>

De weegschaal heb ik sinds die donkere vijfde van februari niet meer gezien, maar vandaag probeerde ik voor de grap wel weer even mijn aller liefste, mooiste, en tegelijkertijd ook strakste spijkerbroek. Mijn mooiste Blue Blood, de skinny die ik ergens aan het eind van de zomer voor het laatst gedragen heb (met enorme buikkrampen, omdat ‘ie eigenlijk gewoon te klein was), ja die broek die…
PAS IK WEER!
Goed dat kwam vast niet meer als zo’n verrassing. Ik bedoel met zo’n foto en introductie was dat natuurlijk wel een klein beetje te verwachten; maar het idee was leuk.
De hele maand februari heb ik geleefd als een non. Ik heb geen alcoholische versnapering aangeraakt, ik deed vier keer in de week een half uurtje power yoga en twee keer een uur cardio. Het enige ‘slechte’ tussendoortje wat ik (stiekem toch wel iedere dag) gegeten heb is extra pure chocolade. Ik heb aan geen enkele vreetbui toegegeven en weet inmiddels al niets eens meer hoe muffins en cupcakes smaken. Maar het is me gelukt; mijn broek krijg ik weer dicht.
Die weegschaal ga ik voorlopig trouwens nog niet op. Ergens ben ik een beetje bang dat dat ding mijn humeur toch weer gaat verpesten! Natuurlijk zou ik daar boven kunnen staan, maar zover ben ik helaas nog niet. En wat zegt zo’n getalletje nou eigenlijk? Het is niet dat dat getalletje ergens midden op mijn voorhoofd geschreven staat, toch?
Nu moet ik alleen nog eventjes bedenken hoe ik dit ga vieren. Morgen met een stukje chocoladetaart van de Starbucks zou natuurlijk wel lekker zijn, maar ik ben bang dat mijn knoopje dan weer open zal springen. Een nieuwe toevoeging voor mijn kledingkast is natuurlijk ook niet verkeerd, maar ik ben zo ongeveer bankroet en ik heb vanavond mijn kast eens een goede schoonmaak gegeven en ben tot een schokkende conclusie gekomen. Ik heb zoveel kleding die ik graag zou willen dragen, maar waar ik gewoonweg geen tijd voor heb, omdat er nou eenmaal maar zeven dagen in een week zitten. Nee ik denk dat ik dit gewoon ga vieren met een lekkere DVD en een heerlijke pot groene thee, verantwoordelijk van mij he?
Liefs,
Annemerel

>

Photobucket

Soms heb je van die momenten, dat je gewoon eventjes heel erg gelukkig bent. Je zorgen komen morgen, of misschien overmorgen wel weer. Je voelt je gewoon vitaal, springlevend, vol energie, wil het liefst een gat in de lucht springen ook al weet je eigenlijk niet precies waarom. In de spiegel ziet het er ook ineens goed uit, die stevige benen lijken ineens mooie vormen te bezitten, er is geen puistje te zien. Ja dat soort dagen zijn echt fijn en helaas een schaarstegoed. Maar vandaag, is voor mij zo’n dag.
Ik werd wakker van de zon die prikte in mijn ogen, hoewel dat eerlijk gezegd niet meteen een goed humeur opleverde (de zon prikte echt en het begon in samenwerking met mijn katten-haren allergie echt te jeuken), maar alles wat daarna kwam maakte het meer dan goed. 
En het gekke is eigenlijk zijn er helemaal niet zulke bijzondere dingen gebeurd. Het enige wat ik gedaan heb is een uurtje hardlopen door de duinen, met een stralend zonnetje en mijn wintersport-afspeellijst op mijn iPod. Dat gaf best wel een heel erg goed gevoel. En nu zit ik in de tuin, alweer in het zonnetje. Ik heb mijn leren jasje aan, mijn sjaal zit drie keer om mijn nek geslagen en mijn voeten moet ik warm houden in mijn uggs. Het is duidelijk nog geen zomer, maar ik voel en ruik de lente en de zon die mijn gezicht verwarmt maakt mij godsgruwelijk gelukkig.
Ik heb verdomme vlinders in mijn buik, zo’n gevoel. Zo’n onoverwinnelijk, opgewonden gevoel. 
Misschien moet ik toch maar een huisje in California gaan zoeken. Ik ben duidelijk voor zonnig-weer geboren. 
Liefs,
Annemerel

