Zoals jullie nu allemaal vast wel weten, ben ik momenteel aan het verhuizen. En dat verhuizen, is niet alleen een praktische aangelegenheid, het is ook een emotionele. Ik geef eerlijk toe, als ik mezelf laat gaan zou ik goede kans maken op de titel Drama Queen of the Year. Maar voor mij staat verhuizen, samenwonen, het ouderlijk huis verlaten, gelijk aan emotionele achtbaan.
De liedjes die deze week in mijn afspeellijst staan hebben allemaal te maken met opgroeien, verdergaan, je zelf laten gaan, groter worden, durven dromen, maar zeker ook doen, jezelf zijn, sterk zijn en je ambities achterna gaan. Toevallig ook nog eens mijn motto van deze week!
Liefs,

>

Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
De sleutel werd om half twaalf overhandigd, het busje met aanhanger werd tussen half één en één ingeladen, om half drie stond alles twee hoog in het appartement twintig minuten verderop. M’n eigen spullen laat ik nog even thuis, want dat lijkt me op dit moment even verstandiger.

Het afschuwelijke behang wat op een paar muren zat was gelukkig heel makkelijk los te trekken en ik moet zeggen dat ik behang scheuren het leukste van alle klusjes vond. Leuker dan verven, want dat is dus niks voor mij. Ik gooi verf op de vloer, wat natuurlijk helemaal niet uitmaakt want we waren heus wel zo slim om plastic neer te leggen, maar als je daarna met je voeten in die verf gaat staan, ja.. dat is niet zo handig.

De slaapkamer is gewit en de achtermuur (die appeltjesgroen geglazuurd was) wordt grijs. Maar die glazuur die over die muur heen lag heeft ons niet heel erg geholpen, daar pakt natuurlijk helemaal niks op. Maar schuren kon ook niet, want dan zou de structuur van de muur verloren gaan. Dilemma’s, dilemma’s, maar het komt vast goed.

We aten Thais met Lindsey en Thomas, sloten de televisie aan (die overigens op een interim TV-meubel staat) en dronken er een glaasje op, zoals het hoort!

En nu weer kei hard aan de bak!

Liefs,

>

Herinneren jullie je nog dat ik zo’n twee maanden geleden, tijdens m’n werk, compleet in paniek raakte omdat ik voor een camera een paar gerechten uit moest leggen? Marco werd de hele dag gevolgd door het TV programma De wandeling en onderdeel van die dag was ook een lunch in het restaurant en ik had de eer gekregen om ieder gerecht voor de camera toe te lichten.

Goed, dat is allemaal zo vreselijk en bijzonder niet, maar ik haat camera’s. Tot voor kort durfde ik ook zelf geen filmpjes te maken, totdat ik er achter kwam dat ik net zo lang op CUT en DELETE kon klikken, als dat ik zelf wilde. Maar met zo’n camera van de KRO is dat helaas niet het geval.

Maar m’n cameravrees was niet het enige probleem. Ik had de dag ervoor een erg lange dag gehad op m’n werk en was ‘s ochtends alweer om 7.00u begonnen. Ik dacht, met m’n slaaphoofd, vandaag is er vast niks bijzonders, ik heb Casual Wednesday. Goed, dat was natuurlijk heel stom om te denken, want bij Elzenduin is iedere dag bijzonder! Maar ik moest voor de gelegenheid dus een blouse aan die niet van mij was en die ik amper dicht kreeg. Ook zat m’n make-up voor geen meter en had ik een grote stresspuist (die na het horen van het grote nieuws dat ik voor de camera mocht, nog meer leek te groeien).

Goed, ik deed het natuurlijk. En na een klein beetje gestotter kwam het misschien ook nog wel goed. Maar toen de uitzending afgelopen vrijdag was durfde ik toch niet te kijken. Tijdens de uitzending werd ik gebeld door m’n vriendje en die zei dat ik het heel goed deed. En toen kreeg ik smsjes en twitterberichten en werd ik toch best wel nieuwsgierig.

Dus ik keek. De vijf seconden dat ik in beeld was hield ik de eerste keer m’n ogen gesloten en m’n oren half dicht. Maar ik keek nog een keer en opende m’n ogen half, en nog een keer, met m’n ogen helemaal geopend. Ik zag natuurlijk 100000 dingen die ik compleet anders zou doen als ik het over mocht doen, maar eh.. who cares?

Nu benieuwd? Ik ben te zien in de laatste vijf minuten!

Liefs,

>

Today’s the day, moving day! Ik heb de afgelopen nachten nog even heerlijk in m’n eigen bedje geslapen, ondanks al het stof dat hier rondslingert. Ik ben allergisch voor stof, dus jullie begrijpen de status van m’n ogen en de kriebel in m’n neus vast wel, toch?

We gaan straks eerst om 10.00u het huis inspecteren op ‘verborgen gebreken’ en om 11.00u krijgen we als het goed is de sleutel van de notaris en kan het echt beginnen. Ik heb inmiddels het idee van er ‘s avonds gelijk al slapen laten varen, want eh.. ik denk niet dat ik daar veel gelukkiger van zal gaan worden. We hebben nog niet eens een bed, die wordt morgen pas geleverd door Ikea!

Er is sowieso nog niet echt een planning en ik laat het ook maar gewoon eventjes op me af komen. Ik zie het wel, toch. Het verloopt toch altijd anders dan dat je het van te voren gepland hebt. Dit is dus helemaal niks voor mij, want ik hou van planningen, lijstjes, schema’s, ik wil weten waar ik aan toe ben. Maar ik zie nu in dat dat me vandaag toch niet zal helpen. We weten nog niet eens of we van een paar muurtjes behang moeten trekken of dat we er gewoon overheen kunnen verven. Ik bedoel maar…

Neemt niet weg dat ik extremely excited ben! Goed, en nu ga ik me bezig houden met de grote hamvraag.. wat trek in hemelsnaam aan?

Liefs,

>

Photobucket

Ik had een regel, geen snoepjes, koekjes en chocola. Wel verjaardagstaart. Goed. Zondag was papa jarig en at ik twee stukken Hazelnootgebak van m’n favoriete banketbakker. Maandag was er nog taart over en nam ik nog een stuk, dinsdag was de taart nog steeds niet op en daar moest verandering in gebracht worden. Woensdag kwam m’n vader thuis met twee grote levensgrote dozen met stukken Limburgse Vlaaien, ook nog voor z’n verjaardag. En vrijdag, stond er een Chipolatataartje in de koelkast, nog een overblijfsel van z’n verjaardag.

Ik heb nu dus een hele week, iedere dag, minstens één keer taart gegeten, stiekem vaker twee keer. Die stomme regel van mezelf ook! Gelukkig blijft het wel bij taart en heb ik me nog niet op de koekjes en snoepjes gestort, maar serieus, ik denk de hele dag aan taart. Ik wil heel de dag taart. Dat was niet de bedoeling he, m’n zoetverslaving moest de kop in gedrukt worden, nu heb ik een taartverslaving.

Ik zou al het eten wat ik de hele dag opgeven, als ik maar taart zou mogen blijven eten. Ja, het is that bad. 


Het is maar goed dat ik morgen ga verhuizen, in mijn (vriendjes) huis komt de eerst komende tijd geen taart binnen!

Liefs,