RUN BABY RUN: Dingen die ik leerde van 18 dagen niet hardlopen

Foto: Sabine Metz voor Live, Love, Run

Ik heb nu achttien dagen niet hardgelopen en als je de twee halve marathons die ik liep niet meetel, dan heb ik al 27 dagen geen training gedaan. Who am I? Mocht je net als ik al jaren hardlopen en een break overwegen – om wat voor reden dan ook – dit zijn mijn observaties van de afgelopen periode.

Het wordt pas lastig na een week

Nadat ik de eerste week zonder kleerscheuren overleefd had dacht ik ‘wow, dit is eigenlijk best wel easy, kom maar op met de komende twee weken.’ Ik bleek te vroeg gejuicht te hebben. De eerste dagen waren makkelijk, ik was in New York, wandelde veel (wat ook een soort cardio is), ik had de energie van New York… Toen ik thuis kwam had ik geen jetlag, maar echt energie om te gaan hardlopen had ik ook niet, kijk als ik in training was geweest was ik natuurlijk wel gegaan, maar het was nou niet dat ik zoveel energie had dat ik bijna uit elkaar barstte. Daarnaast had ik nog steeds de positieve energie van New York.

De dagen vlogen voorbij. Tot vorige week woensdag, toen was ik er ineens klaar mee. Het is niet de hele dag, maar gedurende dag krijg ik een soort van energieaanvallen. Het tintelt in mijn vingers, in mijn buik en omdat ik het niet kan uiten verander ik in een hyperactieve versie van mezelf. Vooral voor mijn omgeving erg vermoeiend. Mijn moeder heeft me afgelopen weekend meerdere keren gezegd dat een paar kilometer op rustig tempo hardlopen heus geen kwaad zou kunnen. Met andere woorden: alsjeblieft kind doe wat met die energie want het zuipt mijn energie. Iedereen adviseert me om te gaan fietsen, maar ik ben recalcitrant.

Ik heb ineens overal last van

Je zou denken dat je met een paar weken rust in een soort van supermens verandert. Dat alle dingen waarvan je last hebt de tijd krijgen om te herstellen. Maar bij dat herstelproces horen blijkbaar ook rare klachten.

Vorige week had ik een paar dagen een trillende spier in mijn linkerbovenbeen. Het begon onschuldig, met een paar trillingen per dag, het ging uiteindelijk zo ver dat de trilling vrijwel continu aanwezig was. De trilling was een beetje te vergelijken met een trillend ooglid. Volgens mijn fysio (die ik op dag 3 toch maar een bezorgd app’je stuurde) was het waarschijnlijk een spier die aan het herstellen was, het zou eerst erger worden en dan ineens helemaal weg zijn. Dat bleek te kloppen.

Gisteren had ik ook iets vreemds, ik zakte ineens om de haverklap door mijn rechtervoet heen, terwijl ik helemaal niet veel gewandeld had en netjes mijn steunzooltjes droeg in mijn sneakers. Vandaag heb ik er nog geen last van gehad, maar ik heb hier dus absoluut geen verklaring voor.

Ik ben mega lui en onproductief

Er zijn momenten dat ik me afvraag, waar haalde ik in vredesnaam de tijd vandaan om vier keer per week hard te lopen? Maar het antwoord is eigenlijk vrij simpel: als ik hardloop ben ik een stuk productiever. Ik vier momenteel niet mijn productieve hoogtijdagen. Ik geef Grey’s Anatomy de schuld, maar de werkelijkheid is dat ik zelf gewoon veel meer moeite doen om geïnspireerd te raken. Dat momentje van rust, waarin ik niet met mijn telefoon of laptop bezig ben, dat mis ik enorm. Het is triest maar waar, maar als ik niet hardloop zijn er maar weinig momenten dat ik volledig van een scherm verwijderd ben. Ja als ik slaap. Of wanneer ik onder de douche sta. Maar zelfs tijdens het koken staat er een TV-serie aan.

Het wordt tijd dat ik een boek ga lezen. Of dat ik weer ga hardlopen.

Mijn hormonen zijn van slag 

Mijn cyclus is normaal gesproken tussen de 30 en 35 dagen. De eerste verschijnselen van PMS verschenen nu al op dag 14. Ik heb ook zo’n vermoeden dat ik de 30 dagen niet ga halen. Sterker nog, ik denk dat ik eerder aan 24 of 25 dagen moet denken. Omdat ik hormonen mega fascinerend vind (vooral omdat ze zo MEGA irritant kunnen zijn op momenten dat je er niet op zit te wachten) ben ik een beetje onderzoek gaan doen, ik heb mijn cyclus vergeleken met mijn strava-statistieken.

En wat blijkt: iedere keer als ik een periode niet of zeer weinig liep (bijvoorbeeld na de New York Marathon, of vorig jaar juni toen ik aan het verhuizen was) was mijn cyclus tussen de 25-27 dagen. Je kunt je afvragen waar ik me in vredesnaam mee bezig hou, maar ik vind dit interessant en bijzonder. Topatleten worden vaak helemaal niet meer ongesteld door een combinatie van een te laag vetpercentage, weinig eten en veel training, maar ik had niet verwacht dat ik met mijn 40-50 kilometer per week (in vergelijking met 150 kilometer van een topatleet) al mijn hormonen op zo’n manier zou beïnvloeden.

