Sponsored – Sinds mijn puberteit heb ik honderden euro’s uitgegeven aan middeltjes die me beloofden dat mijn puistjes als sneeuw voor de zon zouden verdwijnen. In al mijn blogs over mijn huid schrijf ik dat de ‘problemen’ voor mij pas op mijn achttiende begonnen. Dat is niet helemaal waar. Als tiener had ik ook wel eens last van een puistje, zeker rondom mijn menstruatie. De hoeveelheid onzuiverheden en de frequentie dat ze voorbij kwamen zitten was toen alleen een stuk minder ‘problematisch’. Maar ook toen kocht ik alles wat los en vast zat in de hoop dat het me van die verrekte pokkendingen af zou helpen.
Na vier weken iedere ochtend om 9.00u een blog geschreven te hebben, voelt het een beetje gek om dat vanmorgen niet te doen. En aangezien ik vrijdag naar New York vlieg en ik het liefst vanuit daar ook dagboek-updates maak, trek ik hem gewoon nog even een weekje door. Hoop dat jullie dat niet erg vinden.
De week voor de CPC, de week met PMS. Ik denk dat deze week niet de boeken in gaat als de beste week van 2018, maar hé, niet iedere week kan ‘de beste week’ zijn. En onderaan in de lijst staat hij ook zeer zeker niet.
Het is twaalf uur, tweeënhalf uur voordat de CPC van start gaat. Ik sta voor een dilemma, neem ik een migrainepil of niet. De eerste tekenen zijn gesignaleerd: mijn nek is verkrampt, mijn ogen doen pijn, ik heb trek in een saucijzenbroodje, ik moet gapen… ik heb vaker hardgelopen met een migrainepil, maar heb nergens op internet kunnen vinden in hoeverre dat slim is met sporten. Uiteindelijk besluit ik er toch maar een te nemen en even een half uurtje in bed te gaan liggen met mijn ‘migraine en algehele relax-CD’ van Coldplay (Ghost Stories). Als ik een half uur later opsta voelt mijn hoofd lichter, maar dan kom ik voor een andere verrassing te staan.