Afgelopen donderdag at ik een dag lang als NYC-marathon winnares Shalane Flanagan. Aan de hand van een eetschema uit haar boek Run fast, eat slow heb ik een voedingsschema voor een dag gemaakt. Hoe het me vergaan is, dat zie je in de video hierboven. Benieuwd naar alle recepten uit de video? Dan ben je hier aan het juiste adres.
Toen ik gisterochtend wakker werd, werd ik (on)aangenaam verrast door de witte wereld waar ik me in bevond. Hoewel ik sneeuw normaal best kan waarderen, zat het nu mijn plannen in de weg. De plannen: 17,5 kilometer hardlopen en een video hier over opnemen. Ik ben echt geen watje als het op hardlopen in de sneeuw aankomt, maar 17,5 kilometer met een lekker tempo, dat is vragen om moeilijkheden. Denk ik.
Wat doe je tijdens wedstrijden als je horloge niet gelijk loopt met de afstand op het parcours? Op welk tempo moet je je halve marathon lopen als je in training bent voor een hele? En wat te doen als je voeten twee verschillende maten hebben? Die vragen (en meer) beantwoord ik deze week in de AYRQ.
Vanmorgen zou ik mijn laatste duurloop doen. Acht dagen van tevoren 17 kilometer lopen zou ik mensen die voor hun eerste halve marathon trainen niet aanraden, maar ik liep vorige week 25 kilometer en de week daarvoor een halve marathon en ik heb geen spierpijn gehad. Natuurlijk, mijn knie protesteerde een beetje, maar dat nemen we de komende 15 dagen nog voor lief. Nee, de reden dat ik nu niet in hardloopkleding zit heeft niets te maken met het feit dat ik me bedacht heb over deze afstand.
Kan niet geloven dat het maart is. Sinds september verlang ik eigenlijk alweer naar maart, het startsein van het voorjaar. Niet dat het buiten heel erg voorjaar-achtig aanvoelt, maar de dagen zijn in ieder geval al weer een stuk langer dan in december en januari en dat vind ik een hele mooie vooruitgang. Oh en op de foto hierboven sta ik tussen de sneeuwklokjes, ook een bewijs dat het voorjaar toch echt in aantocht is. Maar er zijn nog wel meer dingen die een hartje waardig zijn.