bij Princess zag ik een prachtige skibroek van Stella McCartney voor Adidas, de broek die ik in december al op m’n wishlist plantte. Halve prijs, niet mijn maat, maar in een ander filiaal wel. Toch was ik zo verstandig om het toch maar niet te doen? Was mijn (vier jaar oude) skibroek niet nog eigenlijk gewoon goed? Ik stond zelf versteld van mijn redelijkheid.
Om 17.00u begon het te regenen en vonden we het mooi geweest. Ik was letterlijk gesloopt (is ook wel op de foto’s te zien toch?), dus hop terug naar de auto, en Antwerpen in de spits zien te verlaten. Ging allemaal best prima, maar eh? Waarom gaan er zoveel stoplichten tegelijk op groen? Niet heel erg handig en best wel chaos. 
Net voor de grens ging we eindelijk naar de plek waar we ons de hele dag stiekem al op verheugde, de McDrive. In de auto voedsel dat naar karton smaakt eten.. Dat hoort toch ook gewoon bij een roadtrip! Heerlijk smerig, maar eh, who cares? Het roadtrip gevoel telt!
En zoals jullie waarschijnlijk wel verwachtten, belandden we een uurtje later weer in Den Haag, bij het station, waar ik Laura netjes bij de Kiss&Ride afzette, om vervolgens huiswaarts te keren, hele fijne dag, en goed voor m’n zelfvertrouwen. Autorijden, ik kan het dus heus wel!

Volgende keer roadtrip naar Gent!

Liefs,

>

Photobucket

I did it! I freaking did it! 15km! 1 januari zei ik dat ik eind deze maand 15km wilde lopen en guess what, vanmorgen deed ik dat gewoon eventjes. Ik voelde me uitgeslapen, de zon scheen, ik had wat tijd en ik dacht, waarom niet? Zal er ooit een beter moment komen om 15km hard te lopen? Ik denk het niet, hooguit een iets beter getraind moment (de laatste tien dagen loop ik wat minder en alleen nog maar 5km’s vanwege vrouwelijke perikelen en een onzekere blessure).

Maar ik had er zin in en vertrouwen. Ik denk dat 75% van hardlopen een kwestie van zelfverzekerdheid en vastberadenheid is. Als ik me van te voren instel op 5km, dan ben ik na 5km ook echt klaar mee, maar toen ik vanmorgen zei 15km, had ik na 5km amper het idee dat ik begonnen was, na 10km voelde ik het wel in mijn benen, maar de rest van m’n lichaam wilde verder. De laatste 3km liep ik als een verkrampte krant, maar de laatste paar honderdmeters wist ik er nog iets wat misschien zelfs nog wel als een springtje kan worden aangezien er uit te persen.

Na 15km was ik voldaan, meer voldaan dan als ik met tassen vol na een dagje shoppen thuis kom, meer voldaan dan na een zesgangenmenu in een driesterrenrestaurant, hell, zelfs meer voldaan dan dan na een geslaagd verjaardagsfeestje (en jullie weten hoe speciaal m’n verjaardag voor me is).

Ik was trots, uitgeput, vol met endorfine door m’n hele lichaam, ik kon alleen maar lachen, ik stond denk ik tien minuten in de deuropening en dacht, HA, ik ga het over zes-en-halve-week dus echt wel redden. En daarmee basta!

Liefs,