Twee maanden geleden, half juli, ik lig voor de zoveelste middag op rij samen met mijn zusje op een grote opblaas Flamino op het Gardameer te dobberen. Er is geen wolkje aan de lucht te bekennen, het is warm, maar op het water voelt het aangenaam. De enige inspanning die we hoeven te leveren is om van de kant naar rustiger vaarwater te komen. Ik probeer keihard te genieten en dat doe ik ook wel, maar ik heb het gevoel dat ik niet genoeg geniet.
Gisteren maakte ik samen met VeiligNL een video om wintersporters zich goed voor te laten bereiden op hun skivakantie én ik was toeschouwer van de meest awkward Tinder Date.
Spannende tijden voor mij. Leken de laatste weken eindeloos te duren zonder enige ‘reuring’, ben ik nu ineens weer nergens zonder to-do-list, want er ‘moet’ ineens nogal veel worden afgetikt. Over een week zit ik in de trein richting Berlijn, over tien dagen loop ik een marathon, over negentien dagen ligt mijn boek in de winkel. Wacht even over negentien dagen, in minder dan drie weken? EN IK BEN NU NOG DE LAATSTE CORRECTIES IN DE VORMGEVING AAN HET DOORGEVEN. Stop de tijd. Bekijk bericht
Ik haal mijn vader op uit het ziekenhuis en geef jullie een kleine sneak peek van mijn nieuwe boek dat al over 20(!) dagen in de winkel ligt.
Liefs,
Annemerel
Vorige week schreef ik dat wanneer een laatste lange duurloop goed gaat, dit ontzettend veel vertrouwen geeft richting de marathon. Nu wil ik niet zeggen dat een slechte duurloop meer vertrouwen geeft, maar ik moet toch even op deze uitspraak terugkomen. Want die laatste lange duurloop vorige woensdag ging goed. Heel goed. Maar mijn vertrouwen is op dit moment nou niet echt exceptioneel groot of zo.