Gelukkig zijn er ook positieve dingen aan een run-break

  1. Ik heb geen angst om spierpijn in mijn benen te krijgen, want ik hoef toch niet te lopen. Ik kan me dus meer focussen op beenspieroefeningen. En dit komt misschien als een verrassing, maar dit doe ik ook daadwerkelijk. Tijdens een aflevering Grey’s Anatomy, dat dan weer wel.
  2. Ik heb inmiddels zoveel zin om weer hard te lopen, dat ik denk dat geen-zinneritis de komende maanden geen issue zal zijn.
  3. Ik leer mijn lichaam en mezelf nog een stukje beter kennen (maar of dat nu zo positief is, haha).

Ik ben van plan om deze week weer rustig op te gaan bouwen, met de nadruk op rustig. Er ligt geen belangrijke wedstrijd in het verschiet dus geen enkele reden om overhaast weer op te gaan bouwen. Ben heel benieuwd of ik het überhaupt nog kan. Gisteren probeerde ik een stukje (honderd meter) te lopen toen ik van mijn auto naar mijn appartement liep, maar dat heb ik snel moeten staken. Hoe ik zes jaar lang zonder sportbeha heb kunnen hardlopen is me nog steeds een raadsel.

Hebben jullie ooit een run-break gedaan? Merkte jullie dezelfde dingen als ik, of ging het bij jou heel anders?

Liefs,
Annemerel




Share:

14 Reacties

  1. Rosemarijn
    april 4, 2018 / 12:06

    Leuk om te lezen! Ik heb zelf verplicht door een blessure ook twee weken rust moeten houden, maar man man man wat een energie. Sliep ook slechter daardoor. Snap je ‘kwaaltjes’ heel goed, maar weet zeker dat je het nog wel kan. Ik denk dat jij met jouw ervaring en prestaties zó weer op je ‘oude niveau’ zit hoor, daar zou ik niet bang voor zijn. Komt goed!

    • Annemerel
      Auteur
      april 4, 2018 / 13:04

      Hoop dat je snel van je blessure verlost bent. De energie is bizar he, vooral omdat het zo met vlagen komt (althans bij mij). Dan weer heel druk, dan weer moe en futloos.

  2. xAmberc
    april 4, 2018 / 12:15

    Ik heb helaas nu een run break. Niet zo handig aangezien we over anderhalve week naar Valencia gaan(daar heb ik super veel zin in trouwens). Ik vind het heel lastig dat ik een stuk meer moe ben en een beetje futloos.

    • Annemerel
      Auteur
      april 4, 2018 / 13:03

      Aaah waarom heb je een break? Gelukkig hoeven we niet heel ver in Valencia. Heb er ook super veel zin in :)

  3. april 4, 2018 / 12:30

    Kan nooit kwaad om eens te proberen toch.. succes verder!

    • Annemerel
      Auteur
      april 4, 2018 / 13:05

      Dankjewel!

  4. Melanie
    april 4, 2018 / 13:34

    Toffe outfit! Wat is het?

  5. april 4, 2018 / 15:37

    Oeh, hele mooie outfit op de foto!

    • Annemerel
      Auteur
      april 4, 2018 / 15:50

      Nike! Foto is afkomstig uit mijn boek Live, Love, Run dus is al wat jaartjes oud (denk ook niet dat de exact zelfde outfit nog te vinden is).

  6. Ilse
    april 4, 2018 / 16:36

    Vanaf wanneer ga je weer beginnen met lopen? Succes nog even zonder het hardlopen.

  7. Selina
    april 4, 2018 / 17:24

    Waarom heb je eigenlijk een hardloopbreak? Zelf gekozen omdat het hardlopen er niet van kwam of is het echt een bewuste keuze nog vanwege je blaar/blessure?

    • Annemerel
      Auteur
      april 4, 2018 / 19:06

      Hier Selina, omdat ik in een vicieuze cirkel zat met allerlei kleine pijntjes die steeds door elkaar veroorzaakt werden. Even echt rust is op zijn tijd best belangrijk.

  8. april 4, 2018 / 19:37

    Wat fijn dat je dit deelt annemerel. Mijn zus vroeg of ik het al gelezen had dus gelijk even gedaan. Ruim 5 jaar nog geen break gehad en nu elke keer kleine rotdingetjes vooral een spier die elke keer verkrampt in mijn rug/bil. Denk er serieus over na om na zondag (kwart marathon rotterdam moet ik lopen des noods op stand genieten slak) een runbreak te houden en mijn lichaam rust te gunnen. Wel wandelen om nog even wat buitenlucht te hebben en beweging. Dank je voor het delen en succes ga weer genieten x

  9. Andrea
    april 4, 2018 / 22:40

    Hey!
    I am beginning a run break for the first time, it will have to be around 3 weeks for low back pain. And I feel the same. Sometime I feel I will not be able to run the same way, same pace, same distances, my hormona are crazy. I can walk but still not the same. Lots of energy.
    But I guess all is also very mentally, keep positive and wait for the best. I agree that perhaps is a time to know more about us on what can also bring us joy besides running, I go to yoga still not the same but it helps.
    Keep posting about your recovery! At least gives hope to others :)

Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close