Het hebben van een angst is in de meeste gevallen een stuk erger dan datgene waar je daadwerkelijk bang voor bent. Dat geldt natuurlijk niet voor alle angsten, het verliezen van een dierbare is ook gewoon verschrikkelijk. Als je vliegtuig daadwerkelijk neerstort is de kans inderdaad groot dat je het niet overleeft.* Maar waar ik het over heb zijn angsten als naalden, gaatjes en overgeven. Die angst voor gaatjes, trypofobie, daar heb ik zelf gelukkig geen last van. Hoewel ik sommige plaatjes wel echt ranzig vind, maar dat heeft meer te maken met de associaties die het oproept. Een fobie voor overgeven heb ik gelukkig ook niet (dat is niet heel goed te combineren met mijn migraineaanvallen zeg maar), maar vertel me dat ik moet gaan bloedprikken en ik ga als een klein kind zitten huilen in een hoekje.**
Gisteren was het eindelijk tijd om een van mijn grootste angsten van de afgelopen twaalf jaar te overwinnen. Ik ben er nog om het na te kunnen vertellen ;-).
Op zondag 24 september liep ik de Berlijn Marathon. Het duurde vijf hele dagen voordat ik weer hardloopschoenen aantrok. De vijf kilometer die ik liep ging veel lekkerder dan gedacht, ondanks mijn snotneus. Twee dagen later liep ik de Singelloop in Utrecht, dat ging niet zoals gepland. Maar het had een reden; ik was verkouden en had hoofdpijn. Waarom het dan toch weer vijf dagen (!) duurde voordat ik mijn hardloopschoenen aantrok, dat mag Joost weten.
Er zijn veel, maar dan ook veel ergere dingen op de wereld en ik maak me zorgen om zoiets onbenulligs. AARGGHH. To be continued…