>

Ik ben net 24 uur thuis en ben het vakantiegevoel nu alweer volledig kwijt. Het was echt een heerlijke week, echt ik heb zo genoten. Ja die netelroos die ik een paar dagen had was klote, de nachtelijke avonturen op de WC waarmee de netelroos gepaard ging was ook absoluut geen hoogtepunt, maar wat is skiën toch ongelooflijk gaaf! Die snelheid, dat gevoel, van de wind door je haren en gewoon kei hard naar beneden roetsen. Eigenlijk is dat voor mij best wel ultiem :)
Maar goed nu ben ik na een elf uur durende autorit toch echt alweer meer dan een dag thuis. Een volle dag waarin ik een paar hoofdstukken over de moderne Duitse geschiedenis heb gelezen, drie scriptie-opdrachten heb gemaakt en ein-de-lijk weer geknuffeld heb met mijn vriendje (die ik de afgelopen week stiekem toch wel een beetje gemist had!). 
Ja ik ben dus echt weer thuis en ik voel me nu er toch al wel weer wat beter bij. Gisteravond, toen ik nog aan de scriptie-opdrachten moest beginnen zag ik het even helemaal niet meer zitten. Ik moest bijna overgeven bij het idee wat ik allemaal nog moest doen, maar vanmorgen vroeg zette ik de knop maar even om. Hallo, de kaboutertjes gaan echt mijn scriptie niet schrijven, volgens mij moest ik dat toch echt zelf gewoon gaan doen en met zo’n dramatische instelling wordt het natuurlijk nooit wat. 
Dus vandaag heb ik van half tien ’s ochtends tot half zeven ’s avonds aan een stuk door geschreven. Mijn scriptie is tot nu toe echt nog geen pareltje, maar het is ook nog geen laatste versie natuurlijk en ik heb sinds vanmiddag toch alweer een stuk meer hoop op een voorspoedige afloop. 
Morgen geen stress dus, opdrachtjes uitprinten, nog wat hoofdstukjes van mijn geschiedenis boek lezen en hopelijk met een zonnetje weer eens een rondje hardlopen, would be nice. En dan mogen we dinsdag weer gaan stressen; colleges & restaurantweek! We zitten lekker vol, dus ik mag deze week weer vijf dagen komen werken! En het allermooiste.. ik heb uit betrouwbare bron vernomen dat er morgen begonnen wordt aan de opbouw van de strandtent! Echt ik kan niet wachten op mooie lente/zomeravonden op het strand! Helemaal niet stressen dus, gewoon genieten en kei hard werken. 
Liefs!

>

Een foto zegt meer dan 1000 woorden toch? Nou daar ga ik nu maar eventjes vanuit. Ik heb inmiddels twee dagen geskied en na gister sneeuwstormen te hebben doorstaan, scheen vandaag de zon. Schijn bedriegt wel een klein beetje want met -12 en een lekker briesje was het toch nog errrrug koud, maar het was fijn.
Sprookjesachtig mooi toch?
Met zusje en broertje in onze nieuwe teamtrui
Mijn zusje, op een wel hele hoge stoel
Hier ga ik verder geen commentaar op geven..
En Serfaus vanaf de piste. Ons appartement heb ik heel netjes met een rode cirkel gemarkeerd.

Zo en nu is het weer tijd om te gaan eten. Heb op het moment wel hele erge huiduitslag, over mijn hele lichaam en het is echt heel erg nadrukkelijk aanwezig. Netelroos. Heb het al zo’n tien jaar niet meer gehad en nu zit ik dus ineens onder. Weet absoluut niet waar het vandaag komt, aangezien ik niks geks gegeten heb! Stiekem ben ik dan ook niet echt in de mood om uit eten te gaan en kruip ik liever met een boek in bed, maar het is vakantie en het komt wel goed denk ik. Toch? Ik hoop het.. Kan me in ieder geval niet herinneren dat ik zo’n erge huiduitslag gehad heb (tien jaar geleden zat het alleen op mijn buik. Nu zit het overal, van mijn tenen tot mijn vingers en van mijn kont tot mijn nek).



Liefs..

>

Wintersport,Annemerel,Roosmarijn,Oostenrijk,2010
En toen zat ik ineens in Oostenrijk. Ja echt ineens, want ik ging vanmorgen om negen uur in de auto zitten en deed mijn ogen pas weer echt open toen we rond een uurtje of zeven bij ons overnachtingshotel net over de grens aan kwamen. Ik heb alle files gemist, ik heb geen letter gelezen en alle saucijzenbroodjes zijn ook aan mijn neus voorbij gegaan (misschien maar beter ook).
Daarnet heb ik de schade weer eventjes goed ingehaald met twee schnitzels waar je U tegen zegt en een bord patat met een grote kop erop. Ha, maar ik heb ook sla gegeten en ik heb er van genoten.
Nu zit ik samen met mijn broertje en zusje op onze kamer uit te buiken. Roos kijkt olympische spelen, Felix volgt het kamerdebat en ik zit maar weer te spelen met mijn laptop.
Morgenochtend gaan we eerst heerlijk uitgebreid ontbijten.. Hier verheug ik me echt al weken, zo niet maanden op. Ze hebben hier echt de lekkerste scrambled eggs en de pancakes zijn hier ook echt top (niet zo lekker als mijn vanille pancakes natuurlijk, maar die zijn ook gewoon uitzonderlijk, hehe..). En na het ontbijt rijden we in -als alles volgens plan verloopt- twee uurtjes naar Serfaus, om vervolgens nog twee uurtjes later alweer op de lange latten te staan.
Life’s good.
Liefs,

Annemerel